Διασκεδάζοντας στην Εσπερία με Goth metal

Η μπάντα είναι οι Within Temptation και το τραγούδι το "The Truth Beneath The Rose"...Το post χρησιμεύει στο να λυθούν οι απορίες (ιδίως του Μ.Β.) για το πώς ακούγεται μια mezzo-soprano όταν τραγουδάει μια σωστή goth-metal... μπαλάντα. Εντάξει, είναι ολλανδέζα! Μην περιμένετε δηλαδή να έχει και χάρη... Άλλωστε μιλάμε για Goth. Πάντως μοιάζει να το διασκεδάζουν και οι ευρισκόμενοι στη μετεφηβική ηλικία...
Στο βίντεο αποδεικνύεται πως είναι απόλυτα ορθός ο ισχυρισμός οτι δεν μπορείς να παίξεις στα drums σωστά και αυθεντικά βαρβάτα doom, death και παρεμφερείς ποικιλίες metal, αν δεν σηκώνεις 150 κιλά για ζέσταμα.

ακολουθούν και στη συνέχεια οι στίχοι... τυπικοί...
... Συνέχεια...
Give me strength to face the truth
The doubt within my soul
No longer I can justify
The bloodshed in his name

Is it a sin to seek the truth, the truth beneath the rose?
Pray with me so I will find the gate to Heaven's door
I believed it would justify the means
It had a hold over me

Blinded to see
The cruelty of the beast
Here is the darkest side of me
(Forgive me my sins)

The veil of my dreams
Deceived all I have seen
Forgive me for what I have been
(Forgive me my sins)

Pray for me 'cause I have lost my faith in holy wars
This paradise denied to me 'cause I can't take no more

Has darkness taken over me
Consumed my mortal soul?
All my virtues sacrificed
Can Heaven be so cruel?

I believed it would justify the means
It had a hold over me
(Forgive me my sins)

Blinded to see
The cruelty of the beast
Here is the darkest side of me
(Forgive me my sins)

The veil of my dreams
Deceived all I have seen
Forgive me for what I have been
(Forgive me my sins)

I'm hoping, I'm praying
I won't get lost between two worlds
For all I have seen
The truth lies in between

Give me the strength to face the wrong that I have done
Now that I know
The darkest side of me

how can blood be our salvation
And justify the pain
That we have caused throughout the times

Will I learn what's truly sacred
Will I redeem my soul
Will truth set me free

Blinded to see
The cruelty of the beast
Here is the darkest side of me
(Forgive me my sins)

The veil of my dreams
Deceived all I have seen
Forgive me for what I have been
(Forgive me my sins) Read more!

Στον Γ.Γ. και την Μ.Μ.

(Ten Years After - I'm Going Home - 40 χρόνια από το Woodstock)

Το Γιώργο Γκουντούνα που πέθανε σήμερα 26.1.2009 οι περισσότεροι θα τον θυμούνται να αγορεύει με το ιδιαίτερο ύφος του. Εγώ για τις μακριές, φλύαρες νυχτερινές μας βόλτες στη μακρινή Πάτρα του 1984-87. Για μένα βέβαια σημαντικές, σπουδαίο βιβλίο ο Γ., αδιάβαστο. Αυτός ήδη έτρεχε να προφτάσει, σε προκαθορισμένους δικούς του στόχους - απροσδιόριστους για εμάς. Θα θυμάμαι όμως και τη Μαρία μαζί, τους δυό τους μαζί και χώρια. Η Μ. κατόρθωσε και μας έφυγε νωρίτερα. Τους έχω για πάντα συνδυάσει, και αυτοί πάλεψαν και τα κατάφεραν να συντρίψουν και να συντριβούν.
Αδειάζουν οι καρέκλες στην πλατεία...
...

... Συνέχεια... Read more!

Αρχίδια εξέγερση σύντροφοι….

Στο τελευταίο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο του Δεκεμβρίου που πέρασε πριν οι φοιτητικοί σύλλογοι αποσυρθούν στα ενδότερα για την περίοδο των χριστουγέννων, είχαμε ακόμη ένα περιστατικό σεξιστικής βίας, μέσα στα μπλοκ της διαδήλωσης. Και συγκεκριμένα σε αυτό του πολυτεχνείου.

Η αντίδραση αρκετών συντροφισσών απέναντι στο σύνθημα « μπάτσοι-μουνιά σκοτώνετε παιδιά», έβγαλε τους αρχι-εαακίτες που το φώναζαν περήφανα από την ντουντούκα έξω από τα ρούχα τους.

Όσες ήμασταν εκεί υποστηρίζαμε ότι το σύνθημα είναι τελείως αντιδραστικό και μισογύνικο, και ότι αυτό που λέμε απέναντι στους μπάτσους, δεν είναι ότι είναι μουνιά, αδερφές ή καθυστερημένοι, αλλά ότι είναι ένα μάτσο εθνικιστών στρατόκαυλων, που επιβάλλουν τον Νόμο και την Τάξη, συμμετέχοντας υποτακτικά στο κατασταλτικό μηχανισμό του κράτους, σε αυτό το εγκληματικό σώμα που λέγεται αστυνομία

Η ποιότητα του επιχειρήματος μάλλον υπερβαίνει τις διανοητικές δυνατότητες των αρχι-συνδικαλιστών του πολυτεχνείου. Άλλωστε αυτοί είναι οι ούνοι του μάη και του ιούνη(sic)
Οι οποίοι ανδρώθηκαν μέσα στον παραταξιοκεντρικό και βρώμικο συνδικαλισμό των καταλήψεων για το Άρθρο 16.

Εμπνευσμένος από το ιστορικά κατοχυρωμένο ρεύμα του πρωτόγονου αριστερίστικου σεξισμού, ο επιφανείς φοιτητοπατέρας Δ.Γ , επιτέθηκε στην πιο εξοργισμένη συντρόφισσα εκείνη τη στιγμή λέγοντας της επί λέξει «πρέπει να μάθεις να το βουλώνεις, και αν δεν ξέρεις πώς θα στο βουλώσουμε εμείς», κάνοντας ταυτόχρονα την χαρακτηριστική χειρονομία-τσόντα που υπονοούσε πως θα της το βουλώσει με το πουλάκι του (?).

Οι συντρόφισσες άρχισαν τους γελοιοποιούν και να φωνάζουν πιο δυνατά κι αυτό ήταν που έκανε το παρεάκι των 5 τσουτσουνοφόρων του πολυτεχνείου να ξεχειλίσει ανδρισμό. Φούσκωσαν τα στήθια τους-πρακτική που πάντα ενισχύει την παράσταση νίκης- και κινήθηκαν απειλητική με τις αγριοφωνάρες τους έναντι των γυναικών που τους ενοχλούσαν περισσότερο, σε μια προσπάθεια να επιβληθούν με τον όγκο και την δύναμη τους.
Η τρομοκρατία τους δεν πέρασε όμως.

... Συνέχεια...
Αφενός γιατί η μάχη σώμα με σώμα δεν είναι κάτι καινούριο για τις συντρόφισσες. Οι πρακτικές σωματικής βίας μας είναι γνωστές. Με αυτές προσπαθούν να μας εκπαιδεύσουν
εδώ και καιρό οι πατεράδες, οι καθηγητές, οι γκόμενοι, τα αφεντικά και οι μπατσοι, χωρίς να μπορούμε να ξεχάσουμε τα «ληγούρια», τους «πέφτουλες», και τους «πορνόγερους» στο δρόμο και τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς.
Αφετέρου το σκηνικό βίας, που τόσο πηγαία έστησαν οι «εξεγερμένοι» του πολυτεχνείου, δεν θα εξελισσόταν σε κλωτσομπουνίδια, μιας και είναι τόσο βαθιά σεξιστές που δεν θα πιάνονταν ποτέ στα χέρια με μια γυναίκα.

Η αντίδραση μεγάλου μέρους του μπλοκ και κυρίως κόσμου που βρισκόταν στα πλάγια της διαδήλωσης ήταν έντονη μετά από αυτό, και έτσι το περιστατικό έληξε. Αλλά το θέμα «σεξισμός μέσα στο κίνημα» δεν έχει κλείσει παρά τις πυροσβεστικές προσπάθειες άλλων επιφανών στελεχών της ΕΑΑΚ να μας ηρεμήσουν με το σταλινικό παραμυθάκι περί πρωτεύουσας, δευτερεύουσας και τριτεύουσας αντίθεσης του συστήματος κυριαρχίας και να μας πείσουν «πολιτισμένα» το άστοχο της φεμινιστικής παρέμβασης και το άκαιρο της αντί-σεξιστικής δράσης μέσα στις γραμμές του κινήματος.

Η παρουσία τέτοιων σεξιστών στον δρόμο είναι θλιβερή και ο αναβαθμισμένος ρόλος τους στο κίνημα παραπάνω από εξοργιστικός. Αναδεικνύει με τον χειρότερο τρόπο την αντίφαση του να αντιπαρατίθεσαι με τους μπάτσους, την κυβέρνηση, το κεφάλαιο, την Ε.Ε, το νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό και δε ξέρω γω ποιόν άλλο, και την ίδια στιγμή, να ενσωματώνεις όλη την εξουσιαστική κουλτούρα, την αυταρχικότητα και τη βία που επιφυλλάσει η πατριαρχική κοινωνία για τους Άνδρες και τα αρσενικά.

Καθόλου αντιφατικό βέβαια το περιστατικό με την δράση των εν λόγω φοιτητοπατέρων μέσα στο κίνημα. Είναι οι ίδιοι οι οποίοι στα έντυπα ων οργανώσεων του βερμπαλίζουν ασύστολα για την Κοινωνική εξέγερση ενώ στην καθημερινή τους δράση λειτουργούν στοχοπροσηλωμένοι στο να διατηρούν την ηγεμονία της πολιτικής τους στα περιεχόμενα του φοιτητικού κινήματος και της πολιτικής της ηγεμονίας στις δομές του.

Είναι οι ίδιοι-και δεν είναι οι μόνοι- που «κλειδώνουν» την συζήτηση του Συντονιστικού Γενικών Συνελεύσεων και καταλήψεων στο αξιοθρήνητο επίπεδο της ανάγνωσης πλαισίων.
Αυτοί που μαζί με άλλους καλοθελητές εκφυλίζουν την συνέλευση σε τελετουργική επανάληψη πολιτικών χρησμών και κούφιων αιτημάτων, συντηρώντας το status quo, αντί να ενισχύουν το φοιτητικό κίνημα αφήνοντας να αναπτυχθεί η εσωτερική του δυναμική, να απελευθερωθούν η επινοητικότητα της αντίστασης και η δημιουργικότητα της αλληλεγγύης.

Τους φαλλοκράτες των ΕΑΑΚ τους ξέραμε από καιρό.
Ελπίζαμε πως η εξέγερση του Δεκέμβρη
θα τους άνοιγε λίγο τα μάτια, αλλά δυστυχώς κάναμε λάθος.
Η σεξιστική κουλτούρα της πατρίδας,
της θρησκείας, της οικογένειας και της TV καλά κρατεί
ακόμα και μέσα στο φοιτητικό κίνημα…πίσω γορίλες!

σεξιστικές επιθέσεις?
είναι δίκαιο να εξεγειρόμαστε.

-ανοιχτές συνελεύσεις_συζητήσεις για τον σεξισμό στο κίνημα και τον πατερναλισμό των παρατάξεων εδώ και τώρα

Αθήνα 09-01-09
Riot girls

Read more!

Αποτίμηση του Δεκέμβρη από τον Άκη Γαβριηλίδη

Δημοσιεύθηκε στο indy 31.12.2008

Έχει περάσει μικρό μόνο διάστημα από τα γεγονότα, και νομίζω ότι μπορούμε ήδη να κάνουμε μια αποτίμηση όσων γράφτηκαν εδώ με βάση όσα προέκυψαν στο διάστημα αυτό.
Θα αρχίσω από τη μεριά μου την αποτίμηση με βάση το ερώτημα «τι συγκεκριμένα καινούργιο έφερε η εξέγερση».
Η απάντηση που δίνω εγώ, σε γενικό επίπεδο, είναι ότι η εξέγερση έφερε για πρώτη φορά στο πολιτικό προσκήνιο ένα καινούριο κοινωνικοπολιτικό υποκείμενο (που είναι ταυτόχρονα μη-υποκείμενο), έναν καινούριο τρόπο πολιτικής δράσης και μια νέα λογική: το πλήθος (multitude). Αυτό προφανώς είναι που κρύβεται πίσω από τις κουκούλες, ή μάλλον όχι μόνο πίσω αλλά και μπροστά, δίπλα –κατά μία έννοια, αυτό είναι οι ίδιες οι κουκούλες. Όπως έλεγε ο υποδιοικητής Μάρκος, το πλήθος έκρυψε το πρόσωπό του για να το δούμε. Και όπως φαίνεται, το είδαμε –και με το παραπάνω.
Δεύτερον, έφερε αυτήν εδώ την απολύτως πολυπρισματική συζήτηση, όπου άνθρωποι οι οποίοι ως τώρα δεν έμπαιναν καθόλου στον κόπο να σκεφτούν και να μιλήσουν γι’ αυτά τα ζητήματα, πήραν το λόγο και άρχισαν να ανταλλάσσουν και να ακούνε (αρκεί να δει κανείς τον αριθμό των επισκέψεων σε αυτό εδώ το θρεντ και να τον συγκρίνει με οτιδήποτε άλλο είχε γραφτεί στο σχεδόν νεκρωμένο αυτό σάιτ προηγουμένως).

Όποιος όμως βρίσκει ότι τα παραπάνω είναι υπερβολικά αφηρημένα ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο μη ικανοποιητικά, δεν έχει παρά να βγάλει το μπλοκάκι του και να αρχίσει να σημειώνει μερικά μόνο από τα μέχρι τώρα άμεσα και απτά αποτελέσματα που έφερε η εξέγερση:

... Συνέχεια...

1) Ο Προκόπης Παυλόπουλος δήλωσε ότι τη δεύτερη μέρα των διαδηλώσεων έδωσε εντολή στην αστυνομία να αυτοσυγκρατηθεί διότι «το ύψιστο αγαθό που οφείλουν να διαφυλάσσουν οι δυνάμεις της τάξης είναι η ανθρώπινη ζωή» (ταυτόχρονα ομολογώντας έτσι έμμεσα ότι η ελληνική αστυνομία υπό κανονικές συνθήκες δεν σέβεται την ανθρώπινη ζωή, και ότι χρειάζεται ειδικές οδηγίες προκειμένου να την σεβαστεί).

2) Ο Κώστας Καραμανλής παραδέχθηκε ρητά το λάθος του σχετικά με την υπόθεση του Βατοπεδίου.
Για όποιον έχει μάτια να δει και αυτιά για να ακούσει, είναι προφανές ότι επρόκειτο για μια «εξοστρακισμένη συγνώμη» για τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου. Τα στοιχεία για την υπόθεση του Βατοπεδίου ήταν γνωστά εδώ και τρεις μήνες, δεν προέκυψε κανένα νέο στοιχείο τις τελευταίες μέρες. Το μόνο νέο στοιχείο που είχε προκύψει ήταν η εξέγερση.

3) Η ίδια η ιερά επιστασία (ή όπως αλλιώς την λένε) της μονής Βατοπεδίου εξέδωσε ανακοίνωση και ζήτησε ταπεινά συγνώμη από τον ελληνικό λαό για τις πράξεις της, ενώ πριν ένα μήνα, όταν η επιτροπή της Βουλής είχε καλέσει τον Εφραίμ, αυτός προσήλθε και την αντιμετώπισε ειρωνικά και με θράσος αρνούμενος να απολογηθεί.

4) Ο Νικολά Σαρκοζί δήλωσε ρητά ότι ανησυχεί μήπως οι ταραχές εξαπλωθούν σε άλλες χώρες της ΕΕ και λίγες μέρες μετά απέσυρε νομοσχέδιο το οποίο θα «μεταρρύθμιζε» τη γαλλική εκπαίδευση.

