Απόγονοι εξωγήινων οι Έλληνες

Οι μετανάστες ήρθαν να μας πάρουν τη γή μας, τα σπίτια μας, τις δουλειές μας και τις γυναίκες μας (ή τους άνδρες μας).
Πρέπει να εγκαταστήσουμε ένα αυτόματο σύστημα σε στυλ playstation με S4000 και τηλεχειρισμό και πυρηνικά που να τους καταρρίπτει, ανατινάζει, εξολοθρεύει με την άφιξη ή την παρουσία τους και μόνο. Απολύμανση δηλαδή.
Χωρίς μάλιστα, φυσικά, να μεσολαβεί ανθρώπινο χέρι δικό μας για να μην έχουμε και τύψεις ή ατυχήματα.(ίσως όμως αναθέσουμε σε κάποιον από το Μπαγκλαντές να μαζέψει τα πτώματα).
Έτσι η Ελληνική φυλή, η απευθείας απόγονος του Περικλή και της Ασπασίας, θα παραμείνει αμόλυντη για να συνεχίσει το μεγαλοφυές και θεάρεστο έργο της, αυτό της μεταλαμπάδευσης του πολιτισμού στους Βαρβάρους.
Από αυτό τον τόπο δηλαδή δεν "πέρασαν" Μακεδόνες, Ρωμαίοι, Γαλάτες, Βάνδαλοι, Σλαύοι, Βενετοί, Αλβανοί, Βούλγαροι, Τούρκοι κλπ. Όταν βλέπετε έλληνα ξανθό ή με γαλανά μάτια, το μυαλό σας πάει στον Θουκυδίδη.
Φυσικά κανένας από όσους τα λένε αυτά δεν υπήρξε '"μαυροκέφαλος", γκασταρμπάϊτερ ή δεν είχε περάσει από εξέταση δοντιών στο Ellis island ή να κατέληξε στους φούρνους στο Μπίρκενάου.
Η ανθρώπινη βλακεία είναι ανίκητη.
Εμείς, δεν εξελισσόμαστε προς τα μπροστά. Αναπτύσσουμε αντισώματα στην ευγένεια, τη φιλοξενία, την αλληλεγγύη, τη φιλία ακόμα και στην αγάπη.
Γιαυτό έχουμε αποβλακωθεί στην τηλεόραση και μας κυβερνάνε τα τσόλια και οι μυθοπλάστες. Πράγματι απόγονοι των εξωγήινων οι Έλληνες. Απευθείας σπορά.

Μ.Κ.
Read more!

Οι ωραίοι Ζαγοραίοι*

του Π.Σ.

Υπάρχει μια κατηγορία δραστηριότητας που είναι μια ψευδο – δραστηριότητα και έχει σχέση με τον σκληρό πυρήνα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, την αντιπροσώπευση. Το σχήμα λειτουργεί όπως το downloading μέσω των P2P μεθόδων. Κάποιος αρέσκεται πολύ στο να ακούει μουσική. Το απεριόριστο downloading του δίνει τη δυνατότητα να δημιουργήσει μια μεγάλη ψηφιακή δισκοθήκη που δεν θα ακούσει ποτέ, παρά ένα πολύ μικρό τμήμα της, γιατί δεν υπάρχει χρόνος ποτέ. Η κανονική δραστηριότητα (ακρόαση μουσικής) αντικαθίσταται από μια ψευδο – δραστηριότητα (το downloading) που γίνεται μέσω του διαδικτύου. Αναθέτουμε στα torrents και το διαδίκτυο κάποιο πάρεργο που αντικαθιστά την κανονική δραστηριότητα που οφείλαμε εμείς να πράξουμε, έτσι ώστε να κάνουμε κάτι άλλο (να ασχοληθούμε περισσότερο με τη δουλειά μας η την οικογένεια μας κλπ).

Κατά τον ίδιο τρόπο, η αντιπροσώπευση δεν είναι πλέον απλά μια διαμεσολάβηση της πολιτικής δραστηριότητας αλλά παίρνει την εξής μορφή. Αναθέτω στα πολιτικά κόμματα την πολιτική ως πάρεργο για να μπορώ εγώ να μην ασχοληθώ με αυτήν και να ασχοληθώ με άλλες μη πολιτικές δραστηριότητες.

... Συνέχεια...

Το σχήμα της αντιπροσώπευσης, παλιότερα, λειτουργούσε ως εξής: Θεωρώ ύψιστης προτεραιότητας την ενασχόληση με την πολιτική δεν μπορώ όμως, λόγω της πολυάνθρωπης κοινωνίας και την έλλειψης χρόνου, να την ασκήσω και την αναθέτω κάπου άλλου. Σήμερα, η αντιπροσώπευση λειτουργεί ως εξής. Δεν θεωρώ την ενασχόληση με την πολιτική υψίστης σημασίας γιαυτό και την αναθέτω κάπου αλλού για να ασχοληθώ με τα πραγματικά σοβαρά πράγματα που με απασχολούν. Ίσως να ήταν πάντα έτσι και να μην το είχαμε καταλάβει.

Γιαυτό και ανθούν οι δημοσκοπήσεις. Το περίεργο με αυτές είναι πως ακόμα διενεργούνται. Η πυκνότητα τους και η συχνότητα τους, λογικά, θα έπρεπε να κουράσει τον κόσμο και να μην απαντά. Όμως, επειδή λειτουργεί το παραπάνω σχήμα της ανάθεσης δευτερευόντων δραστηριοτήτων σε άλλους, ο κόσμος συνεχίζει και απαντά ανενόχλητος. Αναθέτει τη διαμεσολάβηση του αιτήματος και της πολιτικής πρόθεσης στις δημοσκοπικές εταιρίες γιατί ο ίδιος δεν πιστεύει στη προτεραιότητα της διατύπωσης του πολιτικού αιτήματος. Με τον ίδιο τρόπο λειτουργεί και η αποχή. Δεν συμμετέχω στην εκλογική διαδικασία διότι δεν βγαίνει τίποτα από αυτή, είναι δευτερευούσης σημασίας και αναθέτω σε αυτούς που ψηφίζουν τη συνέχιση του πολιτικού συστήματος.

Αν έτσι έχουν τα πράγματα και η ανάθεση στην πολιτική είναι πλέον ανάθεση δευτερευόντων πραγμάτων με τα οποία δεν αξίζει ο κόπος να ασχολούμαστε (η ανάθεση αυτού του είδους στην παραγωγή και την οικονομία αποτελεί κυρίαρχη πρακτική δεκαετιών), τότε γιατί κατηγορούμε τις σέχτες και τις μειοψηφίες που ασχολούνται παθιασμένα με κάτι το πολιτικό. Γιατί κατηγορούμε τις απεργίες που ταλαιπωρούν όλη την κοινωνία, γιατί κατηγορούμε τις καταλήψεις των πανεπιστημιακών σχολών που δεν λαμβάνουν υπόψη το σύνολο των φοιτούντων σε αυτές τις σχολές, γιατί κατηγορούμε τις κινήσεις πολιτών που νοιάζονται για ένα παρκάκι, όταν ολόκληρη η κοινωνία έχει ανάγκη από πάρκινγ;

Μα γιατί η βασική μέθοδος να μην αλλάξει τίποτα και τα πράγματα να συνεχίσουν να γίνονται όπως γινόντουσαν είναι η ανάθεση σε άλλους των υποθέσεων με τις οποίες δεν ασχολούμαστε. Οι σέχτες, οι πρωτοπορίες, οι ολιγάριθμες ομάδες που ασχολούνται με την πολιτική και φαντάζουν αποκομμένες από την υπόλοιπη κοινωνία αποτελούν τον πραγματικό εχθρό. Γιατί οι λίγοι, στην εποχή μας, διαθέτουν μια τρομερή επιτελεστικότητα. Και καλά όταν αυτοί οι λίγοι αποτελούν μια τρομοκρατική ομάδα, αντιμετωπίζονται εύκολα. Τι γίνεται όταν αυτοί οι λίγοι δρουν ανοικτά στη κοινωνία, χωρίς να αναθέτουν τις δευτερεύουσες υποθέσεις τους. Ο Νόμος δεν απαγορεύει να κρατώ την πολιτική για μένα.

*Οι ωραίοι Ζαγοραίοι αποτέλεσαν μια παρέα, μια πολιτιστική σέχτα που έδρασε σε μια μυθική χρονική περίοδο στη λαϊκή συνοικία του Μπουρναζίου. Αντικείμενο λατρείας τους ο λαϊκός βάρδος Ζαγοραίος (…..της Λαρίσης το ποτάμι…..κλπ)
** η φωτό του Canis Libertatis από το flickr
Read more!

Η Αχαρνών εργαστήρι του φασισμού

Του Δημήτρη Μπελαντή,

Εισαγωγή
Αυτό που συμβαίνει στον Άγιο Παντελεήμονα δεν έχει ακόμη αναλυθεί ικανοποιητικά. Η δυνατότητα μιας οργάνωσης σαν την Χρυσή Αυγή να στρατολογεί ακόμη και στα πλαίσια μιας μετωπικής οργάνωσης (Επιτροπές Κατοίκων) δεκάδες ως εκατοντάδες ανθρώπους και να τρομοκρατεί συστηματικά τους μουσουλμάνους μετανάστες, να τους κυνηγά και να τους μαχαιρώνει, να καίει τους τόπους λατρείας τους, η συγκάλυψή της και ενίσχυσή της από την Αστυνομία και άλλους παρακρατικούς μηχανισμούς, η δημιουργία ενός κλίματος τρόμου εναντίον της Αριστεράς και των φιλομεταναστευτικών οργανώσεων, η καλλιέργεια μιας συστηματικής πίεσης κατά των κατοίκων της περιοχής που δεν συμμερίζονται τις ακροδεξιές απόψεις, είναι γεγονότα πρωτόγνωρα για την μεταπολιτευτική Ελλάδα.

... Συνέχεια...

