Από τον Επιτάφιο του Γιάννη Ρίτσου

Γλυκέ μου, εσύ δε χάθηκες, μέσα στις φλέβες μου είσαι.
Γιε μου, στις φλέβες ολουνών, έμπα βαθιά και ζήσε.

Δες, πλάγι μας περνούν πολλοί, περνούν καβαλαραίοι,
όλοι στητοί και δυνατοί και σαν κι εσένα ωραίοι.

Ανάμεσά τους, γιόκα μου, θωρώ σε αναστημένο,
το θώρι σου στο θώρι τους μυριοζωγραφισμένο.

Κι εγώ η φτωχή κι εγώ η λιγνή, μεγάλη μέσα σ’ όλους,
με τα μεγάλα νύχια μου κόβω τη γη σε σβώλους.

Και τους πετάω κατάμουτρα στους λύκους και στ’ αγρίμια
που μου ’καναν της όψης σου το κρούσταλλο συντρίμμια.

Κι ακολουθάς και συ νεκρός, κι ο κόμπος του λυγμού μας
δένεται κόμπος του σκοινιού για το λαιμό του οχτρού μας.

Κι ως το ’θελες (ως το ’λεγες τα βράδια με το λύχνο)
ασκώνω το σκεβρό κορμί και τη γροθιά μου δείχνω.

Κι αντίς τ’ άφταιγα στήθια να γδέρνω, δες, βαδίζω
και πίσω από τα δάκρυα μου τον ήλιο αντικρίζω.

Γιε μου, στ’ αδέλφια σου τραβώ και σμίγω την οργή μου,
σου πήρα το ντουφέκι σου κοιμήσου, εσύ, πουλί μου.


... Συνέχεια... μέχρι να το θυμηθώ...

από ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ 4.5.2006
Η τελευταία αναλαμπή πριν απ το βαθύ σκοτάδι
Η μεγάλη εργατική εξέγερση 8 - 12 Μαΐου στη συμπρωτεύουσα έφερε εργάτες και στρατιώτες στην ίδια πλευρά εναντίον των χωροφυλάκων του Μεταξά, που λίγο καιρό μετά έβαλε την Ελλάδα στον γύψο. Τα σκληρά μέτρα, αντί να φοβίσουν τους εξεγερμένους, δημιούργησαν ένα τεράστιο κύμα συμπαράστασης που απλώθηκε παντού.
Το 1936 ήταν μια πολύ άσχημη χρονιά για την κοινοβουλευτική δημοκρατία στη χώρας μας, και αυτό φάνηκε από τους πρώτους μήνες, όταν μέχρι τον Απρίλιο είχαν πεθάνει τρεις πρώην πρωθυπουργοί και σημαντικότατοι πολιτικοί ηγέτες τις εποχής: Γ. Κονδύλης, Ε. Βενιζέλος, Κ. Δεμερτζής. Το πολιτικό κενό βιάζεται να καλύψει ο βασιλιάς Γεώργιος, ο οποίος ουσιαστικά επιβάλλει τον μέχρι τότε αδιάφορο πολιτικά Ιωάννη Μεταξά, ο οποίος ψηφίζεται πρωθυπουργός από τη Βουλή στις 25 Απριλίου 1936. Οι παλιότερες φιλοδικτατορικές απόψεις του Μεταξά μαζί με τις αντεργατικές του αντιλήψεις τον φέρουν άμεσα ενάντια στο εργατικό κίνημα, το οποίο εκείνη την εποχή βρισκόταν σε έξαρση.
Στα χρόνια του Μεσοπολέμου υπήρχε μεγάλη αναταραχή στους κόλπους του εργατικού κινήματος, και σε όλη τη χώρα διοργανώνονταν μεγάλες και μαχητικές διαδηλώσεις. Οι άθλιες εργασιακές συνθήκες, τα μηδαμινά μεροκάματα, καθώς και η μεγάλη άνοδος του ΚΚΕ, που μέσα σε διάστημα πέντε χρόνων είχε πολλαπλασιάσει τα μέλη του, έκαναν την εργασιακή έκρηξη αναπόφευκτη.
Ενδεικτική αυτής της ατμόσφαιρας είναι η αναφορά του υπαλλήλου του αγγλικού προξενείου Θεσσαλονίκης Λόμας προς τον άγγλο πρεσβευτή στην Αθήνα Γουόλκερ: «Κάθε φορά που εκδηλώνεται εργατική δυσαρέσκεια σε αυτή την περιοχή, οι αρχές αντί να επιζητούν μια κάπως δραστική θεραπεία του κακού, τείνουν να την αποδίδουν αυτόματα σε κομμουνιστική προπαγάνδα, την οποία αισθάνονται ότι πρέπει να καταπνίξουν… Στη ρίζα του κακού βρίσκεται η μεγάλη οικονομική αθλιότητα που επικρατεί στα κατώτερα στρώματα, και ειδικά στις εργαζόμενες τάξεις... Από την άλλη μεριά, εσωτερικές διενέξεις που κορυφώθηκαν με το περσινό κίνημα, ακολουθούμενες από πολιτικά γεγονότα, δεν επέτρεψαν στους ηγέτες αυτής της χώρας να ασχοληθούν με την ευημερία του λαού. Η δυσαρέσκεια θα είχε εδώ και πολύ καιρό βρει διέξοδο σε ταραχές, αν οι διάφοροι δικτάτορες δεν επέβαλλαν αυστηρούς περιορισμούς σε βάρος των αντιθέτων απόψεων».
Στην πρώτη γραμμή των κινητοποιήσεων είναι οι καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης, οι οποίοι ζητούν αύξηση των ημερομισθίων τους από τις 75 δρχ. στις 120 - 130 δρχ., ενώ οι εργοδότες αντιπροτείνουν μόλις 80 δρχ. Η απεργία απλώνεται παντού με αποτέλεσμα οι απεργοί καπνεργάτες να φτάνουν τις 50.000 σε όλη τη χώρα. Το πρωί της 8ης Μαΐου 1936, 6.000 διοργανώνουν πορεία, αλλά η απαγόρευση της χωροφυλακής στο να πλησιάσουν το διοικητήριο της πόλης είναι η αφορμή για να ξεσπάσουν τα πρώτα επεισόδια.
Απεργιακή θύελλα
Στις συγκρούσεις που ακολουθούν οι χωροφύλακες δείχνουν μια απρόσμενη σκληρότητα με πολλούς ξυλοδαρμούς και πυροβολισμούς στον αέρα, ενώ οι άοπλοι διαδηλωτές απαντούν με πέτρες και ξύλα. Η συγκέντρωση διαλύεται, αλλά στους καπνεργάτες συμπαραστέκονται πλέον με μαζικές απεργίες οι σιδηροδρομικοί υπάλληλοι, οι εργάτες ηλεκτρισμού, και οι τροχιοδρομικοί. Η μόλις μερικών ημερών κυβέρνηση Μεταξά δείχνει από την αρχή την προτίμησή της στα στρατιωτικά μέσα, και επιλέγει την καταστολή στέλνοντας στην πόλη το Γ’ Σώμα Στρατού και επιστρατεύοντας σιδηροδρομικούς και τροχιοδρομικούς.
Όμως αντί τα σκληρά αυτά μέτρα να εκτονώσουν την κατάσταση, δημιούργησαν όχι μόνο ένα κύμα συμπαράστασης με απεργίες αλληλεγγύης από λιμενεργάτες, αρτεργάτες κ.λπ., αλλά και ένα πρωτόγνωρο κύμα ανυπακοής με αποτέλεσμα οι απεργοί να αγνοήσουν την κυβερνητική επιστράτευση. Πλέον όλη η Θεσσαλονίκη απεργεί, όλη η Θεσσαλονίκη είναι στους δρόμους. Το τεράστιο πλήθος που έχει πλημμυρίσει τους δρόμους της πόλης προσπαθεί να κινηθεί προς το κτίριο της Γενικής Διοίκησης. Όπως και την προηγούμενη ημέρα, οι χωροφύλακες εμποδίζουν το πλήθος να πλησιάσει, αλλά αυτή τη φορά δεν πυροβολούν στο αέρα, αλλά στο ψαχνό. Ο πρώτος νεκρός είναι ο Τάσος Τούσης, τον χαμό του οποίου τίμησε ο «Επιτάφιος» του Γιάννη Ρίτσου. Το πτώμα του Tούση, που τοποθετείται από τους απεργούς πάνω σε μια πόρτα, είναι η σπίθα που ανάβει τη φωτιά και πλέον «… η συγκέντρωση ανάβει και όλα είναι συνειδητά…».
Σφαγή απεργών
Οι διαδηλωτές αντεπιτίθενται πετώντας πέτρες και ξύλα. Χαρακτηριστική είναι η περιγραφή των οδομαχιών από την εφημερίδα «Ακρόπολις»: « Οι απεργοί ορμητικότατοι, άφοβοι, εμάχοντο, ανθίσταντο, επετίθεντο, έφευγαν καταδιωκόμενοι και συνεχώς ανασυγκροτούμενοι, απεδοκίμαζαν, εγιουχάιζαν, εζητωκραύγαζαν με ένα θάρρος πρωτοφανές μέσα εις τας απείρους, αδέσποτας σφαίρας. Μόνο όσοι εδιάβασαν εις τας περιγραφάς των γεγονότων της Ισπανίας μπορούν να φανταστούν την σημερινήν όψιν της ισπανοποιηθείσης Θεσσαλονίκης».
Η χωροφυλακή όμως είναι οπλισμένη και αποφασισμένη να διαλύσει το πλήθος, και έτσι αρχίζει να πυροβολεί στο ψαχνό κατά των διαδηλωτών, ενώ έφιπποι χωροφύλακες επιτίθενται στους αόπλους με τις σπάθες τους. Η μανία των ανδρών της χωροφυλακής είναι τόσο μεγάλη, που αν δεν επενέβαιναν στρατιωτικά τμήματα να τους σταματήσουν, η σφαγή θα ήταν πολύ μεγαλύτερη. Ακόμα κι έτσι όμως υπάρχουν 12 νεκροί, 32 βαριά τραυματισμένοι και 250 ελαφρά, ενώ μέσα σε αυτούς δεν υπάρχει ούτε ένας χωροφύλακας. Τα ονόματα των νεκρών είναι: Β. Σταύρου, Ίντο Σεννόρ, Ι. Πανόπουλος, Δ.Αγλαμίδης, Αναστάσιος Τούσης, Σαλβαντόρ Ματαράσο, Δημήτρης Λαϊλάνης, Αναστασία Καρανικόλα, Σ. Διαμαντόπουλος, Ιωάννης Πιτάρης, Ευθύμης Μάνος, Εμμανουήλ Ζαχαρίου.
Λαός - στρατός κατά Μεταξά!
Η διαδήλωση έχει διαλυθεί για μια ακόμη φορά, αλλά πλέον η οργή όλων των θεσσαλονικέων είναι τόσο μεγάλη για τους χωροφύλακες που προκάλεσαν τους αναίτιους θανάτους, που η κυβέρνηση, φοβούμενη το λιντσάρισμά τους από το πλήθος που είναι κυρίαρχο πλέον στα προάστια της πόλης, τους κλείνει στα αστυνομικά τμήματα, δίνοντας τον κυρίαρχο ρόλο στο στρατό. Με αυτό το καινούργιο δεδομένο οι διαδηλωτές συγκεντρώνονται και πάλι το απόγευμα της 9ης Μαΐου και παρόλο που το πλήθος είναι περισσότερο από το πρωί, δεν σημειώνεται το παραμικρό επεισόδιο. τσι καταρρίπτεται και το μετέπειτα επιχείρημα του Μεταξά για την κήρυξη της δικτατορίας, ο οποίος χρησιμοποιώντας τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης, μίλησε για «… κτύπημα απεργιακής συνωμοσίας», που βέβαια σαν στόχο είχε την ανατροπή του καθεστώτος και την εγκαθίδρυση κομμουνιστικού συστήματος…
Αν υπήρχε κάποιο τέτοιο οργανωμένο σχέδιο δεν θα είχε εγκαταλειφθεί ακριβώς τώρα που είχε καταφέρει τους σκοπούς του: ο λαός ήταν ενωμένος στους δρόμους, η χωροφυλακή ανίσχυρη στα τμήματα και ο στρατός ήταν ενωμένος με τον λαό. Παρά το ότι η Θεσσαλονίκη τότε ήταν μια ακυβέρνητη πόλη, ο μόνος που επιχείρησε να ανατρέψει την κατάσταση δεν ήταν ο λαός, αλλά ο Μεταξάς στέλνοντας εσπευσμένα στην πόλη τέσσερα αντιτορπιλικά και ένα σύνταγμα πεζικού. Ο πρόεδρος της Βουλής Θεμιστοκλής Σοφούλης δηλώνει: « Τα αιματηρά γεγονότα της Θεσσαλονίκης ενθυμίζουν τσαρικάς σφαγάς και προοιωνίζονται την εξέγερσιν των ψυχών».
Η κηδεία των θυμάτων στις 10 Μαΐου θυμίζει γιορτή ελευθερίας. Πάνω από 150.000 κόσμου στην πορεία για το νεκροταφείο βαδίζει αμίλητος, ενώ ο στρατός όχι μόνο δεν παίζει τον ρόλο της περιφρούρησης που του έχει ανατεθεί, αλλά ενώνεται με το πλήθος και καταθέτει στεφάνι για τα θύματα της χωροφυλακής. Ο επικεφαλής της στρατιωτικής δύναμης σηκώνεται στα χέρια των πολιτών και δηλώνει στους συγκεντρωμένους ότι «όλος ο στρατός είναι στο πλευρό τους». Ο Μεταξάς δεν θα ξεχάσει ποτέ αυτή την «ήττα» από τον αγαπημένο του στρατό, και θα θελήσει να τον επαναφέρει στην τάξη λίγους μήνες μετά με την κήρυξη της δικτατορίας. Η αντίστροφη μέτρηση για αυτή έχει ήδη δοθεί την ημέρα της παλλαϊκής κηδείας με τη συνάντηση Μεταξά - Γεωργίου, όπου ο πρώτος μιλάει για την αναγκαιότητά μιας δικτατορίας και ο δεύτερος δίνει τη συγκατάθεσή του.
Η πλήρη αποδοχή όλων των αιτημάτων των καπνεργατών στις 12 Μαΐου είναι μια μεγάλη νίκη όλου του εργατικού κινήματος, αλλά και η τελευταία φωτεινή αναλαμπή μπροστά στη μεγάλη νύχτα που πλησιάζει.
Ο Επιτάφιος Ρίτσου - Θεοδωράκη
Τα αιματηρά γεγονότα του Μάη του 1936 στη Θεσσαλονίκη δεν αφήνουν ανεπηρέαστο τον Γιάννη Ρίτσο. Ο μεγάλος μας ποιητής βλέποντας τη μάνα του 25χρονου αυτοκινητιστή Τάσου Τούση να σπαράζει πάνω από το νεκρό παιδί της στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, αφήνει το συλλογικό στοιχείο του αγώνα, για να εστιάσει στο προσωπικό δράμα της μάνας, και να επιστρέψει στην ανάγκη για συλλογικό αγώνα για να μην πάει χαμένος και αυτός ο θάνατος. Ο «Επιτάφιος» που βγαίνει μέσα στην ίδια χρονιά, όχι μόνο απαγορεύεται από τη λογοκρισία της δικτατορίας του Μεταξά, αλλά και αντίτυπα του βιβλίου καίγονται στους Στύλους του Ολυμπίου Διός. Η φλόγα της ποιητικής συλλογής όχι μόνο σβήνει, αλλά ξαναφουντώνει όταν το 1960 ο Μίκης Θεοδωράκης λαμβάνει στο Παρίσι τα ποιήματα του Ρίτσου, και συγκλονισμένος γράφει ουσιαστικά σε ένα απόγευμα τα τραγούδια που πέρασαν τα γεγονότα του 1936 στα χείλια όλων.