5) Ο Μπερλουσκόνι απαγόρευσε τη χρήση δακρυγόνων από την ιταλική αστυνομία.

6) Ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος τάχθηκε ανεπιφύλακτα υπέρ της κατάργησης του θρησκευτικού όρκου στα δικαστήρια και εκφράστηκε ευνοϊκά για το διαχωρισμό κράτους-εκκλησίας, σε μια συγκυρία που κανείς δεν είχε θέσει άμεσα τέτοιο ζήτημα.

7) Συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, πιθανώς για να ξεπλύνουν κάπως την καταισχύνη από τη στάση του κόμματός τους απέναντι στην εξέγερση, έκαναν παρέμβαση στη Νομαρχία Αττικής κατά της κατάργησης της αργίας της Κυριακής για τα εμπορικά καταστήματα. Αντιστοίχως, η κυβέρνηση και τα επιμελητήρια εμφανώς τρομοκρατήθηκαν και άρχισαν να ρίχνουν ο ένας στον άλλο το μπαλάκι για να μη χρεωθεί κανείς τη σχετική απόφαση, και τελικά επέτρεψαν τη λειτουργία των μαγαζιών μόνο στο ιστορικό κέντρο διαβεβαιώνοντας σε όλους τους τόνους ότι αυτό δεν θα αποτελέσει προηγούμενο για το μέλλον.

Cool Τα αρμόδια υπουργεία ανακοινώνουν ότι μελετούν τη μείωση της θητείας και αλλαγή του τρόπου εισαγωγής στα πανεπιστήμια.

Και όλα αυτά, επαναλαμβάνω, μόνο τις λίγες πρώτες μέρες μετά την εξέγερση, και ενώ είναι γνωστό (και το είχα ήδη γράψει στο πρώτο μου ποστ) ότι τα αποτελέσματα των εξεγέρσεων συχνά προκύπτουν αλλού, άλλοτε, έμμεσα, διαθλασμένα –άρα μπορούμε να αναμένουμε ακόμα περισσότερα στο μέλλον.

Αυτό αποδεικνύει ότι:
1) η εξέγερση [i]σαφώς και ήταν διάλογος και επικοινωνία, ο λόγος της ήταν εξαιρετικά εύγλωττος και σαφής[/i], τον άκουσαν όλοι με μεγάλη προσοχή και τώρα προσπαθούν να τον κατανοήσουν και να απαντήσουν σε αυτόν –ασχέτως αν μερικοί κάνουν το κορόιδο και δεν το παραδέχονται δημοσίως.

2) Η εξέγερση όχι μόνο ακούστηκε, αλλά πέτυχε μέσα σε λίγες μέρες σε επίπεδο καθαρά άμεσο, καθημερινό, ακόμα και στο επίπεδο της λεγόμενης «κεντρικής πολιτικής σκηνής», πράγματα τα οποία δεν έχουν πετύχει σαράντα προεκλογικά προγράμματα και ογδόντα εξεταστικές επιτροπές της Βουλής.

Όποιος έχει υπόψη του κάποια άλλη μορφή διαλόγου που να μπορεί να πετύχει έστω τα μισά από τα παραπάνω, δεν έχει παρά να μας την πει. Ή μάλλον, αντί να χάνει τον καιρό του να μας την πει, θα είναι ακόμα καλύτερο να την θέσει απλώς σε εφαρμογή. Εάν πετύχει, θα είμαι ο πρώτος που θα την χειροκροτήσω.

Επίσης,

3) Αυτό αποδεικνύει πόσο εκτός τόπου και χρόνου είναι ο ισχυρισμός –διατυπωμένος με παραπλήσιες εκφράσεις τουλάχιστον τρεις συζητητές σε αυτό εδώ το θρεντ- ότι η εξέγερση «άσκησε μονομερή βία για να επιβάλει μανιχαϊστικά στους άλλους την άποψή της». Ο ισχυρισμός αυτός προφανώς προέρχεται από ένα απόθεμα στερεότυπων αφηγήσεων που συνδέονται με τη «φρίκη της εξέγερσης» και ανασύρονται κάθε φορά αυτούσιες χωρίς καμία μέριμνα για το αν αντιστοιχούν πράγματι στην εκάστοτε πραγματικότητα. Ή, με ανάθεση της μέριμνας αυτής αποκλειστικά στα ελληνικά τηλεοπτικά δίκτυα.

Κατά τις μέρες της εξέγερσης, ουδείς απολύτως βιαιοπράγησε κατά ουδενός προκειμένου να τον αναγκάσει να υποστηρίξει την Α και όχι την Β άποψη. Πού το είδατε αυτό; Και γενικά, ουδείς απολύτως βιαιοπράγησε κατά ουδενός για οποιονδήποτε λόγο.
Κατά την εξέγερση αυτή, δεν προκλήθηκε ούτε μία γρατζουνιά σε ανθρώπους (εννοώ φυσικά από τους διαδηλωτές· από τους μπάτσους προκλήθηκαν δυστυχώς πολύ περισσότερα από γρατζουνιές –και εξακολουθούν να προκαλούνται). Όχι μόνο δεν προκλήθηκε, αλλά ούτε καν επιχειρήθηκε. Στην παράδοση του αντικαπιταλιστικού, ανταγωνιστικού ή όπως θέλετε πείτε το κινήματος, υπάρχει μία παραδοσιακή διάκριση ανάμεσα στη βία κατά προσώπων και τη βία κατά περιουσιών. Η όποια βία από τη μεριά αυτής της εξέγερσης ήταν αποκλειστικά του δεύτερου τύπου. Εξ ού είναι τελείως άστοχος ο παραλληλισμός με την ΕΟΚΑ, η οποία, κατά την αφήγηση που παρατέθηκε, σαφώς άσκησε βία και τρομοκράτηση εις βάρος ατόμων –πράγμα που ουδείς έπραξε στην Ελλάδα.
Και αυτή η καταστροφή περιουσιών, όμως, δεν είχε ουδόλως ως στόχο να «εξαναγκάσει» κανέναν να υιοθετήσει καμία άποψη. Είχε μόνο ως στόχο την επιτελεστική θέση στο δημόσιο χώρο μίας άποψης, η οποία ως τότε ήταν αποκλεισμένη από αυτόν και η οποία μόνο έτσι μπορούσε να εκφραστεί.
Όποιος λοιπόν επιθυμεί «πολυπρισματικότητα απόψεων», θα έπρεπε να είναι 100% με αυτή την εξέγερση. Η εξέγερση είναι αυτή που άνοιξε ένα χώρο για να εκφραστούν και να ακουστούν πολλά «πρίσματα» τα οποία ως τώρα ήταν υπαρκτά αλλά λογοκριμένα, χωρίς δυνατότητα έκφρασης.

Και ένα τελευταίο. Στην προηγούμενη παρέμβασή μου έλεγα ότι οι πιο παραγωγικοί διάλογοι και επικοινωνίες διεξάγονται συχνά χωρίς καν να συναντηθούν οι διαλεγόμενοι. Τις μέρες που μεσολάβησαν προέκυψε ακόμα ένα δείγμα τέτοιου διαλόγου. Οι καταληψίες του κινηματοθεάτρου «Ολύμπιον» στη Θεσσαλονίκη κυκλοφόρησαν ένα δωρεάν έντυπο με την επωνυμία «Ο Κουκουλοφόρος» (γραμμένο με την ίδια ακριβώς γραμματοσειρά που χρησιμοποιεί στην «ταυτότητά» της η καθημερινή εφημερίδα «Ο Αγγελιοφόρος»),
βλ. http://koukouloforos.wordpress.com/ ,

στο οποίο περιλαμβάνεται μεταξύ άλλων ένα άρθρο με τον τίτλο «Καλώς ήλθατε στην όαση του πραγματικού».
Παρεμπιπτόντως, αυτός ο τίτλος από μόνος του είναι μία ακόμα λαμπρή ένδειξη της έκρηξης της συλλογικής ευφυίας, καθότι μαρτυρεί ότι όσοι τον επινόησαν όχι μόνο είναι ενήμεροι για το έργο του Σλάβοϊ Ζίζεκ, αλλά και το έχουν αφομοιώσει σε τέτοιο βαθμό ώστε να κάνουν και ζιζεκικού τύπου καλαμπούρια με αυτό.
Διαβάζοντας το άρθρο αυτό, λοιπόν, πέρα από την κοινότητα της προβληματικής, διαπίστωσα ότι υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερις ή πέντε προτάσεις που είναι ακριβώς ίδιες, ακόμα και στο επίπεδο της διατύπωσης, με αντίστοιχες προτάσεις από το δικό μου κείμενο με το οποίο άρχισε αυτή εδώ η ανταλλαγή.
Άραγε οι συντάκτες του τις είδαν και τις υιοθέτησαν, ή απλώς κατέληξαν στο ίδιο αποτέλεσμα από άλλο δρόμο;
Ό,τι και να συνέβη, αυτό αποτελεί ακόμα μια επιβεβαίωση ότι ένα πράγμα πήγε και ήρθε μεταξύ μας έστω ασυνείδητα, ότι κάποιοι άλλοι σκέφτηκαν με το δικό μου μυαλό και εγώ σκέφτηκα με τα μυαλά άλλων, χωρίς κανείς να συναντηθεί με κανέναν, χωρίς κανείς να ρωτήσει τον άλλο ή να ζητήσει τα «πνευματικά δικαιώματα», χωρίς καμία επίσημη διακήρυξη πίστης στον «διάλογο» και την «πολυπρισματικότητα», αλλά απλώς μέσα από την έμπρακτη επιτέλεση του διαλόγου.
Αυτή ακριβώς είναι η όαση του πραγματικού: το πραγματικό, όπως ξέρουμε, είναι αυτό που αντιστέκεται στη συμβολοποίηση, αλλά και ταυτόχρονα αυτό που παράγει άπειρες συμβολοποιήσεις χωρίς να εξαντλείται σε καμία συγκεκριμένη εξ αυτών. Η παραγωγή ορισμένων μόνο από αυτές τις άπειρες συμβολοποιήσεις είναι αυτό που έλαβε και λαμβάνει χώρα με τον «Κουκουλοφόρο», με το κάψιμο του δέντρου, με την κατάληψη της ΓΣΕΕ, της ΕΡΤ, της νομαρχίας Νοτιοανατολικού Αιγαίου, του δημαρχείου Αγρινίου, χθες του Ναυπλίου … Όποιος θέλει να πάρει μέρος σε αυτή τη γιορτή, σε αυτή τη γενναιόδωρη από κοινού παραγωγή του νοήματος, μπορεί να το κάνει με όποιον τρόπο βρίσκει αυτός πρόσφορο, ή να επινοήσει δικούς του τρόπους αν οι παραπάνω δεν του αρέσουν για οποιοδήποτε λόγο. Όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, μπορεί να κοσκινίζει δέκα, είκοσι και τριάντα μέρες, κλαψουρίζοντας για τα φετίχ της ανταλλακτικής αξίας της «μόρφωσης» και της «ανοδικής κοινωνικής κινητικότητας», το βιβλίο, και αγωνιώντας μήπως από καμία ξώφαλτση μολότωφ καεί κανένα σύγγραμμα διοικητικού δικαίου και βγουν με ελλιπή τεχνική κατάρτιση οι αυριανοί υπουργοί και συνήγοροι δολοφόνων.

Αρχικά δημοσιεύθηκε στο site το ΕΚΦ http://www.socialforum-media.gr/forum/viewtopic.php?t=9371&start=45
Η "πειραγμένη" φωτογραφία του "Faith for William's" στο flickr

και το καλύτερο σχόλιο:

Ahi llega un coche oficial
Con su bandera nacional
Medidas de seguridad
Policía nacional
Al otro lado, la acción
Es una manifestación
somos antiglobalisacion
CADA DÍA SOMOS MAS, CADA DÍA SOMOS MAS

από τον maurobozzoniph

Read more!

Δεν είσαι ότι δηλώσεις

του δρομέ@, δημοσιεύθηκε πρώτα στο http://indy.gr με την προσθήκη μόνο σημείων στίξης για να διαβάζεται ευκολότερα. Το κείμενο τοποθετεί τα πράγματα στη σωστή τους βάση.

δεν είναι το όνομα αυτό που καθορίζει την ταυτότητα αλλά ο ρόλος σου.

είτε σε λένε "Επαναστατικούς Αγώνες", είτε "Κροποτκινιστές για μια Απελευθερωμένη Βουλησιαρχία", ειτε "Κουκουλοφόρους Πιγκουίνους Εξαθλείων", ο ρόλος σου σε προσδιορίζει και όχι η αυτο-ονοματοθεσία.

όποιοι ήσαν που έστησαν και μετείχαν στην δολοφονική επίθεση κατά των ματ, ήσαν προβοκάτορες.

δεν ξέρω και δεν με ενδιαφέρει αν είναι κινούμενα ξένα υπηρεσιών ή ντόπιων, ΕΥΠ ή χρυσαυγά, ομάδα μπάτσων ή κοινοί πυρόγκαβλοι με αναρχική ρητορική.

δεν με ενδιαφέρει εάν και ποσά παίρνουν για κάθε "επιχείρηση".

δεν με ενδιαφέρει η ρητορική τους και το επικαλούμενο ιδεολογικό μπαγκράουντ.

δεν με ενδιαφέρει η αστυνομική σεναριολογία.

με ενδιαφέρει μόνο

1) ότι πήγαν ως συμμορία και αυτοδίκως, να φάνε ανθρώπους, όποιοι και να ήταν αυτοί και ουδόλως ελαφρύνονται από το ότι ήταν ματ, όργανα κρατικής καταστολής, είτε οτιδήποτε.

2) ότι επανοπλίζουν το χέρι της εξουσίας που έμοιαζε αδαής, αμήχανη και σε κρίση.

3) ότι νομιμοποιούν την ανάπτυξη ενός νέου κύκλου αστυνομοκρατίας και αυθαιρεσίας, επανεργοποιούν αυθαίρετες διώξεις, τρομονόμους και τρομοδίκες που ήδη είχαν ξεκινήσει με τις συλλήψεις στη Λάρισα.

4) ότι στέλνουν τον κόσμο άκαιρα στο σπίτι του, ενώ η εξουσιαστική βία κατά της ζωής, της επιβίωσης, των ελευθερίων κλιμακώνεται και έμοιαζε ότι το κίνημα θα μπορούσε να διεκδικήσει η και να διευρύνει κάποιες δημοκρατικές ελευθερίες και δικαιώματα.

αυτά και μονό μου αρκούν

αυτά και μονό μου αρκούν, αλλά υπάρχει και κάτι άλλο.

ότι τέτοιου είδους χτύπημα ήταν πρωτοφανές, δεν το έχουν επιχειρήσει /αποτολμήσει, ούτε οι χειρότεροι, μαφιόζοι, νονοί νύχτας ... δλδ το να στήνεις καραούλι και μόλις εμφανίζονται οι "άλλοι" να τους καθαρίζεις με αυτόματα!!!

αυτά δεν έχουνε γίνει ποτέ και από κανένα.

είναι απίστευτα όμως και αληθινά.

μέχρι χθες το κίνημα είχε ένα ηθικό πλεονέκτημα, θα είναι μεγάλη ηλιθιότητα του και δείγμα απόλυτης ανευθυνότητας να το απεμπολήσει.

αυτοί οι τύποι είναι παρακρατικοί και μόνο παρακρατικοί ... όσο νωρίτερα ξεκαθαριστεί αυτό και διατυπωθεί, φωναχτεί, ουρλιαχτεί με τις πιο στεντόρειες κραυγές, τόσο το καλύτερο για όλους.

όποιο ιδεολόγημα και να επικαλούνται είναι εχθροί και μάλιστα πολύ χειρότεροι από τους φανερούς φασίστες και παντός τύπου όργανα της εξουσίας, ας τελειώνουμε με τις αμφιβολίες και τις αυταπάτες.

Read more!