Έχει προηγηθεί η επιχείρηση εκκένωσης του πρώην Εφετείου κατά των μεταναστών, οι οποίοι διαβιούν αναγκαστικά σε αυτό υπό αθλιες συνθήκες, από κάποιες εκατοντάδες μέλη της Χρυσής Αυγής καθώς και η παρακρατική κάλυψή τους από τις αστυνομικές δυνάμεις . Έχει επίσης προηγηθεί η συστηματική επίθεση σε μετανάστες σε εργατικές –λαϊκές περιοχές όπως η Νέα Ιωνία αλλά και περιστατικά σχετικής δικάιωσης ακροδεξιών ηγετών όπως η περίπτωση Πλεύρη και οι δικαστικές αποφάσεις για το βιβλίο του σχετικά με τους Εβραίους. Αλλά και η σχετική ενίσχυση του κόμματος ΛΑΟΣ και η σκανδαλώδης προβολή και ενίσχυσή του από τα ΜΜΕ.

Τα παραπάνω δεν σημαίνουν κατ’ αρχήν ότι έχουμε μπει ως χώρα σε μια γενικευμένη κατάσταση εκφασισμού. Δεν έχουμε ακόμη ένα πολύ μαζικό φασιστικό κίνημα στην Ελλάδα ούτε έχουν αποκτήσει ακόμη βαθειές κοινωνικές ρίζες. Θα υποστηρίξουμε όμως ότι τόσο κοινωνικές όσο και πολιτικές αιτίες καθιστούν πλέον προσφορότερο το κοινωνικό έδαφος για φασιστικές αντιλήψεις και πρακτικές.

1. Η διπλή ριζοσπαστικοποίηση, η κρίση
και η κρατική συγκάλυψη/ενίσχυση μετά τον Δεκέμβρη

Από ότι φάνηκε , ο Δεκέμβρης υπήρξε μια καμπή σοβαρου κλονισμού του πολιτικού και κοινωνικού συστήματος. Η ριζοσπαστικοποίηση της νεολαίας και το ξέσπασμα της κοινωνικής εξέγερσης αντιμετωπίσθηκαν δύσκολα από το κράτος της ισχύουσας νομιμότητας. Δεν είναι τυχαίες οι τακτικές κινήσεις του Υπουργού Δημόσιας Τάξης , οι οποίες σηματοδοτούσαν μια αδυναμία καταστολής της εξέγερσης στα πλαίσια ενός ευλόγου κόστους αλλά και οι δηλώσεις τότε παραγόντων για μια πιθανή χρήση του στρατού κατά της εξέγερσης. Επίσης, η εξέγερση σηματοδοτεί μια συγκυρία όπου η κρίση του συστήματος διακυβέρνησης τείνει να εξελιχθεί σε γενική πολιτική κρίση, κρίση ηγεμονίας και άρα κρίση του δεσμού εκπροσώπησης ανάμεσα σε κυβερνώντες και κυβερνώμενους. Η κρίση της κυρίαρχης ιδεολογίας και ιδίως ανάμεσα στην νεολαία και την επισφαλή εργασία υπερβαίνει πλέον κατά πολύ την αμφισβήτηση προς την τρέχουσα διαχείριση και τα υπαρκτά κυρίαρχα κόμματα και τις κυβερνητικές πρακτικές τους. Αναζητούνται εναλλακτικές και πέρα από την μεταρρύθμιση του συστήματος διακυβέρνησης αν και με τυφλό τρόπο και χωρίς ορατή στρατηγική-πράγμα αρκετά συχνό στον ώριμο μητροπολιτικό καπιταλισμό.

Παρά το ότι δεν γενικεύτηκαν τελικά οι όψεις κρίσης ηγεμονίας, κάποιες διαστάσεις τους παραμένουν λανθάνουσες και εξακολουθούν να μας απασχολούν και σήμερα.

Σε αυτές τις συγκυρίες η κρίση του δεσμού εκπροσώπησης δεν οδηγεί μονοσήμαντα
σε ριζοσπαστικοποίηση της Αριστεράς αλλά και σε αντίστοιχη ριζοσπαστικοποίηση της Δεξιάς. Ιδίως όταν η παρακμή των κυρίαρχων κομμάτων εκδηλώνεται και μέσα από την διαφθορά και την αναξιοπιστία των βασικών πολιτικών προσώπων, η κριτική του πολιτικού συστήματος λαμβάνει διπλή όψη – πέρα από τον αριστερό ριζοσπαστισμό θα φανεί και ο δεξιός και μάλιστα πέρα από τα «ευπρεπή» όρια του ΛΑΟΣ αν και σε συμπαιγνία με αυτό.

Όπως έχει αποδειχθεί ιστορικά ο συνδυασμός του κοινοβουλευτικού μπλοκαρίσματος, της ταξικής πόλωσης, της οικονομικής κρίσης και της διαφθοράς ισχυροποιεί τους ως τώρα ισχνούς φασιστικούς θύλακες. Ας θυμηθούμε εδώ α) το μεγάλο σκάνδαλο Σταβίσκυ και την εξαιρετικά ισχυρή προσπάθεια της γαλλικής Ακροδεξιάς –ιδίως των Σταυρών της Φωτιάς- να πιέσει ή και καταλάβει την κρατική εξουσία στις 6-2-1934 και β) το φούσκωμα του ναζισμού στη Βαϊμάρη κατά τον Μεσοπόλεμο και ιδίως μετά το ξέσπασμα της κρίσης του 29.

Όταν το μαζικό κίνημα και ιδίως στην εξεγερσιακή του μορφή κάνει μια κλιμάκωση και μετά υποχωρεί, ενώ η πολιτική κρίση συνεχίζει να χρωματίζει το σκηνικό, είναι η ώρα του δεξιού ριζοσπαστισμού να παραλάβει την σκυτάλη.

Είναι προφανές ότι ο δεξιός ριζοσπαστισμός έχει την κρατική ανοχή και στήριξη έναντι του κινδυνου του αριστερού ριζοσπαστισμού. Αποτελεί τη χρήσιμη δεξαμενή σκόπιμου προσανατολισμού πληβειακών και μικροαστικών στρωμάτων. Αποτελεί την εφεδρεία κατά της Αριστεράς αλλά και στοχοποιούμενων από την εξουσία κοινωνικών ομάδων σε πρακτικές που δεν μπορεί να υιοθετήσει και να εκφράσει ακόμη ο ίδιος ο κρατικός μηχανισμός. Αποτελεί μια μορφή κρατικού δικτύου έξω από τα όρια της νομιμότητας («παράλληλο δίκτυο» κατά τον Πουλαντζά).

Σε κάθε περίπτωση, η παρέμβαση της Ακροδεξιάς οργανώνεται γύρω από μια ερμηνεία του «εθνικού συμφέροντος» και έχει ως στόχο έναν ορισμένο εχθρό ( σχέση Εχθρού-Φίλου). Στη Γαλλία του 34 ήταν οι κερδοσκόποι και οι Εβραίοι, στη Γερμανία ήταν οι Εβραίοι και οι κομμουνιστές. Σήμερα, σε ένα κέντρο της πόλης εγκαταλελειμμένο από την κρατική εξουσία, ο εχθρός είναι βασικά οι μετανάστες. Και το φόντο το οικονομικό ρήμαγμα των ελληνικών μικροαστικών και εργατικών-πληβειακών στρωμάτων που ξεσπά πάνω στους μετανάστες.

2. Οι μετανάστες στο κέντρο της Αθήνας

Η ένταση των μεταναστευτικών ροών σε μια διεθνή συγκυρία όπου η πείνα και ο πόλεμος είναι η «κοινή μοίρα» του Τρίτου Κόσμου δημιουργεί ένα τεράστιο εργατικό δυναμικό στις μητροπόλεις είτε υπερεκμεταλλευόμενο είτε λειτουργούν ως ένας ευμεγέθης εφεδρικός στρατός. Εδώ λειτουργεί μια απόλυτη διπλή γλώσσα των ιδεολόγων της άρχουσας τάξης. Από τη μια πλευρά ξεζουμίζουν αυτό το δυναμικό κάτω από απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και διαμονής. Από την άλλη δημιουργούν σε καιρούς αναταραχής ένα ρεύμα «τάξης και ασφάλειας», το οποίο στρέφεται κατά των μεταναστών κυρίως ως φορέων εγκληματικότητας, βρωμιάς, εκφυλισμού κλπ.

Πράγματι, ο αντιμεταναστευτικός λόγος είναι βασικός μοχλός χτισίματος κοινωνικοταξικών συμμαχιών ανάμεσα στον συνασπισμό εξουσίας και στα ταλανιζόμενα από την κρίση μεσαία και εργατικά στρώματα. Ουσιαστικά η «κρίση τάξης και ασφάλειας» είναι η κορυφή του παγόβουνου, η οποία συγκαλύπτει την κρίση υπόστασης και τις ανησυχίες αυτών των στρωμάτων σε καιρούς οικονομικά και κοινωνικά χαλεπούς. Η «κρίση ασφάλειας» είναι αντεστραμμένη και παραμορφωμένη εικόνα της δυσανεξίας στρωμάτων απέναντι στην κοινωνική κρίση.
Χωρίς να παραγνωρίζουμε πραγματικά προβλήματα ασφάλειας που πηγάζουν από την εκπληκτική συμπίεση των μεταναστών πρέπει να δούμε το κύριο: ότι δηλαδή η άρχουσα τάξη δημιουργεί ή έστω ανέχεται θύλάκες δεξιάς ριζοσπαστικοποίησης ακριβώς για να διοχετεύσει την οργή και απελπισία πληττόμενων κοινωνικών στρωμάτων ακριβώς όπως η δυτικογερμανική κυβέρνηση ανέπτυξε την αντιτρομοκρατική υστερία στα 1970-1978 για να στρέψει το ενδιαφέρον των πολιτών από τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης και της αλλαγής ρυθμιστικού παραδείγματος προς τον νεοφιλελευθερισμό.
Από την άλλη πλευρά, τα πιο μετριοπαθή ακροδεξιά κόμματα (όπως το ΛΑΟΣ) γινονται οι μηχανισμοί διαμεσολάβησης ανάμεσα στις φασιστικές συμμορίες και το κράτος – λειαίνουν τον λόγο των συμμοριών και προσπαθούν να τον τρέψουν σε κρατική πολιτική.