Read more!

The Clash - Guns Of Brixton

Άνοιξη του 1981 στη Θατσερική Αγγλία
Πρίν αναλάβουν οι Πασόκοι
Πρίν γεννηθούν οι "κουκουλοφόροι"...


Όταν θα σπάσουν με κλωτσιές την πόρτα σου
Πώς θα το αντιμετωπίσεις;
Με τα χέρια σου ψηλά
Ή στην σκανδάλη του όπλου σου;
Όταν ο νόμος εισβάλλει
Πώς προτιμάς να φύγεις;
Πυροβολημένος στο πεζοδρόμιο
Ή περιμένοντας την εκτέλεση σου;
Μπορείτε να μας τσακίσετε
Μπορείτε να μας χτυπήσετε
Αλλά θα έχετε να λογοδοτήσετε
Ω, στα όπλα του Μπρίξτον
Είναι καλό να αισθάνεσαι ματσωμένος
Και σου αρέσει ο τρόπος ζωής σου
Αλλά σίγουρα θα έρθει και εσένα η ώρα σου
Όπως στον παράδεισο έτσι και στην κόλαση
Βλέπεις αισθάνεται σαν τον Ιβάν
Γεννήθηκε κάτω από τον ήλιο του Μπρίξτον
Για το μόνο που προσπαθεί είναι να επιβιώσει
Στο τέλος πάντα γίνονται πιο σκληροί
Το ξέρεις ότι αυτό σημαίνει κανένα έλεος
Τον έπιασαν με ένα όπλο
Δεν μπορεί να τον βοηθήσει ούτε η Μαύρη Παναγία
Αποχαιρέτησε τον ήλιο του Μπρίξτον
Μπορείτε να μας τσακίσετε
Μπορείτε να μας χτυπήσετε
Ναι, ακόμα και να μας πυροβολήσετε
Αλλά ω...τα όπλα του Μπρίξτον...

... Συνέχεια... Ευχαριστούμε τον Σ.Μαυροειδή που μας το θύμισε στην Αυγή Read more!

Battle of the Bogside 12 to 14 August 1969

http://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_the_Bogside
... Συνέχεια... Read more!

Νοικοκυραίοι Χρόνια πολλά! Άναψε το δένδρο στην πλατεία Συντάγματος

Σκάστε, διαβάστε, μή μιλάτε, δουλέψτε, μή μιλάτε, καθίστε ήσυχα, αποκτήστε... φορολογική συνείδηση...

Nα καούν τα τοτέμ του καταναλωτισμού!