Το κέρδος είναι ανήθικο εισόδημα

Το άρθρο του Θόδωρου Παρασκευόπουλου, επαναδημοσιεύεται από την ΑΥΓΗ της 12.10.2008 καθώς και από την ύστερη, δεύτερη ανάγνωσή του, αποδείχθηκε ιδιαίτερα κατατοπιστικό.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, στο μάθημα των Δημόσιων Οικονομικών, στο Πανεπιστήμιο του Κιέλου της τότε Δυτικής Γερμανίας, ένας συμφοιτητής μου είχε ρωτήσει για ποιον λόγο τα κέρδη των Νομικών Προσώπων φορολογούνται αυτοτελώς με τον ανώτατο συντελεστή (στη Γερμανία τότε ήταν 56%), ενώ τα άλλα εισοδήματα με την προοδευτική φορολογική κλίμακα, δηλαδή με αυξανόμενο συντελεστή ανάλογα με το ύψος τους. Εγώ, νεαρός κομμουνιστής τότε, το έβρισκα αυτονόητο, χωρίς να το έχω πολυσκεφτεί, και η απάντηση του καθηγητή (παλιού σοσιαλδημοκράτη) με εξέπληξε: -Γιατί τα κέρδη, είπε, δεν θεωρούνται εξίσου ηθικό εισόδημα όσο το εισόδημα από εργασία.

... Συνέχεια...

Ο Στέφανος Μάνος, πολύ αργότερα, πριν από λίγα χρόνια συγκεκριμένα, όταν το Χρηματιστήριο ήταν στα ντουζένια του, μου ξαναθύμισε πόσο σημαντική ήταν εκείνη η παρατήρηση του γερμανού καθηγητή. Ο Στέφανος Μάνος, λοιπόν, έλεγε τότε ότι η άνοδος του Χρηματιστηρίου και η μαζική, και παροδικά αποδοτική, τοποθέτηση χρημάτων σε μετοχές συνέβαλλε ώστε να αποενοχοποιηθεί το κέρδος. Το ίδιο, την αποενοχοποίηση του κέρδους, είχε βάλει σκοπό της δημοσιογραφίας του ο Γιάννης Μαρίνος, άλλοτε διευθυντής του Οικονομικού Ταχυδρόμου. Με μεγάλη επιτυχία, όχι μόνος του βέβαια: πριν ακόμη από την παλινόρθωση του καπιταλισμού στην Ανατολή, είχε αρχίσει μια γιγάντια παγκόσμια προπαγανδιστική εκστρατεία για την κατάκτηση του νου· η απενοχοποίηση του κέρδους ήταν από τα κεντρικά της μελήματα. Η επιτυχία αυτής της εκστρατείας συνέβαλε ώστε στην Ελλάδα η φορολογική επιβάρυνση των κερδών (για τις Ανώνυμες Εταιρείες και τις ΕΠΕ) να έχει μειωθεί από 40% σε 25%, και να σχεδιάζεται φορολογική τους ελάφρυνση μέχρι το 20% σε πέντε χρόνια.

Το ότι στα εγχειρίδια της οικονομικής επιστήμης επέστρεψε ο γελοίος "τριαδικός τύπος" για την παραγωγή και τα εισοδήματα (κεφάλαιο, εργασία, γη), ότι μάλιστα ανακαλύφθηκε νέος συντελεστής της παραγωγής (η "επιχειρηματικότητα"), και επομένως νέα πηγή εισοδήματος που δικαιολογεί τις αστρονομικές αμοιβές των μάνατζερ, κι αυτά χωρίς να πέσει μεγάλο κράξιμο, είναι χαρακτηριστικό της επιτυχίας αυτής της εκστρατείας: τα κέρδη των καπιταλιστών και οι στοκ-όπσιον των μάνατζερ εξομοιώθηκαν από ηθικής απόψεως με τον μισθό.

Τη σημασία της παρατήρησης του δασκάλου μου για τον ανήθικο χαρακτήρα του κέρδους μού την έφερε πάλι στο νου, πριν από λίγο καιρό, ο Μπάμπης Γεωργούλας με ένα σημείο του άρθρου του στην Εποχή (21.9.2008). Με το άρθρο εκείνο ο Γεωργούλας απαντούσε σημείο προς σημείο -μια παλιά τέχνη της Αριστεράς, που την έχουμε μισοξεχάσει- στα όσα είπε ο Γιώργος Παπανδρέου στη Θεσσαλονίκη. Μια και το έφερε η κουβέντα, το άρθρο του Γεωργούλα θα άξιζε να ανατυπωθεί (*σημείωση δική μου: περιλαμβάνεται στο τέλος του άρθρου) και να μοιραστεί στους ανθρώπους του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ., για την καθημερινή πολιτική επιχειρηματολογία τους. Γράφει, λοιπόν, ο Γεωργούλας στην Εποχή:

"Ο Γ. Παπανδρέου υποσχέθηκε ενιαία φορολογική κλίμακα για όλα τα εισοδήματα, ανεξάρτητα από ποια πηγή προέρχονται. Το έκανε, όπως είπε, γιατί είναι άδικο να φορολογείται με δυσμενέστερο τρόπο ο χαμηλόμισθος με τον πλούσιο. Δυστυχώς γι' αυτόν, και θεωρητικά και στην πράξη, εκείνο που διασφαλίζει την ευμενέστερη μεταχείριση των χαμηλών εισοδημάτων είναι η διαφοροποίηση του τρόπου φορολόγησης των εισοδημάτων ανάλογα με την πηγή: με ευμενέστερες φορολογικές κλίμακες για τους μισθούς και επαχθέστερες για τα κέρδη. Δεν το θέλει αυτό το ΠΑΣΟΚ;".

Έχω τη γνώμη ότι το γεγονός πως δεν επιμείναμε σε αυτό το ζήτημα, απαντώντας στον Γ. Παπανδρέου, αλλά ούτε και στη συζήτηση του φορολογικού νομοσχεδίου στη Βουλή (αυτό ωστόσο δεν μειώνει τη λαμπρή παρουσία της κοινοβουλευτικής μας ομάδας εκεί), έχει να κάνει με την επιτυχία αυτής της προπαγανδιστικής εκστρατείας του αστικού καθεστώτος. Ακόμη και σ' εμάς έχει παρεισφρήσει η αμφιβολία: -"Μήπως δεν έχουμε δίκιο; Μήπως έχουμε μεν δίκιο, αλλά πού να τό 'βρουμε; Μήπως χρειάζεται η καλή μεταχείριση του κεφαλαίου, γιατί, όπως έλεγε ο Βίλι Μπραντ, αυτό είναι η γελάδα που θ' αρμέξουμε για τις κοινωνικές δαπάνες;". Αλλά και γι' αυτό το τελευταίο -το κατά Βίλλυ Μπραντ "άρμεγμα"-, το βασικό επιχείρημα των σοσιαλδημοκρατών του 20ού αιώνα, χρειάζεται η ηθική καταδίκη του κέρδους, ως θεμέλιο της επαχθούς φορολόγησής του. Η ηθική καταδίκη του κέρδους, δηλαδή η γνώση της εκμετάλλευσης, μας συνέδεε με τους σοσιαλδημοκράτες ως δύο μέρη του εργατικού κινήματος, κι έκανε δυνατές τις πολιτικές συνεργασίες (στην πραγματικότητα, μετά τον Πόλεμο, μόνο το Κοινό Πρόγραμμα της γαλλικής Αριστεράς). Μας συνέδεε ακόμη και με μεγάλα τμήματα του συντηρητικού αστικού πολιτικού κόσμου· μια συνέπεια της μεγάλης σύγκρουσης με τον φασισμό και τον ναζισμό στα μέσα του 20ού αιώνα: για πολλές δεκαετίες τα εγκληματικά καθεστώτα ήταν στην κοινή συνείδηση φυσικά απότοκα του ανεξέλεγκτου καπιταλισμού. Ήταν και η ηθική θεμελίωση του κοινωνικού κράτους – αλλά όχι η αιτία του. Επίσης, αυτή ήταν και η ηθική θεμελίωση του σοσιαλισμού, δηλαδή της κατάργησης της ιδιωτικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής.

Αυτός ο σύνδεσμος με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις εξέλιπε ολωσδιόλου με την ήττα του ιστορικού κομμουνισμού και τη στροφή των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, τον "Τρίτο Δρόμο", τη θεωρία για το τέλος του εργατικού κινήματος, που την ασπάστηκε και το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στην Ελλάδα.

Δυστυχώς (δυστυχώς, γιατί αν ήταν βάσιμες οι αμφιβολίες κι είχαν δίκιο οι -παλιοί- σοσιαλδημοκράτες, θα ήταν όλα ευκολότερα σ' αυτόν τον κόσμο), δυστυχώς λοιπόν φάνηκε πώς έχουμε δίκιο. Χρειάστηκαν μόλις είκοσι χρόνια "ελεύθερης οικονομίας της αγοράς", για να αποδειχτεί πόσο αβάσιμα ήταν τα σοσιαλδημοκρατικά επιχειρήματα και τι καταστροφές μπορεί να επιφέρει ο καπιταλισμός, όταν οι καπιταλιστές "πάψουν να φοβούνται", όπως έγραψε ο Χομπσμπάουμ.

Κατά τη γνώμη μου, η τελευταία οικονομική κρίση και τα μέτρα που θα χρειαστεί να πάρουν τα κράτη για να τη δαμάσουν, δημιουργούν προϋποθέσεις ώστε να υπάρξει μια ρωγμή στο ιδεολογικό οικοδόμημα που σταθεροποιήθηκε την τελευταία εικοσαετία.

Όπως και να δει κανείς την τρέχουσα οικονομική κρίση, κεντρική κατηγορία για την ανάλυσή της είναι το κέρδος. Κατά τη γνώμη μου, δεν έχει μεγάλο νόημα η τυποποίηση των κρίσεων που επιχειρούν ορισμένοι μαρξιστές οικονομολόγοι, πολύ περισσότερο επειδή η συνήθης τυποποίηση παραβλέπει τον εγχρήματο χαρακτήρα του καπιταλιστικού συστήματος και την ιδιαιτερότητα νομισματικών και πιστωτικών κρίσεων - η τυποποίηση μάλιστα εμποδίζει τη συγκεκριμένη διερεύνηση της εκάστοτε κρίσης. Ο Μαρξ μάς έμαθε ότι το ίδιο το εμπόρευμα, ο χωρισμός της παραγωγής από τη χρήση του προϊόντος της, περιέχει το σπέρμα της κρίσης· το χρήμα, η αφηρημένη έκφραση του εμπορεύματος και η αυτόνομη κίνησή του πολλαπλασιάζουν τις πιθανότητες της κρίσης. Στην καπιταλιστική παραγωγή -τη γενικευμένη εγχρήματη παραγωγή εμπορευμάτων με μισθωτή εργασία και με σκοπό το κέρδος- αυτός ο χωρισμός είναι τόσο απόλυτος ώστε κάθε κίνηση μπορεί να οδηγήσει στην καταστροφή, ιδίως στον σημερινό, όψιμο καπιταλισμό με τον αυτονομημένο χρηματοπιστωτικό τομέα. Σε αυτό το σύστημα, κινητήρια δύναμη είναι το κέρδος, που την απόσπασή του ο εκάστοτε καπιταλιστής (ή το εκάστοτε κεφάλαιο) δεν την πραγματοποιεί μόνο με τα "κλασικά" καπιταλιστικά μέσα, δηλαδή την αύξηση της υπεραξίας, αλλά με πραγματικές ληστρικές επιδρομές εναντίον άλλων καπιταλιστών, με δημιουργία "πυραμίδων" σαν εκείνες των απατεώνων προ ετών στην Αλβανία, αλλά όχι τέτοιες μίζερες: φαραωνικών διαστάσεων, νόμιμων ή σχεδόν νόμιμων, που παρασύρουν τους αφελείς ή -όπως έγινε με τα "δομημένα ομόλογα"- στις οποίες το κράτος (ή τμήματα του κράτους) διοχετεύει τα χρήματα του κοσμάκη. Τα κέρδη του χρηματοπιστωτικού τομέα είναι τόσα που οι έλεγχοι και οι αυστηροί νόμοι έχουν αποδειχτεί ανεπαρκείς. Πού και πού μπαίνει κανένας φυλακή, ε και;

Η ανάλυση της τρέχουσας κρίσης και των αιτίων της, του τρόπου και της έντασης της επέκτασής της στους παραγωγικούς τομείς χρειάζεται βέβαια να γίνει, και είμαι βέβαιος ότι ήδη πολλοί ακαδημαϊκοί οικονομολόγοι ακονίζουν τους υπολογιστές τους. Μαζί και δικοί μας, μαρξιστές οικονομολόγοι, οι οποίοι, τα τελευταία χρόνια που γίνεται πολύς λόγος για την "κρίση του μαρξισμού", έχουν εκλεπτύνει τα επιστημονικά εργαλεία τους. Αυτοί άλλωστε, οι μαρξιστές οικονομολόγοι, προειδοποιούσαν εδώ και καιρό για την επερχόμενη κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Στην πολιτική και στην ιδεολογική σύγκρουση όμως μπορούμε και χρειάζεται από τώρα να διαπιστώσουμε ότι υπάρχουν πια οι προϋποθέσεις για να καταρρεύσουν δύο μύθοι.

Ο ένας μύθος είναι ότι "η οικονομία", δηλαδή οι καπιταλιστές, μπορούν μόνοι τους να τα καταφέρουν και δεν χρειάζεται το κράτος. Όμως, στην πραγματικότητα, το κράτος είναι πάντα παρόν, αυτό καταργεί και επαναφέρει ελέγχους και ρυθμίσεις, διευρύνει ή συρρικνώνει την παρουσία του. Στην παρούσα κρίση, το εντυπωσιακό είναι πόσο γρήγορα τα εθνικά κράτη της Δυτικής Ευρώπης γράψανε στα παλιά τους τα παπούτσια τις δεσμεύσεις, τα σύμφωνα και τους κανόνες που προστατεύουν τον ελεύθερο ανταγωνισμό και απαγορεύουν τις επιδοτήσεις, που περιορίζουν τη δημιουργία δημοσιονομικών ελλειμμάτων, με τι αποφασιστικότητα επανήλθε το εργαλείο της κρατικοποίησης, τη δυνατότητα της οποίας ο κ. Αλογοσκούφης ήθελε να εξαλείψει κιόλας από το Σύνταγμα της Ελληνικής Δημοκρατίας. Αλλά η επάνοδος του κράτους δεν σημαίνει και επάνοδο του κοινωνικού κράτους που γνώρισε το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Εκείνο ήταν αποτέλεσμα ειδικής συγκυρίας –προπάντων της ενίσχυσης της Αριστεράς (και του αντίπαλου δέους στην Ανατολή) μετά την κατανίκηση του φασισμού. Ούτε η επιδότηση τραπεζών είναι κεϋνσιανική αντικυκλική οικονομική πολιτική. Αυτή, μαλθουσιανή στην ιστορία των οικονομικών δογμάτων, απαιτεί διαφορετικού είδους κατεύθυνση των δημόσιων δαπανών, και απαντά, όπως απαντά, σε κρίσεις του οικονομικού κύκλου που οφείλονται σε ελλιπή ενεργό ζήτηση.