Ένας επιπλέον λόγος που η τάση εκφασισμού βρίσκει έδαφος πέρα από την ενδογενή και διεθνή οικονομική οικονομική κρίση και την αύξουσα ανεργία είναι η ίδια η κοινωνική εγκατάλειψη του κέντρου της μητρόπολης και των μεταναστευτικών συνοικιών από τις κυβερνήσεις και τα κέντρα εξουσίας (Δήμος, Αστυνομία κ.α.). Η ερημοποίηση και γκεττοποίηση του κέντρου δεν αποτελεί απλώς μια γιγαντιαία παράλειψη της εξουσίας. Μελέτες όπως του Mike Davies για το Λος Άντζελες του ’90 έχουν δείξει ότι η γκεττοποίηση συνιστά και μια συνειδητή πολεοδομική στρατηγική της εξουσίας. Πέρα από υπαρκτά και σημαντικά κερδοσκοπικά παιχνίδια (υποβάθμιση και εκ νέου αναβάθμιση τμημάτων του κέντρου) η αστική εξουσία ενδιαφέρεται για την δημιουργία δεξαμενών του φτωχού πληθυσμού και χωροταξικής αποκοπής του από τα προνομιούχα στρώματα και τάξεις.
Πλην όμως, η κατάργηση των κοινωνικών και δημοτικών υπηρεσιών σε αυτές τις ζώνες λόγω του μεταναστευτικού τους πληθυσμού έχει και «παράπλευρες συνέπειες: πέρα από το γεγονός ότι τα ντόπια εργατικά και μικροαστικά στρώματα πλήττονται και αυτά άμεσα από την εγκατάλειψη και στρέφονται έτσι σε ρατσιστικές λογικές, ο ίδιος ο κοινωνικός ιστός διαλύεται με αποτέλεσμα δευτερογενή φαινόμενα αταξίας , βίας και εγκληματικότητας. Η εξουσία δημιουργεί ακριβώς εκείνα τα προβλήματα που η ίδια επικαλείται για να στηρίξει τον αυταρχισμό. Αλλά και οι πιέσεις που δέχεται από στηρίγματά της για περισσότερη τάξη είναι απόρροια των πολιτικών της.

Τώρα, η ύπαρξη μιας έντονης οικονομικής κρίσης διαπλέκεται με την εγκατάλειψη , γκεττοποίηση του κέντρου της πόλης και με την κρίση των κυρίαρχων κομμάτων , η οποία οριακά τείνει να υπερβεί τα όρια μιας κρίσης διακυβέρνησης. Οι παράγοντες για την άνοδο του δεξιού ριζοσπαστισμού είναι υπαρκτοί .

Αυτό που είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα αλλά και στην επίθεση στο Εφετείο είναι η τοπική τάση βαθέματος των δεσμών των φασιστικών συμμοριών με τις μάζες. Η δημιουργία μετωπικών οργανώσεων περιβάλλει τις ομάδες κρούσης με μια ευρύτερη κοινωνική συνοχή και υποστήριξη. Έτσι, η βία εμφανίζεται ως βία επιθυμητή τοπικά και κοινωνικά νομιμοποιημένη. Όταν μια μετωπική οργάνωση με 100 ανθρώπους περιβάλλει δεκαπέντε μαχαιροβγάλτες και τραμπούκους, οι τελευταίοι δικαιολογούν τη δράση τους ως έκφραση της κοινωνικής βούλησης, της λαϊκής ορμής και οργής. Αυτό το φαινόμενο είναι ριζικά νέο και ενδέχεται να αποτελέσει πιλότο και για άλλες υποβαθμισμένες περιοχές της Αθήνας. Αν αυτό δεν ανασχεθεί άμεσα, οι προοπτικές για την πλέον ακραία Ακροδεξιά θα καταστούν ευοίωνες. Ας θυμηθούμε εδώ και την περίπτωση του «Εθνικού Μετώπους» στη Γαλλία και την Αγγλία και την για χρόνια μαζικοποίησή τους. Επίσης, είναι σημαντικό ότι γραφεία ακροδεξιών ομάδων έχλουν αρχίσει να ιδρύονται σε υποβαθμισμένες πόλεις και συνοικίες (π.χ. Πάτρα).

3. Η διανόηση της Ακροδεξιάς

Θα ήταν υπερβολικό να θεωρήσουμε ότι ένα κόμμα σαν το ΛΑΟΣ αρκεί για να θεμελιώσει την οργανικής διανόηση της Ακροδεξιάς και να την συνδέσει και με πιο ακραίες οργανώσεις της παράταξης αυτής. Παραμένει ένα ισχυρό δίκτυο, σημείο συνοχής και αναφοράς των πιο ακραίων οργανώσεων αλλά όλο και περισσότερο περιβάλλεται και από άλλα δίκτυα.

Πέρα από τις μετωπικές οργανώσεις του ΛΑΟΣ και της Χρυσής Αυγής (μικροαστοί, απόστρατοι, πληβειακά στρώματα, καθαροί φασίστες κλπ), αναπτύσσονται πολλές διαφορετικές εστίες και κέντρα προβληματισμού , με διείσδυση στη νεολαία και σε θεματικούς κύκλους ενδιαφερόντων (π.χ. στρατιωτικά περιοδικά, εκδόσεις για τον Ελληνισμό, βιβλιοπωλεία κλπ) Ορισμένα μάλιστα από αυτά τα ιδεολογικά κέντρα έρχονται σε επαφή και με εθνοκεντρικούς κύκλους προερχόμενους από την Αριστερά (φαινόμενο «μεταμορφισμού» των διανοουμένων κατά τον Γκράμσι). Δεν βρισκόμαστε ακόμη σε ένα κλίμα «συντηρητικής επανάστασης», σίγουρα όμως η ευκολία και το θράσος του αναθεωρητικού λόγου σχετικά με τον ναζισμό θα πρέπει να μας προβληματίσει.

Η θεματοποίηση του μεταναστευτικού κινδύνου επηρεάζει άμεσα και τομείς της ίδιας της «Νέας Δημοκρατίας», ιδίως της λεγόμενης Λαικής Δεξιάς. Επίσης, βοηθά να νομιμοποιηθεί το ΛΑΟΣ ως μη ακραίο κόμμα ως και πιθανό να συγκυβερνήσει την Ελλάδα μαζί με τη «Νέα Δημοκρατία».

Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι εντός της Ακροδεξιάς αναπτύσσονται δυο διαφορετικές αλλά συγκλίνουσες κατ’ αποτέλεσμα ιδεολογίες σχετικά με το μεταναστευτικό. Η ακραία ναζιστική, η οποία θεωρεί τους μετανάστες υπάνθρωπους και η άποψη της «μετριοπαθούς Ακροδεξιάς», η οποία συσπειρώνει και τμήμα των Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ. Κατά την τελευταία , οι μετανάστες είναι άνθρωποι ίσης αξίας με εμάς αλλά καλό είναι να μείνουν στη χώρα τους γιατί η οικονομία μας δεν τους αντέχει/μας πάιρνουν τις δουλειές αλλά και γιατί η υπερπαρουσία τους διαστρέφει τον εθνικό μας χαρακτήρα (Καρατζαφέρης).
Επίσης, αξίζει να αναφερθεί η επικοινωνιακή στρατηγική πολλαπλών μπλογκς, τα οποία επηρεάζουν σημαντικά και τμήμα της Νέας Δημοκρατίας.
Στη διανόηση της Ακροδεξιάς αξίζει να ενταχθεί και το φαινόμενο Πλεύρη, το οποίο κινείται προς την πιο ακραία εκδοχή αλλά και προσδίδει στην νέα Ακροδεξιά στοιχεία ιστορικής συνέχειας με την παραδοσιακή φιλοδικτατορική Ακροδεξιά. Αυτή η έλλειψη συνέχειας και γείωσης στον εθνικό πολιτικόκορμό (πιο πολύ στην ακραία εκδοχή) είναι και ένα από τα πιο φλέγοντα προβλήματα της νέας ελληνικής Ακροδεξιάς. Και πώς να γειωθείς στον εθνικό κορμό, όταν δηλώνεις χιτλερικός δηλαδή τάσσεσαι υπέρ των πρώην κατακτητών της χώρας σου;

4. Οι φάλαγγες της Μαύρης Τάξης

Όπως και στην περίπτωση της Βαϊμάρης, η ενίσχυση της πιο ακραίας «Ακροδεξιάς» εκφράζεται με την συγκρότηση μιας μορφής ταγμάτων εφόδου. Αυτοί που προπηλακίζουν και τραυματίζουν τους μετανάστες σήμερα και αύριο και τους υποστηρικτές τους είναι ένας σκληρός στρατιωτικοποιημένος πυρήνας ακόμη σε χαμηλά αριθμητικά επίπεδα.

Υπάρχουν, όμως, και εδώ καινούρια μετά το ’74 δεδομένα, τα οποία πρέπει να μας προβληματίσουν.

1. Η πλήρης ασυλία και στήριξη των ταγμάτων εφόδου από την Αστυνομία, κάτι αδιανόητο λ.χ. για την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας.
2. Η δημιουργία σε επιλεγμένες περιοχές Επιτροπών Κατοίκων που περιστοιχίζουν και νομιμοποιούν τα τάγματα εφόδου.
3. Το χτύπημα συμβολικών στόχων (π.χ. τζαμιά), το οποίο ωθεί έναν χαμηλής έντασης Εμφύλιο με τους μουσουλμάνους μετανάστες και να τους ριζοσπαστικοποιήσει σε ισλαμική κατεύθυνση.
4. Η βίαιη τρομοκρατία που αρχίζει να αναπτύσσεται στον Άγιο Παντελεήμονα σε βάρος και της ίδιας της Αριστεράς (επίθεση σε ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ κλπ), η οποία συνδυάζει την αντιξένη ιδεολογία με τον ακραίο αντικομμουνισμό με αποτέλεσμα ακόμη και την ακύρωση εκδηλώσεων της Αριστεράς.
Τέτοια τρομοκρατία υπήρξε και παλαιότερα (βόμβες το 76-77, «Νέα Τάξη») αλλά δεν είχαν τόσο εμφανή στήριξη και τροφοδότηση από τον κρατικό μηχανισμό.
5. Η τρομοκρατία κατά του ουδέτερου τμήματος του πληθυσμού/ μαζί μας ή εναντίον μας.