ΠΙΣΤΕΨΕ ΤΟ ΚΑΙ ΚΟΙΤΑ ΜΟΝΟ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΟΥ:
Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΙΡΗΝΗ
Ο ΤΡΟΜΟΝΟΜΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
ΤΑ ΟΠΛΑ ΤΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΩΝ ΤΥΧΑΙΑ ΕΚΠΥΡΣΟΚΡΟΤΟΥΝ
ARBEIT MACHT FREI

Συνέχεια... θα δούμε... Ευχαριστούμε τον ανώνυμο φωτογράφo. Αλιευμένο από τo site της naftemporikis. To σύνθημα, από αυτοκόλλητο της συλλογικότητας αναρχικών-αντιεξουσιαστών από τα Χανιά
Read more!

Allman Brothers - Jessica (Gainesville, FL 1979)

... Συνέχεια...
Και χάριν της κουβέντας με τον Κ.Κ.
Allman Brothers - Whipping post LIVE - Gainesville, FL 1979
Read more!

Tο συνεπές ρεύμα της μαρξιστικής διανόησης και πολιτικής, υπό την ηγεσία του Στάλιν...έκανε πολεμική στους “αγοραίους” οικονομολόγους -ΚΚΕ 18ο Συνεδρ.

... Συνέχεια...
...Tο γεγονός ότι κάποια ηγετικά στελέχη του Kόμματος και της σοβιετικής εξουσίας μπήκαν επικεφαλής οπορτουνιστικών ρευμάτων αποδεικνύει ότι ακόμα και πρωτοπόρα στελέχη είναι δυνατό να παρεκκλίνουν, να λυγίσουν μπροστά στην οξύτητα της ταξικής πάλης και τελικά να ξεκόψουν από το κομμουνιστικό κίνημα, να περάσουν με την αντεπανάσταση (Θέση 16 της ΚΕ του ΚΚΕ για το Σοσιαλισμό στο δρόμο προς το 18ο συνέδριο)
Και τώρα σ. μπορούμε να ψηφίσουμε ελεύθερα τις θέσεις της κεντρικής επιτροπής! Read more!

Incarcerex

... Συνέχεια... "Φτάνει πια" με τις απάνθρωπες συνθήκες κράτησης.
Έφθασαν τους 5.251 οι απεργοί πείνας στις φυλακές!
"Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τον 15χρονο Ματιέα, που αυτοκτόνησε στο ψυχιατρείο των φυλακών Κορυδαλλού, όπου φυλακίστηκε για 3 γραμμάρια χασίς... Νιώθουμε τύψεις που δεν μπορέσαμε να βοηθήσουμε τον καρκινοπαθή κρατούμενο Φώτη Τσολακάκη, που μας εκλιπαρούσε να κάνουμε κάτι για να πεθάνει αξιοπρεπώς στο σπίτι του και όχι στο μπουντρούμι του, όπως και έγινε...

Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τον 25χρονο Δημοσθένη Βουβάκη, που πέθανε πριν από λίγες μέρες στις φυλακές Χίου από χρήση ναρκωτικών... Δεν θα ξεχάσουμε τους 4 κρατούμενους, που απανθρακώθηκαν εγκαταλελειμμένοι στο κελί 80 στον Κορυδαλλό...
To video από τον black mustache... Read more!

Black Panther Party Platform and Program (1966)

What We Want
What We Believe

1. We want freedom. We want power to determine the destiny of our Black Community.

We believe that black people will not be free until we are able to determine our destiny.

2. We want full employment for our people.

We believe that the federal government is responsible and obligated to give every man employment or a guaranteed income. We believe that if the white American businessmen will not give full employment, then the means of production should be taken from the businessmen and placed in the community so that the people of the community can organize and employ all of its people and give a high standard of living.

3. We want an end to the robbery by the white man of our Black Community.

We believe that this racist government has robbed us and now we are demanding the overdue debt of forty acres and two mules. Forty acres and two mules was promised 100 years ago as restitution for slave labor and mass murder of black people. We will accept the payment as currency which will be distributed to our many communities. The Germans are now aiding the Jews in Israel for the genocide of the Jewish people. The Germans murdered six million Jews. The American racist has taken part in the slaughter of over twenty million black people; therefore, we feel that this is a modest demand that we make. ... Συνέχεια... 4. We want decent housing, fit for shelter of human beings.

We believe that if the white landlords will not give decent housing to our black community, then the housing and the land should be made into cooperatives so that our community, with government aid, can build and make decent housing for its people.

5. We want education for our people that exposes the true nature of this decadent American society. We want education that teaches us our true history and our role in the present-day society.

We believe in an educational system that will give to our people a knowledge of self. If a man does not have knowledge of himself and his position in society and the world, then he has little chance to relate to anything else.

6. We want all black men to be exempt from military service.

We believe that Black people should not be forced to fight in the military service to defend a racist government that does not protect us. We will not fight and kill other people of color in the world who, like black people, are being victimized by the white racist government of America. We will protect ourselves from the force and violence of the racist police and the racist military, by whatever means necessary.

7. We want an immediate end to police brutality and murder of black people.

We believe we can end police brutality in our black community by organizing black self-defense groups that are dedicated to defending our black community from racist police oppression and brutality. The Second Amendment to the Constitution of the United States gives a right to bear arms. We therefore believe that all black people should arm themselves for self defense.

8. We want freedom for all black men held in federal, state, county and city prisons and jails.

We believe that all black people should be released from the many jails and prisons because they have not received a fair and impartial trial.

9. We want all black people when brought to trial to be tried in court by a jury of their peer group or people from their black communities, as defined by the Constitution of the United States.

We believe that the courts should follow the United States Constitution so that black people will receive fair trials. The 14th Amendment of the U.S. Constitution gives a man a right to be tried by his peer group. A peer is a person from a similar economic, social, religious, geographical, environmental, historical and racial background. To do this the court will be forced to select a jury from the black community from which the black defendant came. We have been, and are being tried by all-white juries that have no understanding of the "average reasoning man" of the black community.

10. We want land, bread, housing, education, clothing, justice and peace. And as our major political objective, a United Nations-supervised plebiscite to be held throughout the black colony in which only black colonial subjects will be allowed to participate for the purpose of determining the will of black people as to their national destiny.

When in the course of human events, it becomes necessary for one people to dissolve the political bands which have connected them with another, and to assume, among the powers of the earth, the separate and equal station to which the laws of nature and nature's God entitle them, a decent respect to the opinions of mankind requires that they should declare the causes which impel them to the separation.

We hold these truths to be self evident, that all men are created equal; that they are endowed by their Creator with certain unalienable rights; that among these are life, liberty, and the pursuit of happiness. That, to secure these rights, governments are instituted among men, deriving their just powers from the consent of the governed; that, whenever any form of government becomes destructive of these ends, it is the right of the people to alter or to abolish it, and to institute a new government, laying its foundation on such principles, and organizing its powers in such form, as to them shall seem most likely to effect their safety and happiness.

Prudence, indeed, will dictate that governments long established should not be changed for light and transient causes; and accordingly, all experience hath shown, that mankind are more disposed to supper, while evils are sufferable, than to right themselves by abolishing the forms to which they are accustomed. But, when a long train of abuses and usurpations, pursuing invariable the same object, evinces a design to reduce them under absolute despotism, it is their right, it is their duty, to throw off such government, and to provide new guards for their future security. Read more!

Fuck Religion, Fuck Politics, Fuck the Lot of You

... Συνέχεια... δανεισμένος τίτλος από τους Chaotic disorder Read more!

Ο καπιταλισμός πλησιάζει στο τέλος του;

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ IΜΑΝΟΥΕΛ ΒΑΛΕΡΣΤΑΪΝ
Ο Ιμανουέλ Βαλερστάιν συγκαταλέγεται ανάμεσα στους επιφανέστερους και πιο εύστοχους θεωρητικούς του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, είναι διευθυντής του ερευνητικού κέντρου Φερνάν Μπροντέλ και πρώην πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης της Κοινωνιολογίας (ISA). Στην Ελλάδα τον γνωρίσαμε πριν αρκετά χρόνια χάρη στο βιβλίο «Φυλή, Έθνος, Τάξη», που συνέγραψε με τον Ετιέν Μπαλιμπάρ, και μετέφρασε ο δικός μας Άγγελος Ελεφάντης, το ευσύνοπτο «Ιστορικός Καπιταλισμός», και τα «Η παρακμή της Αμερικανικής Ισχύος» και «Μετά το Νεοφιλελευθερισμό».