Ο δεύτερος μύθος λέει ότι το κέρδος είναι αναγκαίος παράγων για την ευημερία της ανθρωπότητας, και ότι μόνο εφόσον το πλεόνασμα της κοινωνικής παραγωγής το ιδιοποιούνται οι καπιταλιστές –αυτό σημαίνει κέρδος–, μπορεί να υπάρξει κοινωνική ευημερία. Η υποτιθέμενη αναγκαιότητα του κέρδους, αν δεν ξεπλένει τον λεκέ της εκμετάλλευσης, τουλάχιστον τον κάνει αποδεκτό, κι επομένως η ανηθικότητα του κέρδους (η αυθαίρετη ιδιοποίηση του προϊόντος της δουλειάς άλλων) συγχωρείται. Αυτό για εμάς και τους σκοπούς μας είναι ζήτημα ζωής και θανάτου, όπως και για τους αντιπάλους μας. Η γνώση ότι μπορεί να υπάρξει κοινωνική διαχείριση του πλεονάσματος της κοινωνικής παραγωγής, ότι μάλιστα η ιδιοποίηση του πλεονάσματος της κοινωνικής παραγωγής οδηγεί κάθε τόσο σε αδιέξοδο, δεν αρκεί. Οι επαναστατικές αλλαγές χρειάζονται την ψυχή των ανθρώπων. Χρειάζεται, δηλαδή, να ανακτήσουμε το ηθικό πλεονέκτημα που είχαμε αποκτήσει μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μετά την οικονομική κρίση του 1929 και μετά την αντιφασιστική νίκη του 1945. Ευτυχώς, αυτή η δουλειά δεν χρειάζεται να γίνει στις ίδιες συνθήκες που έγινε τότε.

Η ηθική νίκη της Αριστεράς, δηλαδή η ηθική καταδίκη της εκμετάλλευσης και του καπιταλιστικού κέρδους, είναι ίσως λιγότερο δουλειά των πολιτικών μας εκπροσώπων, της ηγεσίας της Αριστεράς και του ριζοσπαστικού της λόγου. Άλλωστε, εκεί χρειάζεται και προβολή προτάσεων, και διαπραγμάτευση, ανάλογα με την ισχύ μας, για άμεσα μέτρα που απαμβλύνουν τις επιπτώσεις της κρίσης στις λαϊκές τάξεις, στους ανθρώπους μας δηλαδή.

Πολύ σημαντικότερη για τον σκοπό της ηθικής επικράτησής μας, κατά τη γνώμη μου, είναι η δραστηριότητα της αριστερής διανόησης, των γραφιάδων μας, των ανθρώπων στα αμφιθέατρα, πάνω στην έδρα και κάτω στο ακροατήριο. Αυτωνών η συνδρομή χρειάζεται σήμερα επειγόντως, γιατί χανόμαστε.


Ακολουθεί το κείμενο του Χ.Γεωργούλα από την Εποχή της 21/9.2008

Δεξιά φλας για "αριστερή στροφή" - ΠΟΣΟ ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΕΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΕΞΑΓΓΕΛΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ;

Αν πιστέψουμε τα φίλα προσκείμενα στο ΠΑΣΟΚ μέσα ενημέρωσης, ο Γ. Παπανδρέου στη Θεσσαλονίκη, παρουσιάζοντας το οικονομικό-κοινωνικό πρόγραμμα του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, πραγματοποίησε μια αριστερή στροφή, μια στροφή στην κοινωνία και τα κοινωνικά ζητήματα. Του λόγου (τους) το ασφαλές (αυτο) επιβεβαιώθηκε με αλλεπάλληλες σφυγμομετρήσεις "της ώρας": ο λαός αντιλήφθηκε τη στροφή και, χωρίς δεύτερη σκέψη, άρχισε να στρέφεται (κι αυτός με τη σειρά του) στο ΠΑΣΟΚ, φέρνοντάς το μπροστά από τη ΝΔ στην πρόθεση ψήφου.
Για την εγκυρότητα και τα ασφαλή συμπεράσματα που προκύπτουν από τις δημοσκοπήσεις "της ώρας" θα μιλήσουν άλλοι αρμοδιότεροι. Εδώ, ας περιοριστούμε να κρίνουμε το χαρακτήρα και το πραγματικό περιεχόμενο των προτάσεων-εξαγγελιών του Γ. Παπανδρέου.
Από τα μεγάλα λόγια των γενικόλογων αφορισμών (στόχος η "κοινωνία της ανθρωπιάς" ή "δικός τους θεός η εξουσία, δικός μας ο άνθρωπος") δεν συνάγεται κανένα συμπέρασμα ως προς τη "στροφή" και το χαρακτήρα της. Ούτε, βέβαια, από τον προσδιορισμό των "ξεκάθαρων προτεραιοτήτων" του ΠΑΣΟΚ ("στήριξη του οικογενειακού εισοδήματος", "αποκατάσταση του κοινωνικού κράτους", "ανάπτυξη για τον άνθρωπο", "δίκαιο και αποτελεσματικό κράτος"). Λίγο πολύ, τέτοιες γενικές εύηχες αναφορές συναντούμε στις προεκλογικές διακηρύξεις όλων των κομμάτων που άσκησαν μέχρι σήμερα κυβερνητική εξουσία. Αρκεί να θυμηθούμε τι έγραφε στις (προεκλογικές) σημαίες της η ΝΔ περί κοινωνικής ευαισθησίας, περί επανίδρυσης του κράτους, περί διαφάνειας και πάταξης της διαφθοράς, περί ανάπτυξης...

Εξ όνυχος τον λέοντα...

Θα προτιμήσουμε να σταθούμε σε μερικά σημεία της ομιλίας του Γ. Παπανδρέου και των απαντήσεών του στη συνέντευξη τύπου, τα οποία "διέλαθαν" γενικώς της προσοχής των μίντια. Μπορούν ωστόσο να χρησιμεύσουν ως ασφαλή κριτήρια του χαρακτήρα της "στροφής" του.
Για παράδειγμα, η ερώτηση μιας καλής συναδέλφου (που δεν προέρχεται από κάποιο... εξτρεμιστικό μέσο, αλλά από τη ΝΕΤ): "Μέσα στις δεσμεύσεις που έχετε αναλάβει, κ. πρόεδρε, έχετε συνυπολογίσει σε ποιο βαθμό θα αυξήσετε το βασικό μισθό; Διότι, φαντάζομαι, αυτό είναι μέσα στις προτεραιότητές σας, όταν ο ίδιος στηλιτεύετε τη "γενιά των 700 ευρώ".
Ο κ. Γ. Παπανδρέου, αν και δαπανά πάνω από 750 λέξεις για να απαντήσει στο ερώτημα, απάντηση περί την αύξηση του βασικού μισθού, δηλαδή των 700 ευρώ (και πολλά λέμε), δεν δίνει πουθενά!
Μιλάει για "φορολογική δικαιοσύνη", για "κοινωνικές παροχές", για "αίσθημα δικαίου" των πολιτών, για "ανάπτυξη που θα έρθει με την ποιότητα όχι με την φθήνια", για "αναδιανομή" και "αναπτυξιακή αναδιανομή" εισοδήματος, αλλά για το... φόνο τίποτα.
Επειδή το ερώτημα ήταν ευθύ και σαφέστατο, δικαιούμαστε να συμπεράνουμε ότι στο πολιτικo-οικονομικό σχέδιο του ΠΑΣΟΚ περιλαμβάνεται μόνο η ενίσχυση του εισοδήματος των ασθενέστερων τάξεων μέσω της ασαφούς "φορολογικής δικαιοσύνης" και των "κοινωνικών παροχών". Δηλαδή, με παρεμβάσεις στο στάδιο της αναδιανομής του εθνικού προϊόντος μέσω της δημοσιονομικής πολιτικής που ασκείται. Δια της σιωπής του ο κ. Γ. Παπανδρέου αποκλείει παρέμβαση στο στάδιο της πρωτογενούς διανομής, εκεί, δηλαδή, που διαμορφώνεται η θεμελιώδης σχέση μισθού-κέρδους και πάνω της στηρίζεται όλο το οικοδόμημα.
Η σχέση αυτή δεν αγγίζεται. Εγκαταλείπεται στο τέλος της αγοράς και του... υγιούς ανταγωνισμού. Στην πραγματικότητα, ο κ. Γ. Παπανδρέου αρνείται όχι να παρέμβει στο έργο της αγοράς, αλλά να συζητήσει και την άρση των ασφυκτικών δεσμών που έχει επιβάλει ο νεοφιλελευθερισμός στο μισθό και την εργασία. Εννοούμε τα δεσμά που πιέζουν με τη βία της ελαστικής, μερικής, προσωρινής, απλήρωτης εργασίας τους μισθούς προς τα κάτω. Κάτω και από τα όρια της φτώχειας.
Όταν αυτή τη σχέση μισθού-κέρδους στην πηγή, στο πεδίο της παραγωγής δεν την αγγίζουμε, το νεοφιλελεύθερο οικοδόμημα δεν αισθάνεται ιδιαίτερη ενόχληση. Είναι χρήσιμες και απαραίτητες για την ανακούφιση των χαμηλόμισθων και χαμηλοσυνταξιούχων οι κοινωνικές παροχές και τα επιδοματικού τύπου βοηθήματα, αλλά όλα αυτά, αφενός, έχουν επικουρικό χαρακτήρα, αφετέρου, εφόσον δεν περιλαμβάνονται στην αμοιβή της εργασίας, τότε εξαρτώνται από την καλή θέληση της κάθε κυβέρνησης και όχι από τη θεμελιώδη οικονομική-κοινωνική σύμβαση κεφαλαίου-εργασίας, η οποία είναι ανάγκη να ρυθμίζεται και νομοθετικά.
Για να το πούμε απλούστερα, με ένα παράδειγμα. Ο παππούς του σημερινού προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Γεώργιος Παπανδρέου, στις αρχές της δεκαετίας του ΄60, μόλις κέρδισε τις εκλογές, πρώτη του δουλειά ήταν να αυξήσει νομοθετικά τις απολαβές των μισθωτών. Η καθιέρωση της καταβολής ενός επιπλέον δεκαπενθημέρου ως "επίδομα αδείας", που δόθηκε ως σταθερό παρακολούθημα του μισθού, δεν ήταν πράξη αναδιανομής του εθνικού εισοδήματος μέσω της δημοσιονομικής πολιτικής, αλλά άμεση παρέμβαση στις σχέσεις μισθού-κέρδους. Φαίνεται, όμως, ότι ο σοσιαλδημοκράτης του 2008 βρίσκεται πολύ πιο πίσω και απ΄ τον κεντρώο του 1963. Και, οπωσδήποτε, πιο δεξιά.

Οι εργασιακές σχέσεις πάνε στον παράδεισο

Είναι, άραγε, τυχαίο το γεγονός ότι σε μια ομιλία ποταμό και μια συνέντευξη ωκεανό δεν βρίσκεται ο απαραίτητος χρόνος και χώρος για μια συγκεκριμένη και σαφή αναφορά στην ανάγκη αναδιάρθρωσης των αποδιαρθρωμένων εργασιακών σχέσεων; (Σε ένα κείμενο 3.000 αράδων διατίθενται μόλις οχτώ γενικόλογες αράδες). Αρκεί η αναφορά "θα καταργήσουμε το 'μπλοκάκι' στο δημόσιο", όταν, πέρα από το δημόσιο που πρωτοπόρησε στην αποδιάρθρωση, στον ιδιωτικό τομέα το ίδιο το ΠΑΣΟΚ έχει αποδεχτεί και έχει επιβάλει, ως κυβέρνηση, την ελαστικοποίηση της εργασίας εισάγοντας την προσωρινότητα, τη μερικότητα, την αβεβαιότητα, τις απλήρωτες υπερωρίες, προβάλλοντας ως ιδανικό τη διαβόητη "απασχολησιμότητα";
Η απουσία συγκεκριμένου σχεδίου για την ανάταξη της αποδιάρθρωσης των εργασιακών σχέσεων είναι προφανώς συνέπεια της επιρροής των δογμάτων του νεοφιλελευθερισμού. Αυτά είναι που απαιτούν να μην αγγίζεται η "αγορά εργασίας" από "παρεμβάσεις" που αλλάζουν τη σχέση μισθού-κέρδους βελτιώνοντας τη θέση των εργαζομένων. Γιατί η βασική ιδέα του νεοφιλελευθερισμού είναι πως η ανεμπόδιστη μεγιστοποίηση του κέρδους με τη μεγαλύτερη δυνατή μείωση του εργατικού κόστους, οδηγεί στην ιδανική κατάσταση την οικονομία και την κοινωνία. Κι αυτή η έμμονη ιδέα δεν αντιμετωπίζεται μόνο με φορολογικά μέσα ή μέτρα κοινωνικής πολιτικής, συχνότατα αναποτελεσματικά κι αυτά.

Προοδευτική φορολογία χωρίς να θιγεί η έμμεση;

Όποιος έχει την υπομονή να ψάξει τις 75 πυκνογραμμένες σελίδες της ομιλίας του κ. Γ. Παπανδρέου στη Θεσσαλονίκη και της συνέντευξης τύπου, θα διαπιστώσει ότι, παρά το γεγονός ότι καταγγέλλεται το σημερινό φορολογικό σύστημα ως άδικο για τους οικονομικά αδύνατους και εξαγγέλλεται η καθιέρωση προοδευτικής φορολογικής κλίμακας, εντούτοις δεν υπάρχει ούτε μια λέξη για το εξοργιστικό καθεστώς της έμμεσης φορολογίας που ισχύει στην Ελλάδα.
Σε μια χώρα, όπως η Ελλάδα, όπου τη σχέση των εσόδων από άμεση φορολογία με τα έσοδα από έμμεση φορολογία είναι συντριπτική υπέρ της δεύτερης, οποιαδήποτε επέμβαση στην κλίμακα άμεσης φορολόγησης προς το προοδευτικότερο δεν πρόκειται να αλλάξει τον αντίστροφα προοδευτικό χαρακτήρα του συνολικού φορολογικού συστήματος. Εφόσον το ποσοστό φορολογικών εσόδων από έμμεσους φόρους εξακολουθεί να είναι τόσο μεγάλο, τότε η επιβάρυνση των ασθενέστερων οικονομικά στρωμάτων θα είναι έτσι κι αλλιώς αναλογικά μεγαλύτερη.
Αν δεν αντιστραφεί αυτή η σχέση, τότε κάθε υπόσχεση για προοδευτική φορολογική κλίμακα θα ακούγεται σαν κοροϊδία. Γιατί το εισόδημα των ασθενέστερων οικονομικά στρωμάτων, ακόμη και εκείνων που δεν φορολογούνται άμεσα, ακόμη και εκείνων που εμπίπτουν εντός των ορίων του αφορολόγητου, αποδεκατίζεται ασύγκριτα περισσότερο από το εισόδημα των πλούσιων. Δηλαδή, ο πραγματικός φορολογικός συντελεστής των χαμηλών εισοδημάτων καταντάει συχνά να είναι στην πράξη μεγαλύτερος από τον συντελεστή φορολόγησης των μεγαλοεισοδηματιών.
Να υποθέσουμε ότι το ξέχασε ο κ. Γ. Παπανδρέου ή το επιτελείο που ετοίμασε την ομιλία και προετοίμασε τη συνέντευξη τύπου; Μάλλον αδύναμη εξήγηση για την προετοιμασία μιας εμφάνισης "πρωθυπουργού εν αναμονή".

Οι "τρεις πυλώνες" από το παράθυρο

Σε μια αποστροφή του λόγου του, τη στιγμή που ανέπτυσσε το όραμα του ΠΑΣΟΚ για το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, ο Γ. Παπανδρέου, σε μια μόνο αράδα, έτσι, στην αστραπή, είπε τη μαγική φράση: "Καθιερώνουμε την ενίσχυση της ανταποδοτικής σχέσης εισφορών και παροχών"...
Τι να εννοεί, άραγε, ο ποιητής μ΄ αυτή την περίτεχνη τεχνοκρατικά διατύπωση; Ας τον μεταφράσουμε στα απλά ελληνικά: από το αναδιανεμητικό σύστημα δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης που ισχύει σήμερα, το ΠΑΣΟΚ μας υπόσχεται ότι θα περάσουμε - με τη βοήθειά του - στο κεφαλαιοποιητικό σύστημα, όπου ισχύει η κοινωνικά "δίκαιη" αρχή "όποιος έχει λεφτά να ασφαλιστεί καλά, ασφαλίζεται επαρκώς, όποιος δεν διαθέτει, ε, ας πρόσεχε". Αυτό σημαίνει σε απλά ελληνικά "ενίσχυση της ανταποδοτικής σχέσης εισφορών-παροχών". Πρόκειται για τον προθάλαμο της πλήρους και γενικής καθιέρωσης των ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων των ασφαλιστικών εταιρειών στην κοινωνική (;) ασφάλιση.
Πόσο αριστερό και κοινωνικό είναι αυτό, θα το αντιληφθούμε αν τον αφήσουμε να (μας) το εφαρμόσει στη νέα "κοινωνία της ανθρωπιάς" που εξαγγέλλει.
Άλλωστε, για το πώς θα λειτουργήσει γενικότερα το σύστημα ασφάλισης, έχουμε ήδη πάρει μια ισχυρή δόση γεύσης από το "νόμο Ρέππα" του ΠΑΣΟΚ.