Ο συνδυασμός αντιμεταναστευτικής ιδεολογίας και αντικομμουνισμού θυμίζει έντονα το αντίστοιχο της Βαϊμάρης (τηρουμένων πάντοτε των αναλογιών). Το χτύπημα κατά του αποδιοπομπάιου τράγου (που περιλάμβανε τότε και την πρόθεση σκλαβοποίησης έως εξόντωσης των Εβραίων ως εργατικού δυναμικού) συνδυάζεται πάντοτε με τον αντικομμουνισμό και το χτύπημα των διαφωτιστικών/ χειραφετητικών ιδεολογιών. Η Μαύρη Τάξη εδραιώνεται καταστρέφοντας πάντοτε τα αριστερά κινήματα και εδραιώνοντας έναν συνδυασμό ανορθολογισμού και αντιδραστικού τεχνοκρατικού ορθολογισμού. Άρα, η Αριστερά δεν μπορεί να ελπίσει ότι χτυπώντας μόνο τους μετανάστες οι ακροδεξιοί θα την αφήσουν ήσυχη.

5.. Η γραμμή άμυνας.

Ένα ακόμη νέο ποιοτικό στοιχείο είναι η κάθοδος της Χρυσής Αυγής στις Ευρωεκλογές και η νομιμοποίησή της από νεοφασιστική ομάδα σε θεσμική πολιτική οργάνωση.

Είναι εντυπωσιακό ότι το γεγονός αυτό μικρή έως καμία αντίδραση δεν έχει προκαλέσει. Παρά ταύτα από εδώ και στο εξής η Χρυσή Αυγή θα απολαμβάνει μιας θέσης αντίστοιχης με τις αριστερές εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις.

Η γραμμή άμυνας στα πλαίσια του ελληνικού Συντάγματος δεν μπορεί να είναι η νομική απαγόρευση ή διάλυση της Χ.Α., αφού το Σύνταγμα δεν προβλέπει αυτή τη διαδικασία για πολιτικά κόμματα (αντίθετα από το γερμανικό) παρά μόνο για σωματεία (29 και 12 του Σ).

Πιθανότατα, μια ευρεία χρήση του αντιρατσιστικού νόμου του 1979 μπορεί να αποτελέσει σε συρροή με τα άλλα διαπραττόμενα αδικήματα μια μορφή νομικής ασπίδας κατά της Χ.Α. (παρά τα προβλήματγα συνταγματικότητας που έχει αυτός ο νόμος και τα οποία αξιοποίησε και ο Πλεύρης για την αθώωσή του).

Σε κάθε περίπτωση όμωςα τα όρια μιας νομικής /κανονιστικής αντιμετώπισης της Χ.Α. με δεδομένο και το κρατικό της back up ε’ίναι στενά και πολύ περιορισμένα.

Η αντιμετώπιση της Χ..Α υποθέτει κατ’ αρχήν ένα Ενιαίο Μέτωπο της Αριστεράς σε αντιφασιστική κατεύθυνση και το τέλος της υποτίμησης του κινδύνου (αμελούς ή σκόπιμης). Ακόμη και το ΚΚΕ που ποιούσε την νήσσα βλέπει τώρα τον κόσμο του να βάλλεται.

Είναι απολύτως βέβαιο ότι η Χ.Α. δεν θα νικηθεί στο πεδίο κυρίως των νόμων και διαταγμάτων αλλά στο πεδίο α) της πλήρους πολιτικής της απομόνωσης με μια στρατηγική επανάκτησης τμήματος των πληττόμενων στρωμάτων χάρη σε μια γραμμή ταξικής συναδέλφωσης Ελλήνων και αλλοδαπών εργαζομένων και ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων και β) στο πεδίο της ισχύος και της δυνατότητας πολιτικής αντιπαράθεσης με την Ακροδεξιά, ειρηνικής ή και βίαιης ανάλογα με τις συνθήκες, ακόμη και με την έννοια της αυτοάμυνας γ) στο πεδίο της ανάδειξης του ρόλου του κρατικού μηχανισμού. Ας θυμηθούμε εδώ ότι καμία αντιπαράθεση με τον φασισμό διεθνώς δεν παρέλειψε να αναμετρηθεί και στο πεδίο της ισχύος. Αυτό το έχει καταλάβει στην Ελλάδα ο αναρχικός χώρος. Ας το καταλάβουμε και εμείς.

Read more!

king crimson-epitaph live

της Ν.Κ.

... Συνέχεια... Read more!

isn't it?

... Συνέχεια... Read more!

"Howl's Moving Castle" του Hayao Miyazaki

Η υπέροχη μουσική του Joe Hisaishi είναι από την ταινία κινουμένων σχεδίων Το «Κινούμενο Κάστρο» (Hauru no Ugoku Shiro) του Ιάπωνα δημιουργού Χαγιάο Μιγιαζάκι. Η καταπληκτική αυτή ταινία (που μαγεύει μικρούς και μεγάλους) είχε προταθεί και για όσκαρ το 2005 και μας μιλάει για την αγάπη, αποστρέφεται τον πόλεμο και γυρνάει την πλάτη στα πρότυπα ομορφιάς. Βασίστηκε στο βιβλίο της Diana Wynne Jones με τον τίτλο «Howl's Moving Castle».
Για όσους την αναζητήσουν βρίσκεται σε torrent εδώ

... Συνέχεια... Read more!

η ανάληψη των ρέμπελων αγγέλων

Επίκαιρο...
Του Στέλιου Φαϊτάκη, βρέθηκε στο http://vlemma.wordpress.com/

... Συνέχεια... Read more!

Σοσιαλισμός με δημοκρατία και ελευθερία ή σοσιαλισμός με τις λαϊκές μάζες;

Του Χρήστου Βαλλιάνου, αναδημοσιεύεται από τον ιστότοπο του Σύριζα Αγίας Παρασκευής http://santasyriza.blogspot.com/

Το διαρκές συνέδριο του Συνασπισμού έληξε και το σχέδιο προγράμματος που προτάθηκε από την επιτροπή προγράμματος και που υπερψηφίστηκε μαζικά από το σώμα προτείνεται πλέον στις δυνάμεις και τους ανένταχτους του ΣΥΡΙΖΑ ως συμβολή για τη συγκρότηση ενός προγραμματικού πλαισίου για την πολιτική συγκρότηση του χώρου της ριζοσπαστικής αριστεράς.
Ωστόσο, η αφορμή για το κείμενο αυτό προέρχεται όχι από το κείμενο προγράμματος που υπερψηφίστηκε, και το οποίο βεβαίως οφείλει να αποτελέσει αντικείμενο διαλόγου και κριτικής, αλλά κάποιες από τις ιδέες που καταγράφηκαν ως άποψη της μειοψηφίας. Νομίζω ότι υπάρχουν δύο σοβαροί λόγοι που μου επιτρέπουν μια τέτοια παρέκβαση. Ο πρώτος είναι ότι η πλατφόρμα για το «σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία», όπως παρουσιάστηκε από κάποιους συντρόφους εκπροσώπους της μειοψηφήσασας άποψης μας δίνει την ευκαιρία να ιχνηλατήσουμε ορισμένα θεωρητικά αλλά και πρακτικά ζητήματα γύρω από τις έννοιες του σοσιαλισμού και της δημοκρατίας, και να επιχειρήσουμε ένα γόνιμο διάλογο. Ο δεύτερος λόγος συνδέεται με το γεγονός ότι οι απόψεις του «ανανεωτικού ρεύματος» του ΣΥΝ ήταν πάντα, και είναι και σήμερα, ιδιαίτερα ισχυρές (πλειοψηφικές) στην Αγία Παρασκευή, επηρεάζοντας, όπως είναι φυσικό, τη φυσιογνωμία του κόμματος στην πόλη. Σε κάθε περίπτωση, δεν παρεμβαίνω στα εσωτερικά ενός κόμματος του οποίου δεν είμαι μέλος, αλλά καταθέτω δημοσίως τις δικές μου απόψεις σε θέματα που ανέδειξε η αντιπαράθεση και ο διάλογος.

... Συνέχεια...