Στο τελευταίο αυτό βιβλίο του ο Βαλερστάιν εκτιμούσε ότι ο νεοφιλελευθερισμός θα φέρει το χάος στον κόσμο: σκληρές και αιματηρές εθνικές συγκρούσεις, ναυάγια ολόκληρων εθνικών οικονομιών, εν τέλει κατάρρευση της παγκόσμιας τάξης και κλονισμό της κοσμο-οικονομίας στα θεμέλιά της. Και να που οι εξελίξεις τον δικαίωσαν. Στη συνέντευξή που δημοσιεύουμε σήμερα και που δόθηκε στον Αντουάν Ρεβερσόν και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Le Monde (12/10/2008), ο Βαλερστάιν εκτιμά ότι η τρέχουσα διεθνής οικονομική κρίση αντιπροσωπεύει, ούτε λίγο ούτε πολύ, μια κατάρρευση του καπιταλιστικού συστήματος, ως συστήματος, με την έννοια ότι ο καπιταλισμός όπως τον γνωρίσαμε έως τα σήμερα είναι αδύνατο να επιστρέψει σε κάποιο σημεία ευστάθειας. Προσθέτει όμως ότι όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά, και είναι αδύνατο να εκτιμήσουμε σήμερα αν αυτό που θα διαδεχτεί το καπιταλιστικό σύστημα θα είναι ένα σύστημα εκμετάλλευσης, ακόμη πιο βίαιο, ή, αντίθετα, θα είναι ένα μοντέλο περισσότερο δίκαιο και αναδιανεμητικό. Την απόδοση στα ελληνικά έκανε και μας έστειλε ο συνεργάτης μας και αναπληρωτής καθηγητής του Πανεπιστημίου της Πάτρας Μωυσής Μπουντουρίδης.
... Συνέχεια... Έχοντας υπογράψει τη διακήρυξη του Πόρτο Αλέγκρε («Δώδεκα προτάσεις για ένα άλλο εφικτό κόσμο») το 2005, θεωρείσθε ένας από τους εμπνευστές του κινήματος της εναλλακτικής παγκοσμιοποίησης. Ιδρύσατε και διευθύνατε το Κέντρο Fernand-Braudel για τη μελέτη της οικονομίας των ιστορικών συστημάτων και των πολιτισμών στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης στο Binghamton. Πώς τοποθετείτε την τρέχουσα οικονομική και χρηματιστική κρίση μέσα στη «μακρά διάρκεια» της ιστορίας του καπιταλισμού;

Ο Φερνάν Μπροντέλ (1902-1985) ξεχώριζε τον χρόνο της «μακράς διάρκειας», η οποία βλέπει τη χρονική ακολουθία μέσα στην ανθρώπινη ιστορία των συστημάτων, που διέπουν τις σχέσεις του άνθρωπου με το υλικό περιβάλλον του, από το χρόνο, μέσα στο εσωτερικό αυτών των φάσεων, των μακρών συγκυριακών κύκλων, οι οποίοι περιγράφηκαν από οικονομολόγους, όπως ο Νίκολας Κοντρατίεφ (1882-1930) ή ο Τζόζεφ Σουμπέτερ (1883-1950). Σήμερα, είναι σαφές, βρισκόμαστε στη φάση Β ενός κύκλου του Κοντρατίεφ, που είχε αρχίσει πριν τριάντα με τριανταπέντε χρόνια, μετά από μια πιο μακρόχρονη φάση Α (από το 1945 ως το 1975) στην ιστορία των πέντε αιώνων του καπιταλιστικού συστήματος.
Στη φάση Α, το κέρδος προέκυπτε από την υλική – βιομηχανική ή άλλη – παραγωγή. Στην φάση Β, ο καπιταλισμός, για να συνεχίσει να δημιουργεί κέρδος, έπρεπε να παίζει επενδυτικά παιχνίδια και να καταφεύγει στην κερδοσκοπία. Για περισσότερο από τριάντα χρόνια, οι επιχειρήσεις, τα κράτη και τα νοικοκυριά χρεωνόντουσαν σε μαζική κλίμακα. Σήμερα, διανύουμε το τελευταίο κομμάτι της φάσης Β του Κοντρατίεφ, κατά τη διάρκεια του οποίου η δυνητική πτώση γίνεται πραγματική και οι φούσκες εκρήγνυνται η μια μετά την άλλη: οι χρεοκοπίες πολλαπλασιάζονται, η συγκέντρωση του κεφαλαίου αυξάνει, η ανεργία ενισχύεται και η οικονομία γνωρίζει μια κατάσταση πραγματικής ύφεσης.
Αλλά σήμερα, η παρούσα στιγμή του συγκυριακού κύκλου συμπίπτει με τη μεταβατική περίοδο μεταξύ δυο συστημάτων μακράς διάρκειας και, κατά συνέπεια, χειροτερεύει. Στην πραγματικότητα, θεωρώ ότι έχουμε μπει προ τριάντα ετών στην τελευταία φάση του καπιταλιστικού συστήματος. Αυτό που βασικά διαφοροποιεί τη φάση αυτή από την αδιάλειπτη διαδοχή των προηγούμενων συγκυριακών κύκλων, είναι ότι ο καπιταλισμός δεν καταφέρνει πια «να αποτελεί ένα σύστημα», με την έννοια που καταλάβαινε ο φυσικο-χημικός Ilya Prigogine (1917-2003): όταν ένα σύστημα, βιολογικό, χημικό ή κοινωνικό, αποκλίνει όλο και περισσότερο κι όλο και συχνότερα από την κατάσταση της ευστάθειας, δεν μπορεί να ξαναβρεί την ισορροπία του και τότε παρατηρούμε να αναπτύσσεται μια διακλάδωση σε μια νέα κατάσταση.
Η κατάσταση γίνεται χαοτική, και δεν ελέγχεται από τις δυνάμεις, που ως τότε κυριαρχούσαν σε αυτήν. Μπορεί κανείς να παρατηρήσει την ανάδυση μιας πάλης, όχι πλέον μεταξύ των υπερασπιστών του συστήματος και των ανταγωνιστών τους, αλλά μεταξύ όλων των δρώντων, όλων όσων αγωνίζονται για να καθορίσουν τι είναι αυτό που θα αντικαταστήσει το παλιό σύστημα. Κρατώ τη χρήση της λέξης «κρίση» γι΄ αυτόν τον τύπο περιόδου. Βρισκόμαστε, λοιπόν, μέσα σε μια κρίση. Ο καπιταλισμός αγγίζει το τέλος του.

Γιατί, όμως, να μην πρόκειται για μια νέα μετάλλαξη του καπιταλισμού, όπως ως τώρα τον ξέραμε, κάτι που έχει ήδη γίνει με τη μετάβαση από τον εμπορικό στο βιομηχανικό καπιταλισμό κι από τον βιομηχανικό στον χρηματο-οικονομικό καπιταλισμό;

Ο καπιταλισμός είναι παμφάγος, αρπάζει το κέρδος, εκεί όπου είναι πιο σημαντικό τη δεδομένη στιγμή. Δεν ικανοποιείται με περιθωριακά μικρά κέρδη. Αντίθετα, τα μεγιστοποιεί φτιάχνοντας τα μονοπώλια – αυτό προσπάθησε ακόμη να κάνει τελευταία με τις βιοτεχνολογίες και τις τεχνολογίες της πληροφορικής. Αλλά νομίζω ότι οι δυνατότητες για πραγματική συσσώρευση από μεριάς του συστήματος έχουν φθάσει στα όριά τους. Ο καπιταλισμός, από τη γέννησή του το δεύτερο μισό του 16ου αιώνα, έχει γαλουχηθεί με μια διαφοροποίηση του πλούτου μεταξύ ενός κέντρου, όπου συγκλίνουν τα κέρδη, και των περιφερειών (όχι αναγκαστικά γεωγραφικών), όπου βρίσκονται αποκλεισμένοι όσοι γίνονται όλο και πιο φτωχότεροι.
Από αυτή την άποψη, το οικονομικό συμμάζεμα της Ανατολικής Ασίας, της Ινδίας, της Λατινικής Αμερικής, αποτελεί μια ανυπέρβλητη πρόκληση για την «παγκόσμια οικονομία», που δημιουργήθηκε από τη Δύση και η οποία δεν καταφέρνει πλέον να ελέγχει το κόστος της συσσώρευσης. Οι τρεις παγκόσμιες καμπύλες, του κόστους της εργατοδύναμης, των πρώτων υλών και των δασμών, βρίσκονται παντού σε μεγάλη άνοδο εδώ και κάποιες δεκαετίες. Η σύντομη περίοδος του νεοφιλελευθερισμού, που έχει πια κλείσει τον κύκλο της, κατάφερε να αντιστρέψει, αλλά μόνο παροδικά, αυτήν την τάση: στο τέλος της δεκαετίας του 1990, αυτά τα κόστη ήσαν βέβαια χαμηλότερα από τη δεκαετία του 1970, αλλά ήσαν ψηλότερα από ό,τι το 1945. Στην πραγματικότητα, η τελευταία περίοδος της πραγματικής συσσώρευσης – «η ένδοξη τριακονταετία» – κατέστη ανέφικτη, επειδή ακριβώς τα κεϋνσιανά κράτη έθεσαν τις δυνάμεις τους στην υπηρεσία του κεφαλαίου. Αλλά, και τότε πάλι, φθάσαμε στα όρια!

Υπάρχουν προηγούμενα σε αυτήν την τρέχουσα φάση, όπως την περιγράφετε;

Υπήρξαν πολλά στην ιστορία της ανθρωπότητας, σε αντίθεση με την αντίληψη που κατασκευάσθηκε στο μέσο του 19ου αιώνα περί μιας συνεχούς και αναπόφευκτης προόδου, συμπεριλαμβανομένης και της μαρξιστικής εκδοχής της. Προτιμώ να περιορισθώ στη θέση ότι είναι δυνατή η πρόοδος και όχι αναπόφευκτη. Σίγουρα, ο καπιταλισμός είναι το σύστημα που γνώριζε πώς να παράγει, μ΄ έναν εξαιρετικό κι αξιοσημείωτο τρόπο, τα περισσότερα αγαθά και πλούτη. Αλλά όμως πρέπει ακόμη να δούμε και το σύνολο των ζημιών – για το περιβάλλον, για την κοινωνία – που επίσης παρήγαγε. Αγαθό είναι ό,τι εξασφαλίζει για το μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων μια ορθολογική και συνετή ζωή.
Όμως, η πιο πρόσφατη κρίση που μοιάζει με τη σημερινή είναι η κατάρρευση του φεουδαρχικού συστήματος στην Ευρώπη, μεταξύ των μέσων του 15ου και του 16ου αιώνα, και η αντικατάστασή του από το καπιταλιστικό σύστημα. Η περίοδος αυτή, που κορυφώνεται με τους θρησκευτικούς πόλεμους, βλέπει να καταποντίζονται η βασιλική εξουσία κι η κυριαρχία των ευγενών και της εκκλησίας πάνω στις πιο πλούσιες επαρχιακές κοινότητες και πάνω στις πόλεις. Γι΄ αυτό κατασκευάζονται, με διαδοχικές απόπειρες και με ασυνείδητο τρόπο, κάποιες απροσδόκητες λύσεις, των οποίων η επιτυχία θα τελειώσει με τη «συγκρότηση του συστήματος», που θα επεκταθεί λίγο-λίγο με τη μορφή του καπιταλισμού.