Χ. Γεωργούλας


ΠΑΣΟΚ και άλλες... βοηθητικές δυνάμεις

Όταν ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ρωτήθηκε πώς βλέπει τις συνεργασίες, απάντησε: "Επιδιώκουμε την αυτοδυναμία και πιστεύουμε ότι θα την έχουμε. Θα θελήσουμε να συνεργαστούμε με κόμματα, τα οποία θέλουν να συμβάλουν στη μεγάλη αλλαγή την οποία εμείς προωθούμε"...

Πόσο αριστερά είναι όλα αυτά;

* Ο Γ. Παπανδρέου υποσχέθηκε ενιαία φορολογική κλίμακα για όλα τα εισοδήματα, ανεξάρτητα από ποια πηγή προέρχονται. Το έκανε, όπως είπε, γιατί είναι άδικο να φορολογείται με δυσμενέστερο τρόπο ο χαμηλόμισθος σε σύγκριση με τον πλούσιο. Δυστυχώς γι΄ αυτόν, και θεωρητικά και στην πράξη, εκείνο που διασφαλίζει την ευμενέστερη μεταχείριση των χαμηλών εισοδημάτων είναι η διαφοροποίηση του τρόπου φορολόγησης των εισοδημάτων ανάλογα με την πηγή: με ευμενέστερες φορολογικές κλίμακες για τους μισθούς και επαχθέστερες για τα κέρδη. Δεν το θέλει αυτό το ΠΑΣΟΚ;
* Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ εξήγγειλε κατάργηση των τεκμηρίων. Γιατί, όμως, μια τέτοια εξαγγελία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αριστερή, όταν στην ελληνική κοινωνία αποτελεί σκάνδαλο η προκλητική διαβίωση των φοροδιαφευγόντων και δεν βρίσκεται άλλος τρόπος σύλληψης της διαφεύγουσας - τεράστιας - φορολογητέας ύλης; Μόνο και μόνο επειδή χαλάει τη σχέση μας με τα πιο ληστρικά - και όχι με τα πιο παιδευόμενα - μεσαία στρώματα;
* Γιατί, άραγε, το αφορολόγητο όριο εισοδήματος πρέπει να είναι ίδιο για όλους; Δεν είναι πιο δίκαιο να διαμορφώνεται αντιστρόφως ανάλογα με το συνολικό μέγεθος του εισοδήματος;
* Γιατί θα πρέπει να χρηματοδοτείται η δαπάνη κοινωνικής ασφάλισης των νεοπροσλαμβανόμενων από τον Προϋπολογισμό; Είναι άραγε αριστερό ή κοινωνικά δίκαιο να ενισχύεται η κερδοφορία μιας επιχείρησης (γιατί αυτό γίνεται...) από τα "κοινά ταμεία" των πολιτών;
* Είναι κοινωνικά δίκαιο ή αριστερό μέτρο να φορολογούμε από την εκκλησιαστική και μοναστηριακή περιουσία μόνο εκείνο το τμήμα που "αξιοποιείται οικονομικά", όταν ακόμη και η κατοικία του απλού πολίτη πιάνεται στη δαγκάνα του φόρου;
* Είναι αριστερή στροφή να παραδέχεσαι - σε σχετική ερώτηση δημοσιογράφων - πως δεν θα πειράξεις το συντελεστή 25%, με τον οποίο φορολογεί η ΝΔ τις επιχειρήσεις, παρότι είχε δραστικά μειωθεί (από 35% που ήταν) από την επάρατη δεξιά;
* Πόσο αριστερή είναι η εξαγγελία της αξιοποίησης της "μεγάλης ακίνητης περιουσίας του δημοσίου", όταν η τελευταία τέτοια επιχείρηση "αξιοποίησης" - επί ΠΑΣΟΚ, με τα Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα και το ξεπούλημά τους, ή, επί ΝΔ, με τα Ολυμπιακά Ακίνητα - γέννησε τέρατα καταστροφής του περιβάλλοντος, καταλήστευσης της δημόσιας περιουσίας και ιδιωτικής κερδοσκοπίας;
* Και, τέλος, τι να σημαίνει, άραγε, από αριστερή σκοπιά, "να κάνουμε το χώρο της υγείας, χώρο που θα έχει κερδοφορία από αυτούς που θέλουν να νοσηλευτούν ή να αποθεραπευτούν στη χώρα μας"; Μπορεί να σημαίνει τίποτε άλλο από την απροκάλυπτη εισαγωγή ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων στο χώρο της υγείας ή /και ασφυκτική εξάπλωση των ιδιωτικών κερδοσκοπικών ιατρικών κέντρων;

Read more!

Μασκοφόροι, Ενοπλοι, Κρανοφόροι, Ασπιδοφόροι, Ανώνυμοι Κρατικοί Καταστολείς

1ον Οι πολίτες έχουν δικαίωμα να προστατέψουν και αυτοί την υγεία τους, όπως τα ΜΑΤ που φορούν μάσκες με φίλτρα πριν να εκσφενδονίσουν τα δηλητήριά τους. Δηλαδή τα ΜΑΤ είναι μασκοφόροι.Οι πολίτες πράγματι φορούν μαντήλια για να φιλτράρουν τα χημικά που τους πετάνε, ενίοτε επειδή τα μαντήλια πέφτουν και δεν συγκρατούν σφιχτά το στόμα και τη μύτη, μια κουκούλα μπορεί να το βαστάει στη θέση του το μαντήλι, φυσικά υπάρχει και το κασκόλ μόνον που σε στιγμές ανάγκης δεν δένεται εύκολα και γλιστράει. Άρα οι κουκουλοφόροι από άμυνα και από ανάγκη υπάρχουν απέναντι στους μασκοφόρους δημόσιους λειτουργούς.

2ον Η ιστορία αυτή ισχύει τουλάχιστον από τις πρώτες διαδηλώσεις μετά την πτώση της χούντας, φυσικά και για λόγους προφύλαξης και μη αναγνωρισιμότητας. Και εδώ ερχόμαστε στο άλλο θέμα όπου οι διάφοροι ειδήμονες το παίζουν παρθένες, πρέπει αυτός που διαδηλώνει να είναι αναγνωρίσiμος και καταγράψιμος; Ποια είναι αυτή η λογική που λέει δεν έχω τίποτα να φοβηθώ;

3ον Τα ΜΑΤ και οι αστυνομικές δυνάμεις έχουν πάντα κρυμμένα τα διακριτικά τους -εμείς γιατί πρέπει να τα δείχνουμε; Μήπως αυτή δεν είναι μια ασφαλίτικη λογική!
... Συνέχεια...
4ον Αυτά που ρίχνουν οι δημόσιοι λειτουργοί πρέπει να είναι δηλητηριώδη, εκκωφαντικά, σφαίρες από καουτσούκ κ.λπ. -ποιος προστατεύει τη δημόσια υγεία του πληθυσμού; Παράδειγμα: είχα πάει την Κυριακή το παιδί μου στο Α. Κυριακού και δεν μπορούσαν τα παιδιά να αναπνεύσουν μέσα στο κτίριο του νοσοκομείου γιατι ο αέρας έφερε μέσα τα δακρυγόνα και τέλος ποιος τους είπε πως έχουν το δικαίωμα να κρύβουν τα διακριτικά τους;

5ον Υπόθεση εργασίας: Αν είχαν διάθεση οι διαδηλωτές και χρήματα να είναι ίσοι με τα παλληκάρια για να βρίσκονται σε ισότιμη αντιπαράθεση, τι θα έκανε το κράτος; Τώρα τους λοιδορεί σαν κουκουλοφόρους λέγοντάς τους πως κακώς δεν κάθεστε να πνιγείτε από τα δηλητήρια που σας ρίχνω αλλά προφυλάσσετε τον εαυτό σας κιόλας και δεν σας αναγνωρίζω μ' αυτές τις κουκούλες! Κι αν λοιπόν η σύγκρουση γίνει με κράνη, κι αν έχουνε κι άλλα τσιμπράγκαλα όπως τα ΜΑΤ -τότε παιδιά ποιός θα τρέχει και δεν θα προφταίνει; Και βέβαια κανένα ΜΑΤ δεν θα ήθελε να βρεθεί αντιμέτωπο με τον οργισμένο πολιτικά κόσμο που θα έχει τα ίδια παιχνίδια με εκείνον στα χέρια του.

6ον Όλη η απαξιωτική συμπεριφορά απέναντι στην κριτική για τη χρήση όπλων από την αστυνομία, πως είναι μεμονωμένα γεγονότα και η φοβική στάση της κυβέρνησης να μην δούμε κοινωνική διάσταση στη νεολαιίστικη εξέγερση μπορεί να οδηγήσει σε δύσκολες και μπερδεμένες καταστάσεις που δεν εξυπηρετούν παρά μόνον τη συγκάλυψη των πραγματικων αιτίων με στόχο την καταπάτηση των δικαιωμάτων για μόρφωση, υγεία, εργασία, κοινωνική ειρήνη και τον εξευτελισμό του ανθρώπου.

7ον Κάτω από την κουκούλα βέβαια υπάρχουν και αυτοί που ασκούν βία όπως στα γήπεδα ή σε κάθε εκδήλωση που καταλήγει άσχημα. Το ίδιο συμβαίνει και με τους μασκοφόρους -από αυτούς μάλιστα ξεκίνησαν τα γεγονότα αλλά και συνεχίστηκαν- ευτυχώς είχανε ξεχάσει να φοράνε μάσκες μια που δεν υπήρχαν δακρυγόνα. Γιατι δεν λέει κανείς τίποτα ενάντια στους κουκουλοφόρους των σούπερ μάρκετ που μοιράζουν τα τρόφιμα; Η κουκούλα δεν κάνει τον παπά αλλά η μάσκα φέρει την υπογραφή της εξουσίας.

8ον Ο Αλέξανδρος μαζεύτηκε, έσκυψε να προφυλάξει το κορμί του όταν συνάντησε τον τρόμο. Μήπως εσείς θαρραλέoι μου θα ανοίγατε τα πουκάμισά σας και θα προτείνατε τα στιβαρά σας στήθη βροντοφωνάζοντάς του βάρα με στο στήθος, ρε! Έχετε τρελαθεί, να μην υπολογίζετε στο ότι στατιστικά, παγκόσμια, οι περισσότερες τέτοιες πράξεις αστυφυλάκων -εξ ορισμού λοιπόν- χαρακτηρίζονται εξοστρακισμός! Aλλά παράλληλα δεν έχετε αντιληφθεί στατιστικά ότι όταν έχεις 100 ανθρώπους μπροστά σου και ρίξεις 10 σφαίρες στον αέρα το αποτέλεσμα εξοστρακισμού που να πετύχει στόχο είναι περίπου μηδενικό! Εγώ στο Ναυτικό το έμαθα εσείς που είσαστε επαγγελματίες δεν ακούσατε πόσο από τον εξοστρακισμό χάνει διεισδυτική δύναμη η σφαίρα και τέλος μην μου πείτε πως δεν γνωρίζετε πως υπάρχουν σφαίρες που δείχνουν εξοστρακισμένες πριν να χρησιμοποιηθούν! Και δείξατε, βρήκατε το σημάδι εξοστρακισμού σ' έναν τοίχο ή κολώνα και βέβαια όλοι οι αυτόπτες μάρτυρες δεν ξέρουν τίποτα για τον φόνο!

Τέλος, αυτό που ξεκίνησε με τόσο αυθεντικό τρόπο, ανένταχτο σε στεγανά και μικροκομματισμούς, πέρα από τις ψηφοθηρικές αντιπαραθέσεις, παρακαλώ σεβαστείτε το, είναι τα παιδιά μας. Αφήστε τα ήσυχα να προσδιορίσουν έναν ουσιαστικότερο δρόμο. Επιτρέψτε τους να είναι διαφορετικά από εμάς. Απαιτήστε από τη σημερινή και την αυριανή κυβέρνηση να αναγκάσει την αστυνομία να σέβεται τους πολίτες και να προστατεύει τις περιουσίες τους για να μην το χρεώνουνε στο κίνημα των προβληματισμένων αυτών νέων. Αλλά να το χρεώνουν εκεί που πρέπει δηλαδή στην σκόπιμη απουσία της αστυνομίας τις πρώτες μέρες, δηλαδή στον ψηφοθηρικό σχεδιασμό της κυβέρνησης άς τους να καούν και θα τους αποζημιώσουμε (κάηκε όλη η Ελλάδα πέρσι και φέτος ζητάνε και τα τριχίλιαρα πίσω, την ψήφο τους την πήραν!) ή στον άλλον θαυμάσιο σχεδιασμό ας τους να τα κάψουν για να στραφεί ο κόσμος εναντίον τους, έξυπνο, μπράβο! Κάηκαν όμως τόσα μαγαζιά και το κίνημα συνεχίζει με αμείωτο κέφι, θάρρος και αγωνιστικότητα.

Το ταξίδι σας ξεκίνησε σ' αυτήν τη μεγάλη, θαρραλέα περιπέτεια, ο αγώνας δεν σταματάει και η ζωή μπορεί και πρέπει να επαναπροσδιορίζεται. Είμαι μαζί σας.

Του Κωστή Τριανταφύλλου (δημοσιεύθηκε στην ΑΥΓΗ την 25.12.2008)
Read more!

Does Democracy Really Work?

... Συνέχεια...
Μα.. δεν λειτουργεί η δημοκρατία!

Αν λειτουργούσε, τότε για παράδειγμα ο Υπ.Παιδείας Στυλιανίδης δεν θα χαρακτήριζε "απερίσκεπτο" τον αστυνομικό που δολοφόνησε ένα παιδί και "εγκληματία" τον συμμαθητή του που πέταξε νεράντζια! Βέβαια πού να βρουν ισορροπία τα παχύδερμα.

Αν λειτουργούσε, τότε δεν θα υπήρχαν κουκουλοφόροι αστυνομικοί να σεριανίζουν με τηλεσκοπικούς λοστούς μαζί με τους αστυνομικούς στην πρώτη γραμμή!

Αν λειτουργούσε, ο Βορίδης θα είχε καταδικαστεί ήδη για τους τραμπουκισμούς του - χρόνια πάθηση των ελληνάριων - και τώρα θα ήταν έξω με αναστολή (καθότι η δημοκρατία συγχωρεί) και κανένας δεν θα του επέτρεπε να ασελγεί στα "παράθυρα" στο όνομα της "νομιμότητας"

Θα λειτουργούσε αν δεν χαρακτηρίζονταν αλήτες συλλήβδην οι μαθητές, οι φοιτητές και οι δάσκαλοί τους και η πολιτεία έσκυβε στα προβλήματα αντί να υπηρετεί τα συμφέροντα των κολεγιαρχών.

Θα λειτουργούσε αν το πρόβλημα δεν ήταν η εξασφάλιση των κερδών αλλά η εξασφάλιση των ανθρώπων και το ερώτημα ήταν πως θα διασφαλίσουμε δουλειά και προκοπή (υγεία, παιδεία και πρόνοια) για όλους ανεξάρτητα από την οικονομική τους κατάσταση!

Θα λειτουργούσε αν η υπεράσπιση του δημόσιου χώρου γινόταν από τη συντεταγμένη πολιτεία που τώρα "επιτυχημένα" πρακτορεύει τα συμφέροντα των μεγαλοεργολάβων.

Θα είμασταν περήφανοι αν περιφρουρούνταν τα πραγματικά δέντρα αντί για τα ψεύτικα.