Νομίζω ότι δεν αδικώ καθόλου την άποψη που μειοψήφησε στο Συνέδριο, αν ισχυριστώ ότι γι’ αυτήν, η ιδέα ότι ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της κοινωνίας είναι νοητός μόνο μέσω μιας διαδικασίας «δημοκρατίας και ελευθερίας» είναι τόσο κεντρική ώστε ο ίδιος ο σοσιαλισμός να γίνεται αντιληπτός ως το τελικό αποτέλεσμα μιας συνεχούς και απεριόριστης επέκτασης (το βάθεμα και πλάτεμα που λέγαμε κάποτε) των δημοκρατικών θεσμών, των πολιτικών δικαιωμάτων, των συνταγματικών ελευθεριών, κοκ. Σύμφωνα δηλ. με την άποψη αυτή, η «δημοκρατία και η ελευθερία» δεν είναι απλά το μόνο και ασφαλές όχημα που μας εξασφαλίζει τη μετάβαση στον προορισμό μας, δηλ. το σοσιαλισμό, αλλά είναι εν πολλοίς και ο ίδιος ο προορισμός, υπό τον όρο ότι θα της δώσουμε το απαραίτητο ουσιαστικό περιεχόμενο, υπό τον όρο δηλ. ότι οι «πολίτες» θα συμμετέχουν άμεσα και ενεργά στη λήψη των αποφάσεων που τους αφορούν, σε επίπεδο εθνικό, τοπικό, στο χώρο της δουλειάς τους, κλπ. Το κείμενο της ανανεωτικής τάσης που δημοσιεύτηκε στην Αυγή της 21 Φεβρουαρίου δεν θα μπορούσε να το διατυπώσει καλύτερα: «Ο σοσιαλισμός που ονειρευόμαστε: η δημοκρατία ως μέσο και σκοπός. (…) Ο σοσιαλισμός αποκτά περιεχόμενο (…) με τη διαρκή προώθηση (…) οργάνωσης της κοινωνίας στο πλαίσιο των δημοκρατικών κανόνων».
Αν αυτή η αναγκαστική σχηματοποίηση δεν προδίδει την ουσία της επιχειρηματολογίας των συντρόφων της ανανεωτικής τάσης, τότε μπορώ να προχωρήσω στη διατύπωση κάποιων ενστάσεων, που δεν αφορούν στην ιδέα της διαδικασίας (το δημοκρατικό δρόμο), αλλά πάνε λίγο πιο πίσω και αναφέρονται στο ίδιο το περιεχόμενο της δημοκρατίας, και βεβαίως του σοσιαλισμού.
Κατ’ αρχήν, σχετικά με τη δημοκρατία: Νομίζω ότι η αριστερά (τουλάχιστον η ριζοσπαστική εκδοχή της, εξ ονόματος της οποίας μιλάμε) είναι αντίθετη με την ιδέα που βλέπει τη δημοκρατία ως θέσπιση του δικαιώματος έκφρασης (άρα και επιβολής της βούλησης) της εκάστοτε πλειοψηφίας. Η πλειοψηφίες δεν εκφράζουν (τουλάχιστον δεν εκφράζουν πάντα) αυθεντικά το «κοινό συμφέρον» απέναντι στη βούληση μιας κοινωνικής μειοψηφίας που το αντιστρατεύεται. Αντίθετα, για την αριστερά, η δημοκρατία συνδέεται με την κατοχύρωση των εύλογων δικαιωμάτων όχι της πλειοψηφίας, αλλά των διαφόρων μειοψηφιών που απειλούνται από την ισοπεδωτική λειτουργία της αστικής δημοκρατίας, και μάλιστα όχι μόνο με την αριθμητική έννοια του όρου, αλλά και με την κοινωνική. Ας θυμηθούμε ότι η Αριστερά δεν υπερασπίζεται τα δικαιώματα των μεταναστών ως ιδιαίτερης, ευαίσθητης κοινωνικής μειοψηφίας προκειμένου να συνεχίσει να υπάρχει ως τέτοια, αλλά με σκοπό να αναιρεθούν όλες εκείνες οι διακρίσεις που ορίζουν τους μετανάστες ως κοινωνική μειοψηφία που χρήζει ιδιαίτερης μέριμνας. Πέραν αυτού, ας θυμηθούμε ακόμα ότι η αστική εξουσία καταφεύγει συχνά στην επίκληση του κανόνα της πλειοψηφίας, προκειμένου να αμφισβητήσει «αναφαίρετα» δικαιώματα (όπως το δικαίωμα των γυναικών στην άμβλωση, ή το δικαίωμα μιας θρησκευτικής μειονότητας να ιδρύει χώρους ελεύθερης έκφρασης των θρησκευτικών της δοξασιών) που σε μια δεδομένη συγκυρία δεν έχουν πλειοψηφική στήριξη. Στη βάση αυτής της μεταφυσικής αποδοχής της αρχής της πλειοψηφίας ως πεμπτουσίας της δημοκρατίας, εδράζεται η θέση ότι για την αριστερά, το κοινωνικό σώμα δεν απαρτίζεται από ελεύθερα διαλογιζόμενους πολίτες – απόλυτα υπεύθυνους για τις επιλογές και τις πράξεις τους, αλλά από άτομα – φορείς των πιο διαφορετικών μορφών οικονομικού και ιδεολογικού καταναγκασμού, που σχετικοποιούν, αν δεν αναιρούν απόλυτα τα όποια θεσμικά κατοχυρωμένα δημοκρατικά δικαιώματα και τις όποιες πολιτικές ελευθερίες.
Αν όμως για την αριστερά η δημοκρατία δεν εξαντλείται στη θέσπιση κανόνων δημοκρατικής πλειοψηφίας για τα πάντα, κατά μείζονα λόγο ο σοσιαλισμός (η συλλογική οργάνωση των εργαζόμενων απέναντι στους χθεσινούς εκμεταλλευτές τους, και στις δομές που τείνουν να αναπαράγουν σχέσεις εκμετάλλευσης και υποταγής) δεν μπορεί να ανάγεται στην αποθέωση της δημοκρατίας, των ελευθεριών και των δικαιωμάτων. Ας δώσουμε κάποια παραδείγματα:
Α. Η διεύρυνση των συνδικαλιστικών ελευθεριών, ακόμα και στην πιο προωθημένη, συμμετοχική εκδοχή της, όχι μόνο δεν μπορεί να υπερβεί τη σχέση της μισθωτής εργασίας, αλλά αντίθετα, την προϋποθέτει. Και για να είμαστε πιο ακριβείς, οι συνδικαλιστικές ελευθερίες, ως σύστημα διευθέτησης των διαφορών μεταξύ μισθωτών και εργοδοσίας, δεν μπορούν να αμφισβητήσουν τις «αξίες» της εργασιακής πειθαρχίας, τις κυρώσεις σε βάρος αυτών που την παραβαίνουν, κλπ.
Β. Η βελτίωση της οικονομικής θέσης των μισθωτών μέσω της αύξησης της παραγωγικότητας της εργασίας ή μέσω αναδιανεμητικών πολιτικών (η «οικονομική δημοκρατία», σύμφωνα με ένα παραδοσιακό λεξιλόγιο) δεν οδηγεί κατ’ ανάγκην σε κάποια αποδυνάμωση των εμπορευματικών σχέσεων, δεν συμβαδίζει υποχρεωτικά με τη λογική των δωρεάν δημόσιων αγαθών και υπηρεσιών της παιδείας, της υγείας, του περιβάλλοντος, κοκ, δεν ανταγωνίζεται εκ προοιμίου τη δικτατορία της αγοράς.
Γ. Τέλος, η όποια διεύρυνση των δημοκρατικών και πολιτικών ελευθεριών δεν αμφισβητεί τον πυρήνα των αξιωμάτων πάνω στα οποία εδράζεται το πλέγμα των αστικών σχέσεων εξουσίας και εκμετάλλευσης, το αστικό δίκαιο. Κι όμως, ο Μαρξ, από την εποχή των πρόχειρων σημειώσεων της κριτικής του Προγράμματος της Γκότα (1875) είχε ήδη επισημάνει την αναγκαιότητα της ρήξης με τις αρχές του αστικού δικαίου, κυρίως με τις ιδέες των «ελεύθερων πολιτών» που είναι σε θέση να συνάπτουν ανεμπόδιστα «αμοιβαία επωφελείς» εμπορικές σχέσεις μεταξύ τους, σύμφωνα με τα συμφέροντα και τις επιλογές τους. Δεν είναι τυχαίο ότι το πιο φιλόδοξο ιστορικό εγχείρημα ανατροπής των δομών της καπιταλιστικής οργάνωσης της κοινωνίας, η κινέζικη πολιτιστική επανάσταση, εστίασε την κριτική της στο αστικό δίκαιο και ενθάρρυνε τη δημιουργία ενός κινήματος μαζών που θα οδηγούσε σε μια έμπρακτη αμφισβήτηση του αστικού δικαίου. Η ίδια η κινέζικη πολιτιστική επανάσταση, η βίαιη είσοδος των λαϊκών μαζών στο ιστορικό προσκήνιο, με τις αντιφάσεις και τις ανεπάρκειες που φυσιολογικά θα συναντήσουμε σε ένα τέτοιο πρωτοφανή κοινωνικό πειραματισμό, δεν οργανώθηκε στο όνομα της οικοδόμησης ενός «σοσιαλισμού με δημοκρατία και ελευθερία», αλλά μάλλον στο όνομα μιας ανελέητης κριτικής σε κάθε κληρονομιά του αστικού κόσμου, μιας κριτικής που γίνεται όχι από τους «ελεύθερους πολίτες» αλλά από ένα νέο υποκείμενο που εισβάλλει για πρώτη φορά στο ιστορικό προσκήνιο, και που αναζητεί ακόμα ένα προσφορότερο όνομα: τις μάζες.
Θα κλείσω αυτό το σημείωμα με μια αναγκαία τελευταία παρατήρηση: Θα ήταν λάθος αν οι αναφορές στην κινέζικη πολιτιστική επανάσταση που προηγήθηκαν να υποκαταστήσουν μια απογειωμένη συζήτηση για το σοσιαλιστικό-δημοκρατικό-ελεύθερο μέλλον με μια εξ ίσου απογειωμένη συζήτηση για το όποιο σοσιαλιστικό παρελθόν. Προσωπικά είμαι πεισμένος ότι κάθε συζήτηση για το σοσιαλισμό δεν μπορεί παρά να ξεκινά από την ανάγκη να συναντήσουμε, να πολιτικοποιήσουμε και να δώσουμε προοπτική στην αντίσταση απέναντι στη σύγχρονη καπιταλιστική βαρβαρότητα, μια αντίσταση που ευτυχώς, η δυστυχώς, υπάρχει ανεξάρτητα από μας, ίσως και σε πείσμα μερικών από μας.

Read more!

Σχετικά με τις αφανείς αιτίες της εξέγερσης των παιδιών

Του Ευγένιου Αρανίτση, δημοσιευμένο σε συνέχειες στην Ελευθεροτυπία. Όλα μαζί για να μην τα ψάχνουμε. Το πρώτο μέρος δημοσιεύθηκε στις 18.01.2009, το δεύτερο στις 08.02.2009 και το τρίτο στις 22.02.2009.