Πόσο χρόνο θα μπορούσε να διαρκέσει η τρέχουσα μετάβαση και τι θα μπορούσε να προκύψει από αυτήν;

Η περίοδος αξιακής καταστροφής, που κλείνει τη φάση Β ενός κύκλου Κοντρατίεφ, διαρκεί γενικώς από δυο ως πέντε χρόνια, πριν ικανοποιηθούν οι συνθήκες εισόδου στη φάση Α, τότε που κάποιο πραγματικό κέρδος μπορεί πάλι να εξαχθεί από τους νέους τύπους υλικής παραγωγής, οι οποίο έχουν περιγραφεί από τον Σουμπέτερ. Αλλά το γεγονός ότι η φάση αυτή αντιστοιχεί τώρα σε μια κρίση του συστήματος, μας αναγκάζει να εισέλθουμε σε μια περίοδο πολιτικού χάους, κατά τη διάρκεια της οποίας οι κυρίαρχοι πρωταγωνιστές, που βρίσκονται επικεφαλής των επιχειρήσεων και των κρατών της Δύσης, θα προσπαθήσουν να κάνουν οτιδήποτε είναι τεχνικώς δυνατό, για να ξαναβρούν την ισορροπία, παρότι το πιθανότερο είναι ότι δεν θα το κατορθώσουν.
Οι πιο έξυπνοι από αυτούς έχουν ήδη καταλάβει ότι θα έπρεπε να κάνουν κάτι εντελώς καινούργιο. Ήδη όμως δρα ένα μεγάλο πλήθος παραγόντων, που ενεργούν με τρόπο άτακτο και μη συνειδητό για να συμβάλουν στη ανάδυση των νέων λύσεων, χωρίς να γνωρίζουν ακόμη ποιο σύστημα θα ξεπροβάλει από τέτοιες αναζητήσεις.
Βρισκόμαστε σε μια περίοδο μάλλον σπάνια, κατά την οποία η κρίση και η αδυναμία των ισχυρών αφήνουν χώρο στην ελεύθερη βούληση του κάθε άνθρωπου: υπάρχει σήμερα ένα χρονικό διάστημα, κατά τη διάρκεια του οποίου ο καθένας μας έχει τη δυνατότητα να επηρεάσει το μέλλον μέσω της ατομικής του δράσης. Αλλά, καθώς το μέλλον αυτό θα είναι το άθροισμα ενός ανυπολόγιστου πλήθους δράσεων, είναι απολύτως αδύνατο να προβλέψουμε ποιο θα είναι το μοντέλο που τελικά θα επιβληθεί. Σε δέκα χρόνια, πιθανό να μπορούμε να δούμε τα πράγματα καθαρότερα. Σε τριάντα ή σαράντα χρόνια, ένα νέο σύστημα θα έχει αναδυθεί. Πιστεύω ότι είναι εξίσου πιθανό να δούμε να εγκαθίσταται ένα σύστημα εκμετάλλευσης, αλίμονο, ακόμη πιο βίαιο από τον καπιταλισμό, ή, αντίθετα, να δούμε να επικρατεί ένα μοντέλο περισσότερο δίκαιο και αναδιανεμητικό.

Οι προηγούμενες μεταλλάξεις του καπιταλισμού έχουν οδηγήσει σε μια μετατόπιση του κέντρου της «παγκόσμιας οικονομίας», για παράδειγμα, από τη λεκάνη της Μεσογείου προς τις Ευρωπαϊκές ακτές του Ατλαντικού και μετά προς τις Ηνωμένες Πολιτείες; Μήπως το επερχόμενο σύστημα θα έχει το κέντρο του στην Κίνα;

Η κρίση που ζούμε, αντιστοιχεί επίσης στο τέλος ενός πολιτικού κύκλου, εκείνου της αμερικανικής ηγεμονίας, που επίσης ξεκίνησε στη δεκαετία του 1970. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα παραμείνουν σημαντικός πρωταγωνιστής, αλλά δεν θα μπορέσουν να ξαναποκτήσουν την κυρίαρχη θέση τους απέναντι στον τωρινό πολλαπλασιασμό των κέντρων ισχύος, με τη Δυτική Ευρώπη, την Κίνα, την Βραζιλία, την Ινδία. Μια νέα ηγεμονική δύναμη, αν αναφέρεται κανείς στο χρόνο «μακράς διάρκειας» του Μπροντέλ, θα χρειαζόταν πιθανόν ακόμη άλλα πενήντα χρόνια για να επιβληθεί. Αλλά δεν γνωρίζω ποια θα είναι.
Στο μεταξύ, οι πολιτικές συνέπειες της τρέχουσας κρίσης θα είναι τεράστιες, στο μέτρο που οι κυρίαρχοι του συστήματος θα προσπαθήσουν να βρουν τους αποδιοπομπαίους τράγους για την κατάρρευση της ηγεμονίας τους. Θεωρώ ότι οι μισοί Αμερικανοί δεν θα αποδεχθούν αυτό που συμβαίνει. Έτσι, οι εσωτερικές συγκρούσεις θα αυξηθούν στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες οδεύουν στο να γίνουν η πιο ασταθής χώρα του κόσμου από πολιτικής πλευράς. Και μην ξεχνάτε ότι εμείς, οι Αμερικανοί, είμαστε όλοι οπλισμένοι...

Δημοσιεύθηκε στην Εποχή την 19.10.2008 Read more!

Joe Strummer - Redemption Song

... Συνέχεια... Read more!

How to read Lacan

"the real, the symbolic and the imaginary are the whole of what is, and figuring their connections is a cosmological exercise"
Malcolm Bowie

Read more!

Το κατώφλι της βίας και η Ανανεωτική Αριστερά

Όλο το προηγούμενο διάστημα κατά τη διάρκεια του οποίου επωλείτο ο ΟΤΕ, χαρίζονταν τα λιμάνια, αποκαλυπτόταν πως Ν.Δ, και ΠΑΣΟΚ τα έπαιρναν από τη Siemens, τα δε μακαρόνια τσίμπαγαν δέκα λεπτά την ημέρα, η κοινή γνώμη βομβαρδιζόταν από οιμωγές και ολοφυρμούς για το ξέσπασμα βίας μέσα στα πανεπιστήμια από μειοψηφικές αντιδημοκρατικές δυνάμεις με αιχμή του δόρατος κουκουλοφόρους και συνεπικουρούμενες από τάγματα εφόδου του ΣΥΡΙΖΑ.