Αλλά δεν λειτουργεί αλλά σέρνεται και αυτό όλοι/ες το αντιλαμβανόμαστε καθημερινά!

Η καταδίκη όσων αυθόρμητα συμμετείχαν σε διαμαρτυρίες τελικά (διότι καταδικάζουν τις μολότοφ με την ίδια βαρύτητα που καταδικάζουν π.χ. την κατάληψη της ΓΣΕΕ, την διαμαρτυρία στην Ακρόπολη και τις "θεατρικές πρεμιέρες" αλλά και τη συμβολική ρύπανση του χριστουγεννιάτου δένδρου - τοτέμ του καταναλωτισμού) σκοπό έχει να οχυρώσει ιδεολογικά το σύστημα και να καταστείλει τις αντιδράσεις. Αποδεδειγμένη εμπειρία στην καταστολή κάθε είδους έχουν το κράτος, ο "Πρετεντέρης" και η "Παπαρήγα". Γιαυτό και τα κοπλιμέντα μεταξύ τους.

Μ.Κ.

το clip από το indymedia
Read more!

Εσύ! Γιατί δεν καταδικάζεις τη βία;

Γενικά μιλώντας, η πράξη της καταδίκης δεν έχει καμία αποτελεσματικότητα ως προς την αντιμετώπιση αυτού που καταδικάζει. Για παράδειγμα, όλοι καταδικάζουν τα φαινόμενα βίας στα γήπεδα όμως η γηπεδική βία εξακολουθεί να αυξάνεται διαχρονικά.

Έχει όμως μεγάλη αποτελεσματικότητα ως προς αυτό που δεν καταδικάζει. Διότι όταν καταδικάζεις κάτι, στην ουσία το κάνεις για να μην καταδικάσεις κάτι άλλο. Στη περίπτωση των γηπέδων καταδικάζεται η βία δηλαδή αυτοί που την πράττουν ως φυσικοί αυτουργοί για να μην καταδικαστεί το παρακράτος των ΠΑΕ και των Προέδρων που έχουν άμεση σχέση και δοσοληψίες με το κράτος και είναι τελικά όλοι αυτοί που θέλουν την βία ως ηθικοί αυτουργοί. Και την θέλουν, γιατί η βία ανατροφοδοτεί τον φανατισμό και αυξάνει τα έσοδα τους (και μην βιαστείτε να πείτε ότι η βία διώχνει τις οικογένειες από τα γήπεδα γιατί μπορεί να διώχνει κάποιους αλλά προσελκύει πολλούς περισσότερους).

Στην περίπτωση του κράτους, όταν αυτό καταδικάζει την βία που προέρχεται από «κουκουλοφόρους» ή άλλους, το κάνει για να μην καταδικαστεί το ίδιο. Γιατί το κράτος έχει το μονοπώλιο της οργανωμένης βίας (στρατός, αστυνομία, τόνοι χημικά που ρίχνει αδιακρίτως) και φυσικά δυσανασχετεί όταν κάποιοι του αμφισβητούν το μονοπώλιο. Έτσι λοιπόν αυτοί που καταδικάζουν γενικά τη βία (από όπου και αν προέρχεται) είναι υποκριτές γιατί καταδικάζοντας τις μολότωφ, θα έπρεπε να προτείνουν και τον αφοπλισμό τους κράτους, αλλά το τελευταίο δεν το κάνουν γιατί στην πραγματικότητα δεν καταδικάζουν την βία γενικά. Στην πραγματικότητα, στο πίσω μέρος του κεφαλιού τους πιστεύουν ότι ορισμένες μορφές βίας (αυτές του κράτους) είναι απαραίτητες και χρήσιμες (για να μην μας κλέψουν οι κλέφτες, για να μην μας φάνε οι Τούρκοι κλπ). Αφού λοιπόν μια κάποια ορισμένη βία μπορεί και να είναι χρήσιμη για το κράτος και τους υποστηριχτές του, τότε είναι πιθανόν και κάποιες άλλες μορφές βίας να είναι χρήσιμες, έστω και αν αυτήν την χρησιμότητα δεν την καρπώνεται το κράτος αλλά άλλοι.

Και για όσους δεν κατάλαβαν, δεν καταδικάζω τα γεγονότα.
Τι είμαι εγώ, ένας απλός υπαλληλάκος είμαι και όχι ο Πρετεντέρης!

Στην περίπτωση πάντως που με εξαναγκάσει κάποιος να τα καταδικάσω, θα κάνω παζάρι! Θα τα καταδικάσω αφού αφοπλιστεί το κράτος!
PS

... Συνέχεια... Read more!

Από τον Επιτάφιο του Γιάννη Ρίτσου

Γλυκέ μου, εσύ δε χάθηκες, μέσα στις φλέβες μου είσαι.
Γιε μου, στις φλέβες ολουνών, έμπα βαθιά και ζήσε.

Δες, πλάγι μας περνούν πολλοί, περνούν καβαλαραίοι,
όλοι στητοί και δυνατοί και σαν κι εσένα ωραίοι.

Ανάμεσά τους, γιόκα μου, θωρώ σε αναστημένο,
το θώρι σου στο θώρι τους μυριοζωγραφισμένο.

Κι εγώ η φτωχή κι εγώ η λιγνή, μεγάλη μέσα σ’ όλους,
με τα μεγάλα νύχια μου κόβω τη γη σε σβώλους.

Και τους πετάω κατάμουτρα στους λύκους και στ’ αγρίμια
που μου ’καναν της όψης σου το κρούσταλλο συντρίμμια.

Κι ακολουθάς και συ νεκρός, κι ο κόμπος του λυγμού μας
δένεται κόμπος του σκοινιού για το λαιμό του οχτρού μας.

Κι ως το ’θελες (ως το ’λεγες τα βράδια με το λύχνο)
ασκώνω το σκεβρό κορμί και τη γροθιά μου δείχνω.

Κι αντίς τ’ άφταιγα στήθια να γδέρνω, δες, βαδίζω
και πίσω από τα δάκρυα μου τον ήλιο αντικρίζω.

Γιε μου, στ’ αδέλφια σου τραβώ και σμίγω την οργή μου,
σου πήρα το ντουφέκι σου κοιμήσου, εσύ, πουλί μου.


... Συνέχεια... μέχρι να το θυμηθώ...

από ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ 4.5.2006
Η τελευταία αναλαμπή πριν απ το βαθύ σκοτάδι
Η μεγάλη εργατική εξέγερση 8 - 12 Μαΐου στη συμπρωτεύουσα έφερε εργάτες και στρατιώτες στην ίδια πλευρά εναντίον των χωροφυλάκων του Μεταξά, που λίγο καιρό μετά έβαλε την Ελλάδα στον γύψο. Τα σκληρά μέτρα, αντί να φοβίσουν τους εξεγερμένους, δημιούργησαν ένα τεράστιο κύμα συμπαράστασης που απλώθηκε παντού.
Το 1936 ήταν μια πολύ άσχημη χρονιά για την κοινοβουλευτική δημοκρατία στη χώρας μας, και αυτό φάνηκε από τους πρώτους μήνες, όταν μέχρι τον Απρίλιο είχαν πεθάνει τρεις πρώην πρωθυπουργοί και σημαντικότατοι πολιτικοί ηγέτες τις εποχής: Γ. Κονδύλης, Ε. Βενιζέλος, Κ. Δεμερτζής. Το πολιτικό κενό βιάζεται να καλύψει ο βασιλιάς Γεώργιος, ο οποίος ουσιαστικά επιβάλλει τον μέχρι τότε αδιάφορο πολιτικά Ιωάννη Μεταξά, ο οποίος ψηφίζεται πρωθυπουργός από τη Βουλή στις 25 Απριλίου 1936. Οι παλιότερες φιλοδικτατορικές απόψεις του Μεταξά μαζί με τις αντεργατικές του αντιλήψεις τον φέρουν άμεσα ενάντια στο εργατικό κίνημα, το οποίο εκείνη την εποχή βρισκόταν σε έξαρση.
Στα χρόνια του Μεσοπολέμου υπήρχε μεγάλη αναταραχή στους κόλπους του εργατικού κινήματος, και σε όλη τη χώρα διοργανώνονταν μεγάλες και μαχητικές διαδηλώσεις. Οι άθλιες εργασιακές συνθήκες, τα μηδαμινά μεροκάματα, καθώς και η μεγάλη άνοδος του ΚΚΕ, που μέσα σε διάστημα πέντε χρόνων είχε πολλαπλασιάσει τα μέλη του, έκαναν την εργασιακή έκρηξη αναπόφευκτη.
Ενδεικτική αυτής της ατμόσφαιρας είναι η αναφορά του υπαλλήλου του αγγλικού προξενείου Θεσσαλονίκης Λόμας προς τον άγγλο πρεσβευτή στην Αθήνα Γουόλκερ: «Κάθε φορά που εκδηλώνεται εργατική δυσαρέσκεια σε αυτή την περιοχή, οι αρχές αντί να επιζητούν μια κάπως δραστική θεραπεία του κακού, τείνουν να την αποδίδουν αυτόματα σε κομμουνιστική προπαγάνδα, την οποία αισθάνονται ότι πρέπει να καταπνίξουν… Στη ρίζα του κακού βρίσκεται η μεγάλη οικονομική αθλιότητα που επικρατεί στα κατώτερα στρώματα, και ειδικά στις εργαζόμενες τάξεις... Από την άλλη μεριά, εσωτερικές διενέξεις που κορυφώθηκαν με το περσινό κίνημα, ακολουθούμενες από πολιτικά γεγονότα, δεν επέτρεψαν στους ηγέτες αυτής της χώρας να ασχοληθούν με την ευημερία του λαού. Η δυσαρέσκεια θα είχε εδώ και πολύ καιρό βρει διέξοδο σε ταραχές, αν οι διάφοροι δικτάτορες δεν επέβαλλαν αυστηρούς περιορισμούς σε βάρος των αντιθέτων απόψεων».
Στην πρώτη γραμμή των κινητοποιήσεων είναι οι καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης, οι οποίοι ζητούν αύξηση των ημερομισθίων τους από τις 75 δρχ. στις 120 - 130 δρχ., ενώ οι εργοδότες αντιπροτείνουν μόλις 80 δρχ. Η απεργία απλώνεται παντού με αποτέλεσμα οι απεργοί καπνεργάτες να φτάνουν τις 50.000 σε όλη τη χώρα. Το πρωί της 8ης Μαΐου 1936, 6.000 διοργανώνουν πορεία, αλλά η απαγόρευση της χωροφυλακής στο να πλησιάσουν το διοικητήριο της πόλης είναι η αφορμή για να ξεσπάσουν τα πρώτα επεισόδια.
Απεργιακή θύελλα
Στις συγκρούσεις που ακολουθούν οι χωροφύλακες δείχνουν μια απρόσμενη σκληρότητα με πολλούς ξυλοδαρμούς και πυροβολισμούς στον αέρα, ενώ οι άοπλοι διαδηλωτές απαντούν με πέτρες και ξύλα. Η συγκέντρωση διαλύεται, αλλά στους καπνεργάτες συμπαραστέκονται πλέον με μαζικές απεργίες οι σιδηροδρομικοί υπάλληλοι, οι εργάτες ηλεκτρισμού, και οι τροχιοδρομικοί. Η μόλις μερικών ημερών κυβέρνηση Μεταξά δείχνει από την αρχή την προτίμησή της στα στρατιωτικά μέσα, και επιλέγει την καταστολή στέλνοντας στην πόλη το Γ’ Σώμα Στρατού και επιστρατεύοντας σιδηροδρομικούς και τροχιοδρομικούς.
Όμως αντί τα σκληρά αυτά μέτρα να εκτονώσουν την κατάσταση, δημιούργησαν όχι μόνο ένα κύμα συμπαράστασης με απεργίες αλληλεγγύης από λιμενεργάτες, αρτεργάτες κ.λπ., αλλά και ένα πρωτόγνωρο κύμα ανυπακοής με αποτέλεσμα οι απεργοί να αγνοήσουν την κυβερνητική επιστράτευση. Πλέον όλη η Θεσσαλονίκη απεργεί, όλη η Θεσσαλονίκη είναι στους δρόμους. Το τεράστιο πλήθος που έχει πλημμυρίσει τους δρόμους της πόλης προσπαθεί να κινηθεί προς το κτίριο της Γενικής Διοίκησης. Όπως και την προηγούμενη ημέρα, οι χωροφύλακες εμποδίζουν το πλήθος να πλησιάσει, αλλά αυτή τη φορά δεν πυροβολούν στο αέρα, αλλά στο ψαχνό. Ο πρώτος νεκρός είναι ο Τάσος Τούσης, τον χαμό του οποίου τίμησε ο «Επιτάφιος» του Γιάννη Ρίτσου. Το πτώμα του Tούση, που τοποθετείται από τους απεργούς πάνω σε μια πόρτα, είναι η σπίθα που ανάβει τη φωτιά και πλέον «… η συγκέντρωση ανάβει και όλα είναι συνειδητά…».
Σφαγή απεργών
Οι διαδηλωτές αντεπιτίθενται πετώντας πέτρες και ξύλα. Χαρακτηριστική είναι η περιγραφή των οδομαχιών από την εφημερίδα «Ακρόπολις»: « Οι απεργοί ορμητικότατοι, άφοβοι, εμάχοντο, ανθίσταντο, επετίθεντο, έφευγαν καταδιωκόμενοι και συνεχώς ανασυγκροτούμενοι, απεδοκίμαζαν, εγιουχάιζαν, εζητωκραύγαζαν με ένα θάρρος πρωτοφανές μέσα εις τας απείρους, αδέσποτας σφαίρας. Μόνο όσοι εδιάβασαν εις τας περιγραφάς των γεγονότων της Ισπανίας μπορούν να φανταστούν την σημερινήν όψιν της ισπανοποιηθείσης Θεσσαλονίκης».
Η χωροφυλακή όμως είναι οπλισμένη και αποφασισμένη να διαλύσει το πλήθος, και έτσι αρχίζει να πυροβολεί στο ψαχνό κατά των διαδηλωτών, ενώ έφιπποι χωροφύλακες επιτίθενται στους αόπλους με τις σπάθες τους. Η μανία των ανδρών της χωροφυλακής είναι τόσο μεγάλη, που αν δεν επενέβαιναν στρατιωτικά τμήματα να τους σταματήσουν, η σφαγή θα ήταν πολύ μεγαλύτερη. Ακόμα κι έτσι όμως υπάρχουν 12 νεκροί, 32 βαριά τραυματισμένοι και 250 ελαφρά, ενώ μέσα σε αυτούς δεν υπάρχει ούτε ένας χωροφύλακας. Τα ονόματα των νεκρών είναι: Β. Σταύρου, Ίντο Σεννόρ, Ι. Πανόπουλος, Δ.Αγλαμίδης, Αναστάσιος Τούσης, Σαλβαντόρ Ματαράσο, Δημήτρης Λαϊλάνης, Αναστασία Καρανικόλα, Σ. Διαμαντόπουλος, Ιωάννης Πιτάρης, Ευθύμης Μάνος, Εμμανουήλ Ζαχαρίου.
Λαός - στρατός κατά Μεταξά!
Η διαδήλωση έχει διαλυθεί για μια ακόμη φορά, αλλά πλέον η οργή όλων των θεσσαλονικέων είναι τόσο μεγάλη για τους χωροφύλακες που προκάλεσαν τους αναίτιους θανάτους, που η κυβέρνηση, φοβούμενη το λιντσάρισμά τους από το πλήθος που είναι κυρίαρχο πλέον στα προάστια της πόλης, τους κλείνει στα αστυνομικά τμήματα, δίνοντας τον κυρίαρχο ρόλο στο στρατό. Με αυτό το καινούργιο δεδομένο οι διαδηλωτές συγκεντρώνονται και πάλι το απόγευμα της 9ης Μαΐου και παρόλο που το πλήθος είναι περισσότερο από το πρωί, δεν σημειώνεται το παραμικρό επεισόδιο. τσι καταρρίπτεται και το μετέπειτα επιχείρημα του Μεταξά για την κήρυξη της δικτατορίας, ο οποίος χρησιμοποιώντας τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης, μίλησε για «… κτύπημα απεργιακής συνωμοσίας», που βέβαια σαν στόχο είχε την ανατροπή του καθεστώτος και την εγκαθίδρυση κομμουνιστικού συστήματος…
Αν υπήρχε κάποιο τέτοιο οργανωμένο σχέδιο δεν θα είχε εγκαταλειφθεί ακριβώς τώρα που είχε καταφέρει τους σκοπούς του: ο λαός ήταν ενωμένος στους δρόμους, η χωροφυλακή ανίσχυρη στα τμήματα και ο στρατός ήταν ενωμένος με τον λαό. Παρά το ότι η Θεσσαλονίκη τότε ήταν μια ακυβέρνητη πόλη, ο μόνος που επιχείρησε να ανατρέψει την κατάσταση δεν ήταν ο λαός, αλλά ο Μεταξάς στέλνοντας εσπευσμένα στην πόλη τέσσερα αντιτορπιλικά και ένα σύνταγμα πεζικού. Ο πρόεδρος της Βουλής Θεμιστοκλής Σοφούλης δηλώνει: « Τα αιματηρά γεγονότα της Θεσσαλονίκης ενθυμίζουν τσαρικάς σφαγάς και προοιωνίζονται την εξέγερσιν των ψυχών».
Η κηδεία των θυμάτων στις 10 Μαΐου θυμίζει γιορτή ελευθερίας. Πάνω από 150.000 κόσμου στην πορεία για το νεκροταφείο βαδίζει αμίλητος, ενώ ο στρατός όχι μόνο δεν παίζει τον ρόλο της περιφρούρησης που του έχει ανατεθεί, αλλά ενώνεται με το πλήθος και καταθέτει στεφάνι για τα θύματα της χωροφυλακής. Ο επικεφαλής της στρατιωτικής δύναμης σηκώνεται στα χέρια των πολιτών και δηλώνει στους συγκεντρωμένους ότι «όλος ο στρατός είναι στο πλευρό τους». Ο Μεταξάς δεν θα ξεχάσει ποτέ αυτή την «ήττα» από τον αγαπημένο του στρατό, και θα θελήσει να τον επαναφέρει στην τάξη λίγους μήνες μετά με την κήρυξη της δικτατορίας. Η αντίστροφη μέτρηση για αυτή έχει ήδη δοθεί την ημέρα της παλλαϊκής κηδείας με τη συνάντηση Μεταξά - Γεωργίου, όπου ο πρώτος μιλάει για την αναγκαιότητά μιας δικτατορίας και ο δεύτερος δίνει τη συγκατάθεσή του.
Η πλήρη αποδοχή όλων των αιτημάτων των καπνεργατών στις 12 Μαΐου είναι μια μεγάλη νίκη όλου του εργατικού κινήματος, αλλά και η τελευταία φωτεινή αναλαμπή μπροστά στη μεγάλη νύχτα που πλησιάζει.
Ο Επιτάφιος Ρίτσου - Θεοδωράκη
Τα αιματηρά γεγονότα του Μάη του 1936 στη Θεσσαλονίκη δεν αφήνουν ανεπηρέαστο τον Γιάννη Ρίτσο. Ο μεγάλος μας ποιητής βλέποντας τη μάνα του 25χρονου αυτοκινητιστή Τάσου Τούση να σπαράζει πάνω από το νεκρό παιδί της στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, αφήνει το συλλογικό στοιχείο του αγώνα, για να εστιάσει στο προσωπικό δράμα της μάνας, και να επιστρέψει στην ανάγκη για συλλογικό αγώνα για να μην πάει χαμένος και αυτός ο θάνατος. Ο «Επιτάφιος» που βγαίνει μέσα στην ίδια χρονιά, όχι μόνο απαγορεύεται από τη λογοκρισία της δικτατορίας του Μεταξά, αλλά και αντίτυπα του βιβλίου καίγονται στους Στύλους του Ολυμπίου Διός. Η φλόγα της ποιητικής συλλογής όχι μόνο σβήνει, αλλά ξαναφουντώνει όταν το 1960 ο Μίκης Θεοδωράκης λαμβάνει στο Παρίσι τα ποιήματα του Ρίτσου, και συγκλονισμένος γράφει ουσιαστικά σε ένα απόγευμα τα τραγούδια που πέρασαν τα γεγονότα του 1936 στα χείλια όλων.