Μέρος 1ο

Το κείμενο που ακολουθεί, σκοπίμως βασισμένο, ώς έναν βαθμό, σε υλικά προγενέστερων δημοσιεύσεων, φιλοδοξεί να επισημάνει, αν μη τι άλλο, πως όχι μόνον πολλοί από μας είχαμε προαισθανθεί το επερχόμενο κύμα της διαμαρτυρίας αλλά, επίσης, ότι τα σχετικά με τον «απρόβλεπτο» ή «ανερμήνευτο» ή και «προβοκατόρικο» χαρακτήρα της ανήκουν στην λανθασμένη οπτική ή στην κακοπιστία.

... Συνέχεια...

Κάθε πέντε ώρες, ίσως και πιο συχνά, πεθαίνει το τελευταίο άτομο ενός τουλάχιστον σπάνιου ζωικού είδους. Σ' αυτά τα χαμένα είδη, όπου να 'ναι, θα πρέπει να συμπεριλάβουμε το παιδί. Μάλιστα, η υστερία που εκδηλώνεται στους κόλπους της μοντέρνας δυτικής κοινωνίας γύρω απ' το υποτιθέμενο αίτημα φροντίδας της σωματικής υγιεινής των παιδιών, δεν αποκλείεται να ισοδυναμεί με έναν αποενοχοποιητικό ελιγμό ώστε να συγκαλυφθεί το γεγονός ότι οι ενήλικοι έχουν αρπάξει απ' τα παιδιά την παιδικότητά τους. Συνειδητοποιώντας κανείς τον ολότελα άψυχο ρεαλισμό μιας ταινίας σαν το Elephant, θα μάθει κάτι που γνώριζε ήδη: ότι τα παιδιά εξαφανίζονται σταδιακά απ' τη σκηνή του δυτικού κόσμου, αφήνοντας, στη θέση τους, έναν λαό από ίσκιους.

Αυτό ήταν, ασφαλώς, αναμενόμενο. Στην εξαφάνισή του, το μοντέλο της παραδοσιακής οικογένειας συμπαρασύρει ό,τι απέμεινε απ' την παιδική ηλικία και, μαζί, τα τελευταία υπολείμματα αυθόρμητης επιθυμίας για την αυτονόητη κριτική των θεσμών που οι ενήλικοι εξακολουθούν να παριστάνουν ότι σέβονται μολονότι, ολοφάνερα, οι θεσμοί, επί της ουσίας, έχουν εκλείψει. Τα παιδιά μεγαλώνουν αποστηθίζοντας πληροφορίες, σε μια γλώσσα της οποίας οι έννοιες έχουν εκμηδενιστεί, αρχής γενομένης από τον αστερισμό των μεγάλων ιδεών -Θεός, πατρίδα, οικογένεια, αλήθεια, αγάπη κ.λπ., περιλαμβανομένου εννοείται του σχολείου, που έχει σιγήσει και αποσυρθεί υπέρ των φροντιστηρίων. Η αναζωπύρωση της συζήτησης γύρω απ' τα όρια της δυνατότητας να είσαι παιδί προδίδει ότι το νόημα που ενσαρκωνόταν σ' αυτή τη δυνατότητα έχει αποσυντεθεί. Οπου να 'ναι, θα χαθούν και τα ίδια τα παιδιά, καθώς θα θεωρούνται πλέον σαν πιστές μικρογραφίες ενηλίκων, τουτέστιν ατόμων που έχουν αποδεχτεί, μοιρολατρικά, την ανάθεση του σκέπτεσθαι στις μηχανές. Θα ψηφίζουν από τα 11, θα επιδίδονται στο σεξ απ' τα 12 και θα σπουδάζουν απ' τα 13, μόνον που δεν θα πρόκειται ούτε για ψήφο ούτε για σεξ ούτε για σπουδές αλλά για προσποιητές αναπαραγωγές στερεοτύπων συμπεριφοράς προσανατολισμένων στην αμιγή διεκπεραίωση, όπως η γυμναστική, ο περιορισμός των θερμίδων της διατροφής και η εκπαίδευση στα σήματα της τροχαίας. Κάποτε, ο ρόλος των γονέων ήταν να διδάσκουν τους δεκάχρονους να υπάρχουν ακριβώς σαν υποδειγματικοί δεκάχρονοι. Τώρα πρέπει να τους διδάξουν να επωμίζονται την ανώνυμη ατομικότητα μιας δίχως σύνορα οικουμένης όπου οι πάντες καλούνται να αποδείξουν ότι είναι εξίσου επιδέξιοι στον χειρισμό υπολογιστών και όπου η υποκειμενική ζωή, με μια λέξη η ζωή του ψυχισμού, αντικαθίσταται από ένα ευμετάβλητο πλέγμα αναγνωρισμένων δικαιωμάτων και υποχρεώσεων.

Στο μεταξύ, αφού η σύγχρονη κοινωνία πανηγυρίζει για την απόκτηση πανεπιστημιακών πτυχίων από προικισμένους έφηβους, αντί να ανησυχεί, και αφού αγαλλιάζει στη θέα των νηπίων που αναλαμβάνουν χρέη τηλεπαρουσιαστών, αντί να φρίττει, οι δεκατριάχρονοι δολοφόνοι δεν μπορεί παρά να βρίσκονται καθ' οδόν. Και σ' αυτούς ακόμη αναγνωρίζουν έμμεσα ένα κατόρθωμα, μια και ο κερδισμένος χρόνος δεν παύει να είναι χρήμα. Αναπόφευκτα, στις ΗΠΑ ενισχύεται η τάση να προσάγονται οι ανήλικοι εγκληματίες σε δικαστήρια ενηλίκων και αυτό ειδικά αναμένεται και εδώ από λεπτό σε λεπτό. Το ζητούμενο, για τα παιδιά, είναι να εξελίσσονται, από βιολογική και νομική άποψη, όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, όπως οι γέροι, απ' τους οποίους η κοινωνία ζητάει να πεθάνουν μια ώρα αρχύτερα, στην καλύτερη περίπτωση με ευθανασία, ώστε να μην επιβαρύνονται οι προϋπολογισμοί των ασφαλιστικών εταιρειών. Δεν επιτρέπεται να είσαι αντιπαραγωγικός.

Ετσι, όσο πιο ισχνοί γίνονται οι δισταγμοί απέναντι στη γενική διάθεση να κριθούν τα παιδιά σαν αναλώσιμα υλικά σ' ένα παγκόσμιο πείραμα επίσπευσης των εξελίξεων, τόσο πιο δυναμικά προπαγανδίζεται ο κυνισμός σαν το φάρμακο κατά της τρυφερότητας. Η τελευταία δεν χαίρει καμίας εκτίμησης και λογοκρίνεται παντού, ενώ οι ενήλικοι φέρονται σαν να τη θεωρούν χάσιμο χρόνου. Σε αντιστάθμισμα, σκηνοθετούν, υποκριτικά, τελετές τιμητικής αποστρατείας της παιδικότητας σε κακόγουστα τηλεοπτικά σόου, όπου η λατρεία του μωρουδίστικου κιτς ατενίζει τολμηρά τον οπερατέρ. Επομένως δεν είναι άξιον απορίας ότι πληθαίνουν τα πιο απίθανα μέτρα πολιτικά ορθής μέριμνας ούτως ώστε να προστατεύονται πάντοτε τα παιδιά ως πολίτες και ποτέ η παιδικότητα, της οποίας η βαθύτερη, μυστική αλήθεια είχε ανέκαθεν σύμμαχο την τεμπέλικη κλίση στον ρεμβασμό, απ' όπου η δική μου γενιά (η τελευταία) πρόλαβε να αντλήσει την αίσθηση των διακυμάνσεων του εσωτερικού χρόνου. Οι διακυμάνσεις εκείνες υπολογίζονται πλέον σαν αναχρονισμός και τα παιδιά γαλουχούνται στην ακαριαία «επικοινωνία» μέσω των SMS και των ψεκασμών αδρεναλίνης.

Με τη σειρά της, η γειτονιά εξαφανίστηκε, οι αλάνες σώζονται σαν ντεκόρ του περασμένου αιώνα και η φιλία τείνει να συμπέσει με τη βαθμολόγηση των στιγμιαίων επαφών μέσω Διαδικτύου. Παράλληλα, τα παιδιά έπαψαν να μαθαίνουν, στα σχολεία, τι σημαίνει μάθηση. Απαντώντας πριν σκεφτούν, έπαψαν να σκέφτονται. Φυσικά, η ηθική δήθεν αντιπαλότητα ανάμεσα στη λογική της εκπαίδευσης και στα πρότυπα ψηφιακής διασκέδασης που κυριαρχούν είναι εκατό τοις εκατό πλαστή. Σχολείο και ηλεκτρονική ψυχαγωγία συνεταιρίζονται στην κοινή περιφρόνηση του χρόνου, που καθίσταται εμπόδιο και πρέπει να παρακαμφθεί ή να κονιορτοποιηθεί σε αμέτρητα μικροκαθήκοντα εξοικείωσης με τον τρόμο της ρευστότητας. Ενημέρωση και βιντεοπαιγνίδι συγκροτούν το ίδιο μέτωπο στη μάχη υπέρ της αποστήθισης. Παντού επικρατεί ένα κλίμα υποτονικού πολεμικού πανικού. Εξειδίκευση και θεάματα, αθλητισμός και διαφήμιση, εθελοντισμός και στατιστική, κινητή τηλεφωνία και λατρεία της συναίνεσης, σεξουαλική απελευθέρωση και συλλογική απάθεια, επαγγελματικός προσανατολισμός και χημικό ντοπάρισμα, multiple choice και καλλιέργεια των ανακλαστικών για την κεραυνοβόλο ανταπόκριση στις αμέτρητες εφήμερες μόδες, όλ' αυτά είναι όψεις μιας κοινής φυγόκεντρου: τα παιδιά εξορίζονται όσο μακρύτερα γίνεται απ' τον «μεταφυσικό» πυρήνα της παιδικής ηλικίας. Η παλιά, ειρωνική υπεροχή της ευαισθησίας τους έναντι εκείνης των ενηλίκων έχει βουβαθεί• αποζημιώθηκε με την ίδρυση της Βουλής των Εφήβων.