Μέχρι που οι τηλεοπτικές κάμερες έδειξαν τι συνέβη στη Θεσσαλονίκη. Έδειξαν πως οι φορείς της πανεπιστημιακής βίας, αυτοί που κρατούσαν σε ομηρεία τη Σύγκλητο δεν ήταν κρανοφόροι ή κουκουλοφόροι με καδρόνια και λοστάρια, αλλά 30 - 40 φοιτητές και φοιτήτριες που στέκονταν μπροστά στην πόρτα φωνάζοντας «αίσχος» και άκουγαν απειλές και ύβρεις από τους καθηγητές τους, Μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι το να παρεμβαίνεις έτσι σε μια διαδικασία της Συγκλήτου την ιερή στιγμή που έχει μόλις αποφασίσει μετά από πεντάλεπτη διεξοδική συζήτηση μεταξύ μιλημένων πως θα κινηθεί το πανεπιστήμιο τα επόμενα τέσσερα χρόνια, δεν είναι πρόσφορο. Τι να κάνουμε; μισή ντροπή στους φοιτητές, η άλλη μισή όμως στους δασκάλους τους. Οι οποίοι δεν διαμαρτυρήθηκαν όταν πέρυσι τέτοιον καιρό η αστυνομία έδερνε και συλλάμβανε δεκάδες φοιτητές του ίδιου πανεπιστημίου ή όταν οι ζαρντινιέρες τρέλαιναν στο ξύλο τον Κύπριο φοιτητή ή όταν ο επίσης φοιτητής τους με τα πράσινα όλσταρ οδηγείτο ανήλικος ως στις φυλακές Αυλώνα. Αυτή η καταγεγραμμένη πραγματικότητα καταγγέλθηκε ως «ομηρεία», «βία», «τρομοκρατία» οι δε φοιτητές χαρακτηρίστηκαν «ΕΚΟΦίτες». Και δεν καταγγέλθηκε μόνο από τον Καρατζαφέρη που ούρλιαζε να μπουν τα ΜΑΤ να καθαρίσουν το πανεπιστήμιο από τους αλήτες, ούτε μόνον από την κ. Διαμαντοπούλου που «διαπίστωνε» περίλυπη ότι «δυστυχώς εκεί οδηγούμαστε». Ούτε μόνον από τον καθηγητή αρθρογράφο των Νέων που ανίχνευσε ομοιότητες με τα βασανιστήρια στο ΕΑΤ/ΕΣΑ. Σε αυτήν τη ρητορική προσχώρησε και τμήμα της ανανεωτικής Αριστεράς.
Η συζήτηση αυτή, με αφορμή το πανεπιστήμιο, επανατοποθετεί το κατώφλι της βίας.
Εάν αυτές οι συνηθέστατες στο πανεπιστήμιο μέθοδοι παρέμβασης είναι βία, τότε είναι εξ ίσου βία η κατάληψη του γραφείου του Βουρλούμη από τους συνδικαλιστές του ΟΤΕ, η διάλυση της συνεδρίασης του Δ.Σ. της ΔΕΗ όταν έκλεινε τη συμφωνία με τους Γερμανούς για τον λιθάνθρακα είναι βία, η προσπάθεια των λιμενεργατών να μπουν στο ΔΣ του ΟΛΠ του οποίου είναι μέλη είναι βία, και πάει λέγοντας. Η μόνη μη βία "είναι να ψηφίζει η Βουλή" με συνοπτικές διαδικασίες.
Αν ανοίξουμε λίγο την οπτική μας γωνία θα δούμε λοιπόν πως η εμπέδωση αυτής της αντίληψης δεν αφορά μόνον τον ΣΥΡΙΖΑ και τη συγκυρία αλλά αποσκοπεί ενδεχομένως να προλάβει και να οριοθετήσει, τα όρια της «αποδεκτής» λαϊκής αντίδρασης, σε μια φάση που το παιχνίδι παίζεται μεταξύ ριζοσπασπκοποίησης και φοβικής συντηρητικοποίησης.
Κοιτάζοντας δε λίγο προς τα πίσω, θα διαπιστώσουμε ότι τα τελευταία χρόνια, δηλαδή επί Σημίτη και Καραμανλή, οι μόνοι τομείς του κράτους που αναπτύσσονται είναι οι κατασταλτικοί. Από τους Ολυμπιακούς αγώνες κληρονομήσαμε τις κάμερες και την αντιτρομοκρατική νομοθεσία. Ανακαλύφθηκαν νέες μορφές μπάτσων που δεν υπήρχαν (συνοριοφύλακες, ΟΠΚΕ, ειδικοί φρουροί), ο συνολικός τους αριθμός έφτασε τις 50 - 55.000, νομοθετήθηκε η αρμοδιότητα του στρατού σε ρόλο εσωτερικής καταστολής, άνθισε η βιομηχανία των σεκιουριτάδων. Η δικαιοσύνη ανέλαβε τα υπόλοιπα με τις αντεργατικές αποφάσεις.
Υπό αυτό το πρίσμα, είναι απορίας άξιον πώς ένα τμήμα της ανανεωτικής Αριστεράς, έσπευσε να δώσει διαβεβαιώσεις νομιμοφροσύνης τη στιγμή ακριβώς που η κοινωνία έχει αρχίσει και αγριεύει. Τη στιγμή που η πρωτοβουλία αναρχικών νά απαλλοτριώσουν/ αναδιανείμουν είδη σουπερμάρκετ χαιρετίζεται από ολόκληρη την κοινωνία, εμείς γινόμαστε φλώροι. Η ευκολία με την οποία προσχωρούν μερικοί ανανεωτές στην επιχειρηματολογία του αστικού πολιτικού κόσμου που θεωρεί πως κατέχει ουρανόθεν το «προνόμιο της βίας» είναι προβληματική. Δέχονται κάποιοι σύντροφοι την απονομιμοποίηση όλων των ενδιάμεσων κοινωνικών διεργασιών και των αμεσοδημοκραπκών ή αντιπροσωπευτικών διαδικασιών, ανάγοντας τα πάντα στην (πολύ) κεντρική πολιτική σκηνή;
Να αναζητήσει άραγε κανείς αυτήν την αντίληψη στο πρόσφατο παρελθόν; Είναι απομεινάρι μιας προσέγγισης που ενδεχομένως είχε βάση όταν η πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα ήταν διαφορετική; Είναι μήπως ένα άλμα από τον δημοκρατικό δρόμο προς τον σοσιαλισμό, στον ειρηνικό δρόμο προς τον σοσιαλισμό κι απ' αυτόν στον κοινοβουλευτικό δρόμο προς τον σοσιαλισμό ο οποίος καταλήγει σε γραφειοκρατικό δρόμο προς τον κοινοβουλευτισμό;
Είναι άραγε τα επίχειρα της λεγόμενης εθνικής συμφιλίωσης (όταν είπαμε στη Δεξιά «σας ζητάμε συγνώμη που μας γαμήσατε») ή είναι η αγωνία μήπως η Αριστερά καταστεί αποσυνάγωγη του πολιτικού μας συστήματος, αυτού που καταγγέλλουμε δηλαδή; Όχι τίποτα άλλο αλλά θα μας κόψει την καλημέρα και η Siemens.

του Γιώργου Κυρίτση, δημοσιεύθηκε στην ΑΥΓΗ την 15.6.2008

...Και κομψά τους τα είπε. Το μόνο καλό είναι πως θα τους μάθει και ο κόσμος καλύτερα τώρα. Ταλαιπωρούν τον Συν, τώρα πιάσαν πόστα στον Σύριζα. Άσε που "απείχαν" και από την καταψήφιση της Ευρωσυνθήκης. Βραστούς - βραστούς...
ΜΚ

Read more!

Sergei Eisenstein - Стачка(1925)

Read more!

GITAR GITAR GITAR!!! Ye!!!

Του συναδέλφου αρχιτέκτονος μουσικού εκ Ρωσίας PETER NALITCH
(ευχαριστούμε τον Κ.Κ. για τη διασύνδεση!)


GUITARRR
I've neverrr been lonely
cause... me is so cool
Baby, you have a possibility
play it with me

I've neverrr been clever
because need it neverrr
Baby, you have a possibility
play it with me

Guitarrr, guitarrrr, guitarrr, guitarrr,
Come to my Boudoir
Baby, you have a possibility
play it with me

Guitarrr, guitarrrr, guitarrr, guitarrr,
Jump to my Jaguar
Baby, you have a possibility
play it with me

I put on my pyjamas
and go to Bahamas
Baby, no possibility
to play with me

Guitarrr, guitarrrr, guitarrr, guitarrr,
Jump to my Jaguar baby,
you have a possibility play it with me(x2)

Is there sun over sky?
{Lai, lai, lai, lai.., c'mon...,dance
yes
wola olaola gitar male
yes}

Guitarrr, guitarrrr, guitarrr, guitarrr,
Come to my Boudoir
Baby you have a possibility
play it with me

Guitarrr, guitarrrr, guitarrr, guitarrr,
Jump to my Yaguar Oooo
Baby you have a possibility
play it with me Read more!

Μίλησε κανείς για ολοκληρωτισμό;

Read more!

Nessun Dorma

O Luciano Pavarotti μεγαλοπρεπής ... και ναι! η έκφραση μετά την κορώνα του φινάλε, είναι αυτό που νομίζετε...












Read more!

«Ελπίδα μας η ουτοπία»

Η πτώση του Τείχους του Βερολίνου σημάδεψε το θρίαμβο της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας αλλά και την αρχή των προβλημάτων της: αποχή, λαϊκισμός, δυσπιστία. Το ερώτημα είναι: σε αυτόν το σύνθετο και άνισο κόσμο όπου ζούμε, με ποιο τρόπο μπορούμε να επιτρέψουμε τη συμμετοχή όλων στις συλλογικές αποφάσεις; Από την απάντηση εξαρτάται το μέλλον της Αριστεράς.

Για τον Σλοβένο φιλόσοφο Σλάβοϊ Ζίζεκ , η απάντηση είναι: Με τη «λαϊκή βία», η οποία θα επιτρέψει στις μη προνομιούχες τάξεις να εισακουστούν στις φιλελεύθερες δημοκρατίες. Ο Ζίζεκ δημοσιεύει αυτές τις ημέρες στη Γαλλία μια συλλογή των «πιο ωραίων λόγων του Ροβεσπιέρου», με μια μακρά εισαγωγή στην οποία θέτει το ερώτημα πώς «να επινοήσουμε εκ νέου μια χειραφετική τρομοκρατία». Ανατρεπτικός στις απόψεις του, ο Ζίζεκ δεν νοσταλγεί καθόλου τα παλαιά καθεστώτα. Πολέμησε τον «υπαρκτό σοσιαλισμό» στη Γιουγκοσλαβία του Τίτο και συμμετείχε στα πρώτα βήματα της σλοβενικής δημοκρατίας. Η ριζοσπαστική του θέση είναι πως η απογοήτευση για τη δημοκρατία αφορά πολλές χώρες του σύγχρονου κόσμου. Λίγο πολύ παντού στον πλανήτη, η διαδικασία εκδημοκρατισμού γνωρίζει απογοητεύσεις που θέτουν σε αμηχανία την προώθηση της δημοκρατίας. Τόσο στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, όσο και στη Ρωσία του Πούτιν, στην Αλγερία ή στην Παλαιστίνη, εκεί όπου οι ισλαμιστές είδαν να χάνονται οι νίκες που σημείωσαν μέσω της εκλογικής διαδικασίας. Βλέπουμε επίσης την άνοδο των λαϊκιστών στην Πολωνία, στη Δανία, στο Βέλγιο. Ακόμη και η Αμερική για να επιβάλει τη δημοκρατία δεν δίστασε να αθετήσει τις στοιχειώδεις αρχές δικαίου.