Read more!

The Clash - Guns Of Brixton

Άνοιξη του 1981 στη Θατσερική Αγγλία
Πρίν αναλάβουν οι Πασόκοι
Πρίν γεννηθούν οι "κουκουλοφόροι"...


Όταν θα σπάσουν με κλωτσιές την πόρτα σου
Πώς θα το αντιμετωπίσεις;
Με τα χέρια σου ψηλά
Ή στην σκανδάλη του όπλου σου;
Όταν ο νόμος εισβάλλει
Πώς προτιμάς να φύγεις;
Πυροβολημένος στο πεζοδρόμιο
Ή περιμένοντας την εκτέλεση σου;
Μπορείτε να μας τσακίσετε
Μπορείτε να μας χτυπήσετε
Αλλά θα έχετε να λογοδοτήσετε
Ω, στα όπλα του Μπρίξτον
Είναι καλό να αισθάνεσαι ματσωμένος
Και σου αρέσει ο τρόπος ζωής σου
Αλλά σίγουρα θα έρθει και εσένα η ώρα σου
Όπως στον παράδεισο έτσι και στην κόλαση
Βλέπεις αισθάνεται σαν τον Ιβάν
Γεννήθηκε κάτω από τον ήλιο του Μπρίξτον
Για το μόνο που προσπαθεί είναι να επιβιώσει
Στο τέλος πάντα γίνονται πιο σκληροί
Το ξέρεις ότι αυτό σημαίνει κανένα έλεος
Τον έπιασαν με ένα όπλο
Δεν μπορεί να τον βοηθήσει ούτε η Μαύρη Παναγία
Αποχαιρέτησε τον ήλιο του Μπρίξτον
Μπορείτε να μας τσακίσετε
Μπορείτε να μας χτυπήσετε
Ναι, ακόμα και να μας πυροβολήσετε
Αλλά ω...τα όπλα του Μπρίξτον...

... Συνέχεια... Ευχαριστούμε τον Σ.Μαυροειδή που μας το θύμισε στην Αυγή Read more!

Battle of the Bogside 12 to 14 August 1969

http://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_the_Bogside
... Συνέχεια... Read more!

Νοικοκυραίοι Χρόνια πολλά! Άναψε το δένδρο στην πλατεία Συντάγματος

Σκάστε, διαβάστε, μή μιλάτε, δουλέψτε, μή μιλάτε, καθίστε ήσυχα, αποκτήστε... φορολογική συνείδηση...

Nα καούν τα τοτέμ του καταναλωτισμού!

ΠΙΣΤΕΨΕ ΤΟ ΚΑΙ ΚΟΙΤΑ ΜΟΝΟ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΟΥ:
Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΙΡΗΝΗ
Ο ΤΡΟΜΟΝΟΜΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
ΤΑ ΟΠΛΑ ΤΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΩΝ ΤΥΧΑΙΑ ΕΚΠΥΡΣΟΚΡΟΤΟΥΝ
ARBEIT MACHT FREI

Συνέχεια... θα δούμε... Ευχαριστούμε τον ανώνυμο φωτογράφo. Αλιευμένο από τo site της naftemporikis. To σύνθημα, από αυτοκόλλητο της συλλογικότητας αναρχικών-αντιεξουσιαστών από τα Χανιά
Read more!

Allman Brothers - Jessica (Gainesville, FL 1979)

... Συνέχεια...
Και χάριν της κουβέντας με τον Κ.Κ.
Allman Brothers - Whipping post LIVE - Gainesville, FL 1979
Read more!

Tο συνεπές ρεύμα της μαρξιστικής διανόησης και πολιτικής, υπό την ηγεσία του Στάλιν...έκανε πολεμική στους “αγοραίους” οικονομολόγους -ΚΚΕ 18ο Συνεδρ.

... Συνέχεια...
...Tο γεγονός ότι κάποια ηγετικά στελέχη του Kόμματος και της σοβιετικής εξουσίας μπήκαν επικεφαλής οπορτουνιστικών ρευμάτων αποδεικνύει ότι ακόμα και πρωτοπόρα στελέχη είναι δυνατό να παρεκκλίνουν, να λυγίσουν μπροστά στην οξύτητα της ταξικής πάλης και τελικά να ξεκόψουν από το κομμουνιστικό κίνημα, να περάσουν με την αντεπανάσταση (Θέση 16 της ΚΕ του ΚΚΕ για το Σοσιαλισμό στο δρόμο προς το 18ο συνέδριο)
Και τώρα σ. μπορούμε να ψηφίσουμε ελεύθερα τις θέσεις της κεντρικής επιτροπής! Read more!

Incarcerex

... Συνέχεια... "Φτάνει πια" με τις απάνθρωπες συνθήκες κράτησης.
Έφθασαν τους 5.251 οι απεργοί πείνας στις φυλακές!
"Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τον 15χρονο Ματιέα, που αυτοκτόνησε στο ψυχιατρείο των φυλακών Κορυδαλλού, όπου φυλακίστηκε για 3 γραμμάρια χασίς... Νιώθουμε τύψεις που δεν μπορέσαμε να βοηθήσουμε τον καρκινοπαθή κρατούμενο Φώτη Τσολακάκη, που μας εκλιπαρούσε να κάνουμε κάτι για να πεθάνει αξιοπρεπώς στο σπίτι του και όχι στο μπουντρούμι του, όπως και έγινε...

Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τον 25χρονο Δημοσθένη Βουβάκη, που πέθανε πριν από λίγες μέρες στις φυλακές Χίου από χρήση ναρκωτικών... Δεν θα ξεχάσουμε τους 4 κρατούμενους, που απανθρακώθηκαν εγκαταλελειμμένοι στο κελί 80 στον Κορυδαλλό...
To video από τον black mustache... Read more!

Black Panther Party Platform and Program (1966)

What We Want
What We Believe

1. We want freedom. We want power to determine the destiny of our Black Community.

We believe that black people will not be free until we are able to determine our destiny.

2. We want full employment for our people.

We believe that the federal government is responsible and obligated to give every man employment or a guaranteed income. We believe that if the white American businessmen will not give full employment, then the means of production should be taken from the businessmen and placed in the community so that the people of the community can organize and employ all of its people and give a high standard of living.

3. We want an end to the robbery by the white man of our Black Community.

We believe that this racist government has robbed us and now we are demanding the overdue debt of forty acres and two mules. Forty acres and two mules was promised 100 years ago as restitution for slave labor and mass murder of black people. We will accept the payment as currency which will be distributed to our many communities. The Germans are now aiding the Jews in Israel for the genocide of the Jewish people. The Germans murdered six million Jews. The American racist has taken part in the slaughter of over twenty million black people; therefore, we feel that this is a modest demand that we make. ... Συνέχεια... 4. We want decent housing, fit for shelter of human beings.

We believe that if the white landlords will not give decent housing to our black community, then the housing and the land should be made into cooperatives so that our community, with government aid, can build and make decent housing for its people.

5. We want education for our people that exposes the true nature of this decadent American society. We want education that teaches us our true history and our role in the present-day society.

We believe in an educational system that will give to our people a knowledge of self. If a man does not have knowledge of himself and his position in society and the world, then he has little chance to relate to anything else.

6. We want all black men to be exempt from military service.

We believe that Black people should not be forced to fight in the military service to defend a racist government that does not protect us. We will not fight and kill other people of color in the world who, like black people, are being victimized by the white racist government of America. We will protect ourselves from the force and violence of the racist police and the racist military, by whatever means necessary.

7. We want an immediate end to police brutality and murder of black people.

We believe we can end police brutality in our black community by organizing black self-defense groups that are dedicated to defending our black community from racist police oppression and brutality. The Second Amendment to the Constitution of the United States gives a right to bear arms. We therefore believe that all black people should arm themselves for self defense.

8. We want freedom for all black men held in federal, state, county and city prisons and jails.

We believe that all black people should be released from the many jails and prisons because they have not received a fair and impartial trial.

9. We want all black people when brought to trial to be tried in court by a jury of their peer group or people from their black communities, as defined by the Constitution of the United States.

We believe that the courts should follow the United States Constitution so that black people will receive fair trials. The 14th Amendment of the U.S. Constitution gives a man a right to be tried by his peer group. A peer is a person from a similar economic, social, religious, geographical, environmental, historical and racial background. To do this the court will be forced to select a jury from the black community from which the black defendant came. We have been, and are being tried by all-white juries that have no understanding of the "average reasoning man" of the black community.

10. We want land, bread, housing, education, clothing, justice and peace. And as our major political objective, a United Nations-supervised plebiscite to be held throughout the black colony in which only black colonial subjects will be allowed to participate for the purpose of determining the will of black people as to their national destiny.

When in the course of human events, it becomes necessary for one people to dissolve the political bands which have connected them with another, and to assume, among the powers of the earth, the separate and equal station to which the laws of nature and nature's God entitle them, a decent respect to the opinions of mankind requires that they should declare the causes which impel them to the separation.

We hold these truths to be self evident, that all men are created equal; that they are endowed by their Creator with certain unalienable rights; that among these are life, liberty, and the pursuit of happiness. That, to secure these rights, governments are instituted among men, deriving their just powers from the consent of the governed; that, whenever any form of government becomes destructive of these ends, it is the right of the people to alter or to abolish it, and to institute a new government, laying its foundation on such principles, and organizing its powers in such form, as to them shall seem most likely to effect their safety and happiness.

Prudence, indeed, will dictate that governments long established should not be changed for light and transient causes; and accordingly, all experience hath shown, that mankind are more disposed to supper, while evils are sufferable, than to right themselves by abolishing the forms to which they are accustomed. But, when a long train of abuses and usurpations, pursuing invariable the same object, evinces a design to reduce them under absolute despotism, it is their right, it is their duty, to throw off such government, and to provide new guards for their future security. Read more!

Fuck Religion, Fuck Politics, Fuck the Lot of You

... Συνέχεια... δανεισμένος τίτλος από τους Chaotic disorder Read more!

Ο καπιταλισμός πλησιάζει στο τέλος του;

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ IΜΑΝΟΥΕΛ ΒΑΛΕΡΣΤΑΪΝ
Ο Ιμανουέλ Βαλερστάιν συγκαταλέγεται ανάμεσα στους επιφανέστερους και πιο εύστοχους θεωρητικούς του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, είναι διευθυντής του ερευνητικού κέντρου Φερνάν Μπροντέλ και πρώην πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης της Κοινωνιολογίας (ISA). Στην Ελλάδα τον γνωρίσαμε πριν αρκετά χρόνια χάρη στο βιβλίο «Φυλή, Έθνος, Τάξη», που συνέγραψε με τον Ετιέν Μπαλιμπάρ, και μετέφρασε ο δικός μας Άγγελος Ελεφάντης, το ευσύνοπτο «Ιστορικός Καπιταλισμός», και τα «Η παρακμή της Αμερικανικής Ισχύος» και «Μετά το Νεοφιλελευθερισμό».