Θα μπορούσε, άραγε, κανείς να αναρωτηθεί για το πού βρίσκεται σήμερα η παιδική ηλικία που αφαιρέθηκε απ' τα παιδιά; Η απάντηση είναι ότι την κρατούν οι ενήλικοι υποθηκευμένη στο βάθος ενός πένθους που δεν συντελέστηκε, δηλαδή του πένθους για τη δική τους παιδική ηλικία, η οποία πέρασε κατευθείαν στη λήθη πριν ωριμάσουν οι συνθήκες υπό τις οποίες θα μπορούσαν να την κατανοήσουν και να την αποχωριστούν. Οι συγκινήσεις έμειναν αδιευκρίνιστες, οι συγκρούσεις πάγωσαν μπροστά στην ανέφικτη συμμόρφωση προς τον αιωνίως εκπρόθεσμο εκσυγχρονισμό της τεχνολογίας και των ηθών• απότομα, ο κόσμος κατοικήθηκε αποκλειστικά από καταναλωτές. Οι παλιές εφηβικές επαναστάσεις ματαιώθηκαν με τρόπο που δεν ευνόησε την αντήχησή τους στο σύμπαν των αναμνήσεων και οι ντουλάπες γέμισαν σκελετούς. Ξαφνικά, όλα άρχισαν να μοιάζουν πρόωρα και συνάμα καθυστερημένα, φουτουριστικά και συνάμα παλιομοδίτικα. Το δοκιμαστικό ζύγισμα των σχέσεων με τους γονείς, ο ίλιγγος των πολιτισμικών καινοτομιών και η ορμητική εισβολή ενός πρωτόγνωρου μοντέλου «λειτουργικής»/«δυσλειτουρ
γικής» οικογένειας, όλ' αυτά παίχτηκαν στην κόψη μιας στιγμιαίας ευφορίας και κατόπιν σαρώθηκαν εν μιά νυκτί από την κατάθλιψη και το άγχος των «προκλήσεων» της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης.

Ηταν μια μεταβατική εποχή που δεν είχε προηγούμενο. Οι άνθρωποι διδάχτηκαν την Ιστορία από την τηλεόραση. Αυτή τους έσπρωξε στο σημείο φυγής όπου, έκτοτε, η σχέση τους με τη φύση διαμεσολαβείται απ' τον τουρισμό και την οικολογία. Τους έπεισε ότι η άμεση επαφή με άλλα ανθρώπινα όντα είναι μολυσματική, τους έδειξε τη νέα γενιά φορητών συσκευών που θα αντικαθιστούσαν την εμπειρία, τους μίλησε για τον επανασχεδιασμό του σώματος και τους πρότεινε να ξεφορτωθούν τους ρυθμούς του παρόντος περνώντας διά μαγείας στο μέλλον μιας βάναυσης, ηθικής αρχαιότητας, ένα είδος προφητικού υπερσυντέλικου όπου οι δεινόσαυροι δικαιούνται τάχα τη συμπάθεια. Τώρα, οι άντρες και οι γυναίκες, μην έχοντας προλάβει να μεγαλώσουν, παίζουν με τα αυτοκινητάκια τους, με τα καλλυντικά και τα γκάτζετ, με τις τιμές του χρηματιστηρίου και τα τεστ εγκυμοσύνης, στερούμενοι και στερούμενες οιασδήποτε κριτικής αντίληψης του τι προηγήθηκε και τι έπεται. Κλέβουν την παιδική ηλικία των παιδιών τους ώστε να τη χρησιμοποιήσουν σαν ασπίδα της δικής τους αποτυχημένης ενηλικίωσης και τα συμβουλεύουν να οραματιστούν έναν κόσμο που θα βγει απ' τον σωλήνα χάρη στο χάπι του οργασμού. Ο χρόνος γίνεται η διαρκής προεξόφληση ενός δανείου που όλοι χρωστούν ενώ κανείς δεν εισέπραξε, το δε σύστημα απευθύνει στους νέους εκκλήσεις να μάθουν να τον αντιμετωπίζουν σαν το βασικό απόβλητο. Ασφυκτιώντας από την έλλειψη αυτού ακριβώς του χρόνου, τα παιδιά ακούν ξανά και ξανά ότι εκείνο που τους λείπει όχι μόνον δεν είναι σημαντικό αλλά πρέπει να το συγκρίνουν με το σκουπίδι που μένει μετά τη χρήση της ζωής ως καταναλωτικού αγαθού. Δοξάζεται και εδώ η ανακύκλωση.

Παραμένει, άρα, αδύνατον να είσαι παιδί στ' αλήθεια όταν οι πάντες φέρονται σαν παιδιά. Σ' αυτή την απόσυρση της αλήθειας απ' το προσκήνιο, δηλαδή της αυθεντικότητας των βιωμάτων, των πεποιθήσεων και της γλώσσας, όπου εξάλλου θεμελιώνεται η επιτυχία της τηλεόρασης, πόσω μάλλον των πιο εξελιγμένων μέσων «επικοινωνίας» και «ενημέρωσης», τα παιδιά θα απαντούσαν (όπως και απάντησαν) με μιαν άνευ προηγουμένου δυσφορία, την οποία είχαν συνηθίσει να κρύβουν στα βάθη της βαρεμάρας και της ανορεξίας. Ούτε καν η αλήθεια της αφέλειας δεν τους επιτρεπόταν, αφού η αφέλεια είχε πάψει να αντιπροσωπεύει την ειδοποιό διαφορά ανάμεσα σε παιδιά και ενήλικους• ομολογουμένως, ποτέ η ενήλικη αφέλεια δεν είχε κληθεί να παίξει έναν τόσο σημαντικό ρόλο στο πεδίο της εξουσίας και της δημοσιότητας.

Λένε πως όλα τα μωρά, λίγο πολύ, μοιάζουν το ένα στο άλλο, όμως σήμερα, καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, που θα πει πως η νηπιακή συγγένεια των χαρακτηριστικών του προσώπου υποχωρεί, είναι οι πατεράδες εκείνοι που αρχίζουν να μοιάζουν μεταξύ τους, από την άποψη ότι μένουν ομοιόμορφα αθέατοι. Γρήγορα κατάφεραν να εξασφαλίσουν συνθήκες, επαγγελματικές ή άλλες, που τους απαγόρευαν να διασταυρώνονται με τα παιδιά τους, εκτός κι αν αυτά παρέλαυναν σαν ωραία δείγματα DNA στις σχολικές γιορτές. Την ώρα που οι φιλόσοφοι και οι ψυχαναλυτές θρηνούσαν για την εξαφάνιση του Πατέρα ως κυρίαρχου θεσμικού και ιστορικού υποκειμένου, ο κάθε φυσικός πατέρας ήταν κιόλας εξαφανισμένος, έχοντας αφήσει, ένοχα, στη θέση του την πιστωτική κάρτα. Συνεπώς, το να μιλάμε για μονογονεϊκές οικογένειες, αναφερόμενοι σ' ένα στατιστικό δεδομένο, αποδεικνύεται παραπλανητικό, άπαξ και οι οικογένειες κατέληξαν ουσιαστικά μονογονεϊκές στο σύνολό τους, με τον πατέρα να περιορίζεται σ' ένα απρόσωπο σημείο αναφοράς των οικονομικών διευθετήσεων. Μοναδική του αγωνία, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, είναι η εκμετάλλευση των ευκαιριών ώστε να απομακρυνθεί απ' τον συναισθηματικό πυρήνα της οικογένειας ακόμη περισσότερο, παύοντας να βλέπει εκείνο που ενσαρκώνουν οι διπλανοί του: δηλαδή την αδιάψευστη υπενθύμιση της αποτυχίας του να συνδεθεί σε βάθος.

Μια και δεν είναι πάντα εύκολο για τον δότη σπέρματος, τον φερόμενο ως πατέρα, να απέχει από το οικογενειακό διαμέρισμα με κάποιο πρόσχημα, εσωτερικεύει την απόσταση και αγκυροβολεί μπροστά στην τηλεόραση ή στον υπολογιστή, δίνοντας στο παιδί του το παράδειγμα μιας ζωής που λυτρώνεται απ' τις δυσκολίες του Λόγου μέσω του σημείου φυγής, στις οθόνες. Οχι λιγότερο αλλοτριωμένες, οι μητέρες διασκεδάζουν την απογοήτευσή τους καθρεφτιζόμενες στα γυναικεία έντυπα και απολαμβάνοντας τίτλους όπως «Τι απέγιναν οι άντρες;» ή «Συνδυάστε καριέρα και οικογένεια». Οσο για τη στοργή, που κάποτε τις έκανε τόσο αγαπητές, τώρα, αφού προσπάθησαν τολμηρά να γίνουν άντρες οι ίδιες κι αφού το μισοκατάφεραν μιμούμενες τη χειρότερη πλευρά εκείνων, νιώθουν την έλλειψη διαφοράς να παγώνει τα σεντόνια.