ΣΛΑΒΟΪ ΖΙΖΕΚ
Σε συνέντευξη στην εφημερίδα «Λιμπερασιόν», ο Ζίζεκ απαντά στο γιατί ασκείται κριτική στη δημοκρατία:

«Ασκώ κριτική ίδια με αυτή των συντηρητικών. Οι συντηρητικοί έχουν το θάρρος να δεχτούν πως η δημοκρατία βρίσκεται σε αδιέξοδο. Πολλοί χλεύασαν τον Φουκουγιάμα όταν ανήγγειλε το τέλος της ιστορίας, όμως σήμερα όλοι δέχονται την ιδέα πως το φιλελεύθερο-δημοκρατικό πλαίσιο βρίσκεται εδώ για πάντα.
Αρκούμαστε στην αναζήτηση ενός καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο, όπως χθες μιλούσαμε για έναν κομμουνισμό με ανθρώπινο πρόσωπο. Ας δούμε, ως παράδειγμα, την επιστημονική φαντασία: προφανώς είναι πιο εύκολο να φανταστεί το τέλος του κόσμου από το τέλος του καπιταλισμού.
Συνέχεια...

- Ο καπιταλισμός αποτελεί το στόχο πίσω από την κριτική της δημοκρατίας;

«Η μεταπολεμική Ευρώπη γνώρισε ένα μέσο επίπεδο ευτυχίας άγνωστο μέχρι τότε. Ωστόσο, τέσσερα μεγάλα προβλήματα έρχονται να αποσυντονίσουν το φιλελεύθερο-δημοκρατικό μοντέλο.
Πρώτον: Οι παράνομοι μετανάστες, οι άστεγοι, οι άνεργοι, εκείνοι που δεν συμμετέχουν στη ζωή της κοινότητας, με την οποία το κράτος δεν ασχολείται πια.
Δεύτερον: Η πνευματική ιδιοκτησία που η αγορά δεν καταφέρνει πια να ρυθμίσει, όπως το αποδεικνύει η παραληρηματική πορεία του Μπιλ Γκέιτς, ιδρυτή της Μάικροσοφτ.
Τρίτον: Το περιβάλλον, η διαχείριση του οποίου μπορεί να εξασφαλίσει την αγορά όταν η ρύπανση είναι μετρήσιμη, αλλά όχι όταν ο κίνδυνος γίνεται ανυπολόγιστος: Τσερνόμπιλ, καταιγίδες...
Τέταρτον: η βιογενετική: έχει, άραγε, λόγο η αγορά για το πού αρχίζει το ανθρώπινο;
Σε αυτούς τους τέσσερις τομείς, ούτε η φιλελεύθερη δημοκρατία ούτε ο παγκόσμιος καπιταλισμός μπορούν να δώσουν τις σωστές απαντήσεις.

- Ποια εναλλακτική υπάρχει;

«Δεν είμαι βλάκας. Δεν ονειρεύομαι ένα νέο κομμουνιστικό κόμμα. Η θέση μου είναι πιο τραγική. Οπως κάθε μαρξιστής, θαυμάζω την απίστευτη παραγωγικότητα του καπιταλισμού και δεν υποτιμώ τη χρησιμότητα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η σύλληψη του Πινοτσέτ έπαιξε ένα σημαντικό ψυχολογικό ρόλο στη Χιλή. Αλλά κοιτάξτε τον Ούγκο Τσάβες. Λένε ότι είναι λαϊκιστής, δημαγωγός που δεν κάνει τίποτε για την οικονομία και πως η όλη ιστορία θα τελειώσει άσχημα. Ισως είναι αλήθεια ...αλλά είναι ο μόνος που έχει συμπεριλάβει όλους τους φτωχούς των παραγκουπόλεων στην πολιτική διαδικασία. Γι' αυτό τον υποστηρίζω. Οταν επικρίνουμε τις δικτατορικές του τάσεις, κάνουμε λες και πριν από αυτόν υπήρχε μια ισορροπημένη δημοκρατία στη χώρα. Ομως, εκείνος ήταν ο μόνος φορέας των λαϊκών κινητοποιήσεων. Προκειμένου να τις υποστηρίξει, νομίζω πως έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί τον κρατικό μηχανισμό. Ονομάστε το Τρομοκρατία, αν θέλετε.

- Για τους φιλελεύθερους στοχαστές, καπιταλισμός και δημοκρατία παραμένουν έννοιες αχώριστες...

«Ναι, λέγεται συχνά κάτι τέτοιο, όμως στην Κίνα γεννιέται αυτή τη στιγμή ένας αυταρχικός καπιταλισμός. Αμερικανικό ή κινεζικό μοντέλο; Δεν μου αρέσει αυτό το δίλημμα. Γι' αυτό πρέπει να γίνουμε ουτοπιστές. Η υπερθέρμανση του πλανήτη θα μας οδηγήσει στην αποκατάσταση των μεγάλων συλλογικών αποφάσεων, αυτών που οι μεγάλοι αντιαυταρχικοί στοχαστές ισχυρίζονται πως οδηγούν αναγκαστικά σε γκουλάγκ. Ο Ουόλτερ Λίπμαν απέδειξε πως σε κανονικές εποχές και σε δημοκρατικά καθεστώτα, ο πληθυσμός δείχνει εμπιστοσύνη σε μια ελίτ που αποφασίζει. Ο λαός είναι σαν το βασιλιά που υπογράφει παθητικά χωρίς να διαβάζει. Ομως σε περιόδους κρίσης, αυτή η εμπιστοσύνη αίρεται. Η θέση μου είναι η εξής: υπάρχουν καταστάσεις όπου η δημοκρατία δεν λειτουργεί ή που χάνει την ουσία της και πρέπει να επινοήσουμε εκ νέου τρόπους λαϊκών κινητοποιήσεων.

- Εξού και το εγκώμιό σας για τον Ροβεσπιέρο...

«Η τρομοκρατία δεν περιορίζεται στον Ροβεσπιέρο. Πρέπει να υπενθυμίσουμε πως τα περισσότερα κεφάλια έπεσαν μετά το θάνατό του. Εξάλλου, εκείνος είχε κόψει κεφάλια πλουσίων... Αυτό που με ενδιαφέρει στην περίπτωσή του είναι αυτό που ο Βάλτερ Μπένγαμιν ονομάζει «θεϊκή βία», η οποία συνοδεύει τις λαϊκές εκρήξεις. Δεν μου αρέσει η σωματική βία, τη φοβάμαι, αλλά δεν είμαι πρόθυμος να αρνηθώ αυτή την παράδοση. Αυτό δεν σημαίνει πάντα βία πάνω σε άλλους ανθρώπους. Ο Γκάντι, παραδείγματος χάριν, δεν αρκέστηκε μόνο στην οργάνωση διαδηλώσεων, αλλά και στα μποϊκοτάζ. Η στήριξη των αποκλεισμένων, η προστασία του περιβάλλοντος περνούν από νέες μορφές πίεσης, μορφές βίας. Βία για να φοβίζεις τον καπιταλισμό, όχι για να τον σκοτώσεις αλλά για να αλλάξεις κάτι. Διαφορετικά κινδυνεύουμε να προχωρήσουμε σε μια πιο μεγάλη βία, μια φανατική βία, σε ένα νέο αυταρχισμό.

- Στην περίπτωση της «λαϊκής βίας», ένας διανοούμενος μπορεί να κάνει κάτι;

«Ναι, μπορεί να προειδοποιήσει για τις καταστροφικές μορφές της. Να κάνει να δουν τα πράγματα με διαφορετικό τρόπο. Ο Ντελέζ έλεγε πως αν υπάρχουν λάθος απαντήσεις, υπάρχουν επίσης και λάθος ερωτήσεις. Ενα συμβούλιο φιλοσόφων δεν μπορεί να καταστρώσει ένα σχέδιο για να κινητοποιήσει τις μάζες. Ομως μπορούμε να ρίξουμε ιδέες και ίσως κάποια από αυτές να υιοθετηθεί. Οι εξεγέρσεις στα προάστια της Γαλλίας ξέσπασαν λόγω μιας μη διατυπωμένης σε σκέψη δυσαρέσκειας. Αυτό είναι τραγωδία.

- Οι αριστεροί σας φίλοι έχουν τις ίδιες απόψεις με τις δικές σας;

«Αυτό που ισχύει, κυρίως στις ΗΠΑ, είναι ένας φιλελεύθερος ανεκτικός αριστερισμός, σύμφωνα με τον οποίο η παραμικρή νύξη, η σχετική με την έννοια της αλήθειας είναι ήδη αυταρχική, και ο οποίος πρέπει να σέβεται την ιστορία του καθενός. Για τον φιλόσοφο Ρίτσαρντ Ρόρτι, αυτό που προσδιορίζει τον άνθρωπο είναι η οδύνη του και η ικανότητά του να την αφηγείται. Θεωρώ πολύ θλιβερή αυτή την Αριστερά της μνησικακίας και της αδυναμίας».

Της Βίκης Τσιώρου, Δημοσιεύθηκε στην Ελευθεροτυπία της 27.2.2008

Read more!