Στο τελευταίο αυτό βιβλίο του ο Βαλερστάιν εκτιμούσε ότι ο νεοφιλελευθερισμός θα φέρει το χάος στον κόσμο: σκληρές και αιματηρές εθνικές συγκρούσεις, ναυάγια ολόκληρων εθνικών οικονομιών, εν τέλει κατάρρευση της παγκόσμιας τάξης και κλονισμό της κοσμο-οικονομίας στα θεμέλιά της. Και να που οι εξελίξεις τον δικαίωσαν. Στη συνέντευξή που δημοσιεύουμε σήμερα και που δόθηκε στον Αντουάν Ρεβερσόν και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Le Monde (12/10/2008), ο Βαλερστάιν εκτιμά ότι η τρέχουσα διεθνής οικονομική κρίση αντιπροσωπεύει, ούτε λίγο ούτε πολύ, μια κατάρρευση του καπιταλιστικού συστήματος, ως συστήματος, με την έννοια ότι ο καπιταλισμός όπως τον γνωρίσαμε έως τα σήμερα είναι αδύνατο να επιστρέψει σε κάποιο σημεία ευστάθειας. Προσθέτει όμως ότι όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά, και είναι αδύνατο να εκτιμήσουμε σήμερα αν αυτό που θα διαδεχτεί το καπιταλιστικό σύστημα θα είναι ένα σύστημα εκμετάλλευσης, ακόμη πιο βίαιο, ή, αντίθετα, θα είναι ένα μοντέλο περισσότερο δίκαιο και αναδιανεμητικό. Την απόδοση στα ελληνικά έκανε και μας έστειλε ο συνεργάτης μας και αναπληρωτής καθηγητής του Πανεπιστημίου της Πάτρας Μωυσής Μπουντουρίδης.
... Συνέχεια... Έχοντας υπογράψει τη διακήρυξη του Πόρτο Αλέγκρε («Δώδεκα προτάσεις για ένα άλλο εφικτό κόσμο») το 2005, θεωρείσθε ένας από τους εμπνευστές του κινήματος της εναλλακτικής παγκοσμιοποίησης. Ιδρύσατε και διευθύνατε το Κέντρο Fernand-Braudel για τη μελέτη της οικονομίας των ιστορικών συστημάτων και των πολιτισμών στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης στο Binghamton. Πώς τοποθετείτε την τρέχουσα οικονομική και χρηματιστική κρίση μέσα στη «μακρά διάρκεια» της ιστορίας του καπιταλισμού;

Ο Φερνάν Μπροντέλ (1902-1985) ξεχώριζε τον χρόνο της «μακράς διάρκειας», η οποία βλέπει τη χρονική ακολουθία μέσα στην ανθρώπινη ιστορία των συστημάτων, που διέπουν τις σχέσεις του άνθρωπου με το υλικό περιβάλλον του, από το χρόνο, μέσα στο εσωτερικό αυτών των φάσεων, των μακρών συγκυριακών κύκλων, οι οποίοι περιγράφηκαν από οικονομολόγους, όπως ο Νίκολας Κοντρατίεφ (1882-1930) ή ο Τζόζεφ Σουμπέτερ (1883-1950). Σήμερα, είναι σαφές, βρισκόμαστε στη φάση Β ενός κύκλου του Κοντρατίεφ, που είχε αρχίσει πριν τριάντα με τριανταπέντε χρόνια, μετά από μια πιο μακρόχρονη φάση Α (από το 1945 ως το 1975) στην ιστορία των πέντε αιώνων του καπιταλιστικού συστήματος.
Στη φάση Α, το κέρδος προέκυπτε από την υλική – βιομηχανική ή άλλη – παραγωγή. Στην φάση Β, ο καπιταλισμός, για να συνεχίσει να δημιουργεί κέρδος, έπρεπε να παίζει επενδυτικά παιχνίδια και να καταφεύγει στην κερδοσκοπία. Για περισσότερο από τριάντα χρόνια, οι επιχειρήσεις, τα κράτη και τα νοικοκυριά χρεωνόντουσαν σε μαζική κλίμακα. Σήμερα, διανύουμε το τελευταίο κομμάτι της φάσης Β του Κοντρατίεφ, κατά τη διάρκεια του οποίου η δυνητική πτώση γίνεται πραγματική και οι φούσκες εκρήγνυνται η μια μετά την άλλη: οι χρεοκοπίες πολλαπλασιάζονται, η συγκέντρωση του κεφαλαίου αυξάνει, η ανεργία ενισχύεται και η οικονομία γνωρίζει μια κατάσταση πραγματικής ύφεσης.
Αλλά σήμερα, η παρούσα στιγμή του συγκυριακού κύκλου συμπίπτει με τη μεταβατική περίοδο μεταξύ δυο συστημάτων μακράς διάρκειας και, κατά συνέπεια, χειροτερεύει. Στην πραγματικότητα, θεωρώ ότι έχουμε μπει προ τριάντα ετών στην τελευταία φάση του καπιταλιστικού συστήματος. Αυτό που βασικά διαφοροποιεί τη φάση αυτή από την αδιάλειπτη διαδοχή των προηγούμενων συγκυριακών κύκλων, είναι ότι ο καπιταλισμός δεν καταφέρνει πια «να αποτελεί ένα σύστημα», με την έννοια που καταλάβαινε ο φυσικο-χημικός Ilya Prigogine (1917-2003): όταν ένα σύστημα, βιολογικό, χημικό ή κοινωνικό, αποκλίνει όλο και περισσότερο κι όλο και συχνότερα από την κατάσταση της ευστάθειας, δεν μπορεί να ξαναβρεί την ισορροπία του και τότε παρατηρούμε να αναπτύσσεται μια διακλάδωση σε μια νέα κατάσταση.
Η κατάσταση γίνεται χαοτική, και δεν ελέγχεται από τις δυνάμεις, που ως τότε κυριαρχούσαν σε αυτήν. Μπορεί κανείς να παρατηρήσει την ανάδυση μιας πάλης, όχι πλέον μεταξύ των υπερασπιστών του συστήματος και των ανταγωνιστών τους, αλλά μεταξύ όλων των δρώντων, όλων όσων αγωνίζονται για να καθορίσουν τι είναι αυτό που θα αντικαταστήσει το παλιό σύστημα. Κρατώ τη χρήση της λέξης «κρίση» γι΄ αυτόν τον τύπο περιόδου. Βρισκόμαστε, λοιπόν, μέσα σε μια κρίση. Ο καπιταλισμός αγγίζει το τέλος του.

Γιατί, όμως, να μην πρόκειται για μια νέα μετάλλαξη του καπιταλισμού, όπως ως τώρα τον ξέραμε, κάτι που έχει ήδη γίνει με τη μετάβαση από τον εμπορικό στο βιομηχανικό καπιταλισμό κι από τον βιομηχανικό στον χρηματο-οικονομικό καπιταλισμό;

Ο καπιταλισμός είναι παμφάγος, αρπάζει το κέρδος, εκεί όπου είναι πιο σημαντικό τη δεδομένη στιγμή. Δεν ικανοποιείται με περιθωριακά μικρά κέρδη. Αντίθετα, τα μεγιστοποιεί φτιάχνοντας τα μονοπώλια – αυτό προσπάθησε ακόμη να κάνει τελευταία με τις βιοτεχνολογίες και τις τεχνολογίες της πληροφορικής. Αλλά νομίζω ότι οι δυνατότητες για πραγματική συσσώρευση από μεριάς του συστήματος έχουν φθάσει στα όριά τους. Ο καπιταλισμός, από τη γέννησή του το δεύτερο μισό του 16ου αιώνα, έχει γαλουχηθεί με μια διαφοροποίηση του πλούτου μεταξύ ενός κέντρου, όπου συγκλίνουν τα κέρδη, και των περιφερειών (όχι αναγκαστικά γεωγραφικών), όπου βρίσκονται αποκλεισμένοι όσοι γίνονται όλο και πιο φτωχότεροι.
Από αυτή την άποψη, το οικονομικό συμμάζεμα της Ανατολικής Ασίας, της Ινδίας, της Λατινικής Αμερικής, αποτελεί μια ανυπέρβλητη πρόκληση για την «παγκόσμια οικονομία», που δημιουργήθηκε από τη Δύση και η οποία δεν καταφέρνει πλέον να ελέγχει το κόστος της συσσώρευσης. Οι τρεις παγκόσμιες καμπύλες, του κόστους της εργατοδύναμης, των πρώτων υλών και των δασμών, βρίσκονται παντού σε μεγάλη άνοδο εδώ και κάποιες δεκαετίες. Η σύντομη περίοδος του νεοφιλελευθερισμού, που έχει πια κλείσει τον κύκλο της, κατάφερε να αντιστρέψει, αλλά μόνο παροδικά, αυτήν την τάση: στο τέλος της δεκαετίας του 1990, αυτά τα κόστη ήσαν βέβαια χαμηλότερα από τη δεκαετία του 1970, αλλά ήσαν ψηλότερα από ό,τι το 1945. Στην πραγματικότητα, η τελευταία περίοδος της πραγματικής συσσώρευσης – «η ένδοξη τριακονταετία» – κατέστη ανέφικτη, επειδή ακριβώς τα κεϋνσιανά κράτη έθεσαν τις δυνάμεις τους στην υπηρεσία του κεφαλαίου. Αλλά, και τότε πάλι, φθάσαμε στα όρια!

Υπάρχουν προηγούμενα σε αυτήν την τρέχουσα φάση, όπως την περιγράφετε;

Υπήρξαν πολλά στην ιστορία της ανθρωπότητας, σε αντίθεση με την αντίληψη που κατασκευάσθηκε στο μέσο του 19ου αιώνα περί μιας συνεχούς και αναπόφευκτης προόδου, συμπεριλαμβανομένης και της μαρξιστικής εκδοχής της. Προτιμώ να περιορισθώ στη θέση ότι είναι δυνατή η πρόοδος και όχι αναπόφευκτη. Σίγουρα, ο καπιταλισμός είναι το σύστημα που γνώριζε πώς να παράγει, μ΄ έναν εξαιρετικό κι αξιοσημείωτο τρόπο, τα περισσότερα αγαθά και πλούτη. Αλλά όμως πρέπει ακόμη να δούμε και το σύνολο των ζημιών – για το περιβάλλον, για την κοινωνία – που επίσης παρήγαγε. Αγαθό είναι ό,τι εξασφαλίζει για το μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων μια ορθολογική και συνετή ζωή.
Όμως, η πιο πρόσφατη κρίση που μοιάζει με τη σημερινή είναι η κατάρρευση του φεουδαρχικού συστήματος στην Ευρώπη, μεταξύ των μέσων του 15ου και του 16ου αιώνα, και η αντικατάστασή του από το καπιταλιστικό σύστημα. Η περίοδος αυτή, που κορυφώνεται με τους θρησκευτικούς πόλεμους, βλέπει να καταποντίζονται η βασιλική εξουσία κι η κυριαρχία των ευγενών και της εκκλησίας πάνω στις πιο πλούσιες επαρχιακές κοινότητες και πάνω στις πόλεις. Γι΄ αυτό κατασκευάζονται, με διαδοχικές απόπειρες και με ασυνείδητο τρόπο, κάποιες απροσδόκητες λύσεις, των οποίων η επιτυχία θα τελειώσει με τη «συγκρότηση του συστήματος», που θα επεκταθεί λίγο-λίγο με τη μορφή του καπιταλισμού.

Πόσο χρόνο θα μπορούσε να διαρκέσει η τρέχουσα μετάβαση και τι θα μπορούσε να προκύψει από αυτήν;

Η περίοδος αξιακής καταστροφής, που κλείνει τη φάση Β ενός κύκλου Κοντρατίεφ, διαρκεί γενικώς από δυο ως πέντε χρόνια, πριν ικανοποιηθούν οι συνθήκες εισόδου στη φάση Α, τότε που κάποιο πραγματικό κέρδος μπορεί πάλι να εξαχθεί από τους νέους τύπους υλικής παραγωγής, οι οποίο έχουν περιγραφεί από τον Σουμπέτερ. Αλλά το γεγονός ότι η φάση αυτή αντιστοιχεί τώρα σε μια κρίση του συστήματος, μας αναγκάζει να εισέλθουμε σε μια περίοδο πολιτικού χάους, κατά τη διάρκεια της οποίας οι κυρίαρχοι πρωταγωνιστές, που βρίσκονται επικεφαλής των επιχειρήσεων και των κρατών της Δύσης, θα προσπαθήσουν να κάνουν οτιδήποτε είναι τεχνικώς δυνατό, για να ξαναβρούν την ισορροπία, παρότι το πιθανότερο είναι ότι δεν θα το κατορθώσουν.
Οι πιο έξυπνοι από αυτούς έχουν ήδη καταλάβει ότι θα έπρεπε να κάνουν κάτι εντελώς καινούργιο. Ήδη όμως δρα ένα μεγάλο πλήθος παραγόντων, που ενεργούν με τρόπο άτακτο και μη συνειδητό για να συμβάλουν στη ανάδυση των νέων λύσεων, χωρίς να γνωρίζουν ακόμη ποιο σύστημα θα ξεπροβάλει από τέτοιες αναζητήσεις.
Βρισκόμαστε σε μια περίοδο μάλλον σπάνια, κατά την οποία η κρίση και η αδυναμία των ισχυρών αφήνουν χώρο στην ελεύθερη βούληση του κάθε άνθρωπου: υπάρχει σήμερα ένα χρονικό διάστημα, κατά τη διάρκεια του οποίου ο καθένας μας έχει τη δυνατότητα να επηρεάσει το μέλλον μέσω της ατομικής του δράσης. Αλλά, καθώς το μέλλον αυτό θα είναι το άθροισμα ενός ανυπολόγιστου πλήθους δράσεων, είναι απολύτως αδύνατο να προβλέψουμε ποιο θα είναι το μοντέλο που τελικά θα επιβληθεί. Σε δέκα χρόνια, πιθανό να μπορούμε να δούμε τα πράγματα καθαρότερα. Σε τριάντα ή σαράντα χρόνια, ένα νέο σύστημα θα έχει αναδυθεί. Πιστεύω ότι είναι εξίσου πιθανό να δούμε να εγκαθίσταται ένα σύστημα εκμετάλλευσης, αλίμονο, ακόμη πιο βίαιο από τον καπιταλισμό, ή, αντίθετα, να δούμε να επικρατεί ένα μοντέλο περισσότερο δίκαιο και αναδιανεμητικό.

Οι προηγούμενες μεταλλάξεις του καπιταλισμού έχουν οδηγήσει σε μια μετατόπιση του κέντρου της «παγκόσμιας οικονομίας», για παράδειγμα, από τη λεκάνη της Μεσογείου προς τις Ευρωπαϊκές ακτές του Ατλαντικού και μετά προς τις Ηνωμένες Πολιτείες; Μήπως το επερχόμενο σύστημα θα έχει το κέντρο του στην Κίνα;

Η κρίση που ζούμε, αντιστοιχεί επίσης στο τέλος ενός πολιτικού κύκλου, εκείνου της αμερικανικής ηγεμονίας, που επίσης ξεκίνησε στη δεκαετία του 1970. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα παραμείνουν σημαντικός πρωταγωνιστής, αλλά δεν θα μπορέσουν να ξαναποκτήσουν την κυρίαρχη θέση τους απέναντι στον τωρινό πολλαπλασιασμό των κέντρων ισχύος, με τη Δυτική Ευρώπη, την Κίνα, την Βραζιλία, την Ινδία. Μια νέα ηγεμονική δύναμη, αν αναφέρεται κανείς στο χρόνο «μακράς διάρκειας» του Μπροντέλ, θα χρειαζόταν πιθανόν ακόμη άλλα πενήντα χρόνια για να επιβληθεί. Αλλά δεν γνωρίζω ποια θα είναι.
Στο μεταξύ, οι πολιτικές συνέπειες της τρέχουσας κρίσης θα είναι τεράστιες, στο μέτρο που οι κυρίαρχοι του συστήματος θα προσπαθήσουν να βρουν τους αποδιοπομπαίους τράγους για την κατάρρευση της ηγεμονίας τους. Θεωρώ ότι οι μισοί Αμερικανοί δεν θα αποδεχθούν αυτό που συμβαίνει. Έτσι, οι εσωτερικές συγκρούσεις θα αυξηθούν στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες οδεύουν στο να γίνουν η πιο ασταθής χώρα του κόσμου από πολιτικής πλευράς. Και μην ξεχνάτε ότι εμείς, οι Αμερικανοί, είμαστε όλοι οπλισμένοι...

Δημοσιεύθηκε στην Εποχή την 19.10.2008 Read more!