3 Οκτώβρη 1965

Φιντέλ...
Φιντέλ...
Ηταν 17 Νοέμβρη του 1987 όταν ο Φιντέλ, στις 3 μετά τα μεσάνυχτα μπαίνει στο hotel National στην παραλία της Αβάνας. Τον είδα έξαφνα μπροστά μου επιβλητικό, θεόρατο, αν και φαινόταν κανονικός μπροστά στους δύο θηριώδεις σωματοφύλακές του. Εμείς, εγώ, ήδη υπερχειλισμένος από το άπειρο ρούμι και ταγκισμένος από τα φρέσκα πούρα που δίδονταν αφειδώς στην αποχαιρετιστήρια φιέστα του συνεδρίου της πάλε ποτέ "διεθνούς ένωσης φοιτητών". Μια μικροσκοπική βιετναμέζα δίπλα μου άρχισε να τσιρίζει υστερικά - όπως στην κλασσική σκηνή που τα κορίτσια τσιρίζουν όταν κατεβαίνουν οι Beatles από το αεροπλάνο φτάνοντας στην Αμερική, θυμάστε;
Άρχισε λοιπόν να μας χαιρετά όλους και φτάνοντας σε μένα του πέταξα ένα "γκρέτσια κομαντάντε!" θέλοντας να πω πως "Φιντέλ είμαι από την Ελλάδα και σε πάω ρε αδερφέ!", σφίγγοντάς του δυνατά το χέρι. Μετά, αναλογιζόμενος τη σκηνή, υπέθεσα από το μάλλον απορημένο του ύφος πως πρέπει να είχε αντιληφθεί κάτι ως γκράτσια ή οτιδήποτε άλλο υπερβολικό. Νομίζω πως διέγνωσε άμεσα την κατάσταση και προχώρησε γρήγορα προς τις ανατολικογερμανίδες συντρόφισσες που με περίσσιο επαναστατικό ζήλο, παρέδιδαν "ιδιαίτερα" στους εκπροσώπους των σαντινίστας ήδη επί τριήμερο. Έβλεπα πια μόνο τις πλάτες των σωματοφυλάκων και γυρίζοντας τη δακρυσμένη βιετναμεζούλα.
Ήταν εκείνη τη μέρα ή την προηγούμενη που μας είχε βγάλει επτάωρο λόγο προς τιμήν του συνεδρίου; Φυσικά δεν θυμάμαι τίποτα από ότι είπε... τα κολονιαλίσμο πήγαιναν και έρχονταν και εγώ καθόμουν στο φουαγιέ παίρνοντας μάτι τις σερβιτόρες και τις κομσομόλες που έκαναν θελήματα στη σοβιετική αντιπροσωπία. Μίλαγε ο Φιντέλ και είχα την πολυτέλεια να κάθομαι αραχτός σε πολυθρόνα φουαγέ με ένα ποτήρι ρούμι και ένα άρτι υλοποιηθέν, σε ποδιά μικρής κρεολής, πούρο... Η επανάσταση ήταν εκεί μπροστά μου ολοζώντανη και έκανε διακοπές σε τροπικό νησί!

ακολουθεί, 22 χρόνια πριν, ένα μικρό γράμμα προς τον Φιντέλ, που κανένας δεν θα ήθελε να λάβει ποτέ και που μόνο ο Φιντέλ μπορεί να κουβαλάει το βάρος του...
Μ.Κ.
Συνέχεια...

Φιντέλ,

Αυτή τη στιγμή θυμάμαι πολλά πράγματα-όταν σε γνώρισα στο σπίτι της Μαρίας-Αντωνίας, όταν μου πρότεινες να σε ακολουθήσω, την ένταση της προετοιμασίας. Μια μέρα ήρθαν και μας ρώτησαν ποιος θα έπρεπε να ειδοποιηθεί σε περίπτωση θανάτου μας. Τότε η συνειδητοποιήσαμε την πιθανότητα αυτή. Αργότερα μάθαμε ότι ήταν αλήθεια, ότι σε μια επανάσταση νικά κανείς ή πεθαίνει (αν είναι πραγματική). Πολλοί σύντροφοι έπεσαν στην πορεία προς τη νίκη.

Σήμερα τα πάντα έχουν ένα λιγότερο δραματικό τόνο, επειδή είμαστε πιο ώριμοι, αλλά το γεγονός επαναλαμβάνεται. Αισθάνομαι ότι έχω κάνει το καθήκον μου προς την Κουβανέζικη επανάσταση, στο έδαφός της, και αποχαιρετώ εσένα, τους συντρόφους, το λαό σου ο οποίος είναι τώρα δικός μου.

Παραιτήθηκα επίσημα από τις θέσεις μου στην ηγεσία του κόμματος, το πόστο μου σαν υπουργός, το βαθμό μου σα διοικητής και την υπηκοότητά μου. Δεν έχω κανένα πια δεσμό νομικά με την Κούβα. Οι μόνοι δεσμοί που έχω είναι άλλης φύσεως-αυτοί που δεν σπάνε όπως οι διορισμοί σε πόστα.

Ανασκοπώντας τη ζωή μου, πιστεύω ότι δούλευα με αρκετή τιμιότητα και αφοσίωση για να εδραιώσω την επαναστατική κατάκτηση.

Το μόνο μου σοβαρό λάθος ήταν το ότι δεν σου έδειξα αρκετή εμπιστοσύνη απ' τις πρώτες στιγμές στη Σιέρα Μαέστρα και το ότι δεν κατάλαβα αρκετά γρήγορα τις ηγετικές και επαναστατικές σου ικανότητες. Έζησα υπέροχες στιγμές δίπλα σου και αισθάνομαι την τιμή να ανήκω στους ανθρώπους σου στις λαμπρές μα λυπημένες μέρες της κρίσης της Καραϊβικής. Λίγοι πολιτικοί είναι στις μέρες μας τόσο λαμπροί όσο εσύ. Είμαι επίσης περήφανος που σε ακολούθησα χωρίς δισταγμό, που ταυτίστηκα με τον τρόπο που σκέφτεσαι και που εκτιμάς τους κινδύνους.

Άλλα έθνη του κόσμου χρειάζονται τις ταπεινές μου προσπάθειες συμπαράστασης. Μπορώ να κάνω αυτό που εσύ δεν μπορείς λόγω της ευθύνης σου στην αρχηγία της Κούβας, και έφτασε ο καιρός να αποχωριστούμε.

Πρέπει να ξέρεις ότι αυτό το κάνω με ανάμεικτα συναισθήματα. Αφήνω εδώ την πιο αγνή μου ελπίδα σαν χτίστης και σαν αγαπημένος αυτών που λατρεύω. Και αφήνω τους ανθρώπους που με δέχτηκαν σα γιο. Αυτό πληγώνει ένα μέρος της ψυχής μου. Μεταφέρω στα πεδία των νέων μαχών την πίστη ότι με δίδαξες, το επαναστατικό πνεύμα του λαού μου, το αίσθημα της εκπλήρωσης ενός απ' τα πιο ιερά καθήκοντα: να πολεμάς όπου και να είσαι τον ιμπεριαλισμό. Αυτό είναι μια πηγή δύναμης και ακόμη, γιατρεύει τις βαθύτερες πληγές.

Δηλώνω για άλλη μια φορά ότι απαλλάσσω την Κούβα από κάθε ευθύνη, εκτός απ' αυτή που προέρχεται απ' το παράδειγμά της. Αν ο θάνατος με βρει κάτω από άλλους ουρανούς, η τελευταία μου σκέψη θα είναι γι αυτό το λαό και ειδικά για σένα.

Είμαι ευγνώμων για τη διδασκαλία και το παράδειγμά σου, στο οποίο θα προσπαθήσω να σταθώ πιστός μέχρι τις τελικές συνέπειες των πράξεών μου. Πάντα ταυτιζόμουν με την εξωτερική πολιτική της επανάστασής μας, όπως και συνεχίζω. Όπου κι αν βρίσκομαι, θα αισθάνομαι την ευθύνη του να είσαι Κουβανός επαναστάτης και σαν τέτοιος θα συμπεριφέρομαι. Δεν λυπάμαι που δεν άφησα τίποτα υλικό στη γυναίκα και τα παιδιά μου. Είμαι ευτυχισμένος που έγινε έτσι. Δε ζητώ τίποτα γι αυτούς γιατί το κράτος θα φροντίσει να έχουν αρκετά για να ζήσουν και να μορφωθούν. Θα είχα πολλά να πω σ' εσένα και το λαό μας, αλλά αισθάνομαι ότι είναι άχρηστα. Οι λέξεις δεν μπορούν να εκφράσουν αυτό που θα ήθελα και δεν υπάρχει λόγος να ξοδεύω σελίδες.

Πάντα μπροστά για τη νίκη!

Πατρίδα ή θάνατος!

Σε αγκαλιάζω με όλο τον επαναστατικό μου ζήλο.

Φιντέλ «Κείμενα», Σύγχρονη Εποχή 1988
Read more!

You're gonna rise

η καλύτερη ερμηνεία που θα ακούσετε ποτέ... Συνέχεια
Summertime, time, time,
Child, the living's easy.
Fish are jumping out
And the cotton, Lord,
Cotton's high, Lord so high.

Your daddy's rich
And your ma is so good-looking, baby.
She's a-looking good now,
Hush, baby, baby, baby, baby now,
No, no, no, no, no, no, no,
Don't you cry, don't you cry.

One of these mornings
You're gonna rise, rise up singing,
You're gonna spread your wings, child,
And take, take to the sky,
Lord, the sky.

But until that morning,
Honey, n-n-nothing's going to harm ya,
No, no, no no, no no, no...
Don't you cry — cry. Read more!