Επομένως, δεν έχει νόημα να αναρωτηθούμε πού κρύβονται οι πατεράδες. Κρύβονται εκεί ακριβώς που τους βλέπεις: στον ορίζοντα των συμβάντων της επαγγελματικής ρουτίνας, προέκταση της οποίας αποτελεί η «ψυχαγωγία» ως τόπος όπου αθροίζονται τα «must» και οι ανακλαστικές συμπεριφορές πέριξ των καταναλωτικών καθηκόντων. Για παράδειγμα, τι πιο επαγγελματικό απ' τις διακοπές, όπου το κύριο μέλημα είναι η εκμετάλλευση του χρόνου και η ταχεία σάρωση των τοπίων της υπαίθρου εν είδει τηλεοπτικών αποζημιώσεων για τη ζωή σε μια πόλη που κατάντησε αφόρητη; Θα 'ταν ανόητο να αρνηθούμε ότι τα παιδιά και οι έφηβοι έχουν μιαν αβέβαιη αλλά ζωηρή και επώδυνη αντίληψη αυτού του δράματος• αν και δυσκολεύονται να την εκφράσουν, τα ταλαιπωρεί δραματικά. Ξέρουν ότι έχουν γεράσει πρόωρα και, στο λυκόφως της πατρότητας απ' την οποία παραιτήθηκαν οι πατεράδες τους, μαθαίνουν διαισθαντικά ότι ο επαγγελματισμός και το κυνήγι των επιδόσεων έχουν εισβάλει στην ιδιωτική ζωή καθιστώντας την τρόπον τινά δημόσια, για να μην πούμε και για την αλλοτρίωση του βλέμματος που συνεπάγεται το φάσμα των φαινομένων τα οποία παράγονται από την παντοκρατορία της κάμερας. Μοιραία, η ονειρική γεωγραφία του σπιτιού εξουδετερώνεται απ' τη λογική των ριάλιτι, ενώ κάθε μετακίνηση διά μέσου του σκηνικού της πόλης πείθει ότι είναι κι αυτό, με τη σειρά του, ένας λαβύρινθος από κόμβους και προσβάσιμες διευθύνσεις, σαν το Διαδίκτυο. Ο,τι στήριζε παλιά την εμπράγματη έλξη για το μυστήριο της φύσης, πάγωσε κάτω απ' την πινακίδα του οικολογικού προστάγματος.

Ετσι, και προκειμένου να επιβιώσουν, τα παιδιά και οι έφηβοι αρχίζουν, αργά ή γρήγορα, να συναγωνίζονται τους γονείς, εφόσον οι τελευταίοι δείχνουν να θεωρούν τον ανταγωνισμό σαν τη μοναδική διαθέσιμη γλώσσα. Αυτό διευκολύνει τη φυγή των γονέων. Η αμηχανία που προκαλείται απ' το πλήθος των ανεκπλήρωτων συναισθηματικών οφειλών απέναντι στα παιδιά, επιφέρει την παράλυση και των πιο στοιχειωδών χειρονομιών θέρμης και γενναιόδωρης προσφοράς. Για να την αντισταθμίσουν, γίνονται υπερκινητικοί. Από τη θέση κάποιου που κινείται πάνω κάτω τηλεφωνώντας και διαπραγματευόμενος επαχθείς συμβιβασμούς, εκπαιδεύουν τον εαυτό τους να κοιτάζει τα παιδιά δίχως να τα βλέπει και δίχως να τα ακούει, ενώ η κακή τους διάθεση παρακάμπτει διαρκώς, μέσω αντιπερισπασμών, τη διάχυτη υποψία ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι εντελώς διαφορετικά αν οι άνθρωποι, αντί να πληκτρολογούν, συζητούσαν.

Εντούτοις, το αναπάντητο αίτημα των παιδιών για κάτι που μένει εκτός κατανόησης και που καθησυχάζεται προσωρινά με το να «επιλέγουν» καταναλωτικά δολώματα ή εντολές στην οθόνη του κινητού τηλεφώνου είναι ευδιάκριτο κατά τη διάρκεια όλων των επεισοδίων βίαιης αντίδρασης στην ανία της εκπαίδευσης. Περισσότερα, στο επόμενο.


Μέρος 2ο

Τα παιδιά είναι οι αγρότες της πόλης. Τους έχει ανατεθεί να καλλιεργούν τα σκουπίδια, το βασικό προϊόν του αστικού πολιτισμού. Ο Ιούνιος κι ο Σεπτέμβρης παραμένουν αφιερωμένοι στη συγκομιδή. Η Σελήνη στη γέμιση.

Αυτό εξάλλου περιγράφει τη μοίρα όλων μας και ελάχιστα αντιβαίνει προς το συμπέρασμα ότι η κοινωνία, συνολικά, παλιμπαιδίζει. Κατ' ουσίαν: α) τα αγροτικά προϊόντα, που υποβαθμίστηκαν σε σκουπίδια και που οι αγρότες τα σκορπούν επιδεικτικά μπροστά στις κάμερες για να δείξουν ότι η τιμή τους πλησίασε το μηδέν, και β) τα κοινά σκουπίδια που παράγει η κοινωνία καθημερινά, διοχετεύοντάς τα στις χωματερές, διαφέρουν ελάχιστα.

Πριν από τριάντα μόλις χρόνια, όταν το πλαστικό αποτελούσε ακόμη εξαίρεση, ήταν ακριβώς τα σκουπίδια (όπως και τα λύματα των βόθρων) που χρησίμευαν για να λιπανθούν τα δέντρα και τα λαχανικά τα οποία, με τη σειρά τους, θα ευδοκιμούσαν για να πουληθούν και να φαγωθούν κατόπιν μαγειρικής επεξεργασίας, αφήνοντας πίσω ένα ελάχιστο ίχνος, κουκούτσι ή φλούδι ή ρίζα, και το ίχνος επανεισαγόταν στον κύκλο της οικιακής οικονομίας, με δυο λόγια στον λάκκο με τα σκουπίδια, όπου θα ζυμωνόταν από τη φύση το λίπασμα της επόμενης χρονιάς. Τώρα, τα σκουπίδια δεν λιώνουν, αλλά γίνονται αυτά αντικείμενο χημικής επεξεργασίας, ενώ τα δέντρα καρποφορούν σκουπίδια. Η ευκολία και συχνότητα με την οποία οι χωματερές καταπίνουν τόνους πορτοκαλιών ή ροδακίνων δείχνει ότι οι όροι αντιστράφηκαν κι ότι το απόβλητο είναι πια ο ίδιος ο καρπός: αντί το περιττό να εισάγεται στη ρίζα ενός κύκλου ώστε να πυροδοτήσει την ανανέωση της πολυτιμότητας, πολυτιμότητα και περιττό συγχωνεύονται κατευθείαν.

Ξέρουμε δηλαδή πως το «κουκούτσι» του πράγματος, εκείνο που δεν τρωγόταν, ήταν κάποτε ιερό, κάτι σαν πεμπτουσία ή σύμβολο της πυκνότητας της ύπαρξης: αν οι θεοί το έδιναν ως ένα μη καταναλώσιμο αντικείμενο, ήταν επειδή το προόριζαν να ταφεί και να καρποφορήσει. Σήμερα, το φρούτο, όπως και η γνώση, παρουσιάζεται, ολόκληρο, σαν ένα συμπαγές φύραμα του καταναλωτικού κύκλου, μια στερεοποιημένη ιδέα της παλαιάς γεωργικής αφθονίας χωρίς γεύση ή αξία ανταλλαγής, μόνον με τα έντονα χρώματα που ευνοούν την άσκηση οπτικής γοητείας και συνάμα επέχουν θέση σήματος κινδύνου για την ανακύκλωση της συσκευασίας, διατροφική και οικολογική. Αν μια φορά κι έναν καιρό η γνώση οργανωνόταν π.χ. γύρω απ' τον άξονα μιας ιστορικής χρονολογίας (αυτό ήταν το σημαντικό, διότι αντιστεκόταν στην απομνημόνευση), τώρα η χρονολογία, ο γυμνός αριθμός, έγινε το βασικό στοιχείο εστίασης, η καθαρή πληροφορία, το φετίχ μας: κρατάμε πλέον αυτό που είναι κατ' εξοχήν για πέταμα.

Ως εκ τούτου, τα δέντρα, μεταφορικά μιλώντας, δεν ριζώνουν πουθενά. Και ιδού πώς εξηγείται η απάθεια της πλειονότητας των Αθηναίων όταν τα συνεργεία του δημάρχου επιτίθενται για να τα εξαφανίσουν. Οι Αθηναίοι είναι εκείνοι που πρώτοι εγκατέλειψαν τις καλλιέργειες για να συμβάλουν στον υδροκεφαλισμό της πρωτεύουσας, στρατολογημένοι στην κανιβαλική υπερανάπτυξη μιας πόλης προσφύγων, όπου, στο εξής, θα ζουν με την ενοχή για το ότι άφησαν τα πνεύματα των δέντρων να πεθάνουν από μαρασμό.

Η ίδια ανθρωπολογική μετάλλαξη παράγει συμπτώματα σαν την αδιάφορη ανοχή των δημοτών προς την παλινόρθωση του καμένου τηλεοπτικού δέντρου των Χριστουγέννων, πάνω στο οποίο τα παιδιά κρέμασαν τελικώς «αληθινά» σκουπίδια, γελοιοποιώντας, στη νιοστή, το σύμβολο μιας νεκρής χλωρίδας που έγινε σκουπίδι η ίδια. Εξαντλώντας την αλληγορική σημασία της έννοιας του φυτικού, το δέντρο μετατράπηκε σε έμβλημα της ηθικής και πνευματικής λοβοτομής ενός λαού που καταναλώνει τελετουργικά, απλώς και μόνον διότι αυτό απαιτεί η ημερολογιακή σύμβαση. Κάτι σαν τις εξετάσεις του λυκείου, για τις οποίες κάποιος χέστηκε. Ή σαν τις άοσμες και ρηχές, τις μονοκόμματες, τις μονομερώς απομνημονεύσιμες και δίχως αντίλαλο απαντήσεις που ζητούν οι εξεταστές των Πανελληνίων για να εφαρμόσουν επάνω τους σταθερά και στεγνά προδιαγεγραμμένες τιμολογήσεις, σαν κωφάλαλοι ή τυφλοί. Αυτό που τίθεται στη ριζική υποδοχή του γνωστικού δέντρου είναι το ίδιο το σκουπίδι μιας καρποφορίας που λιπαίνει τον εαυτό της ματαίως.

Εν ολίγοις, σκουπίδι είναι το κάθε τι για το οποίο επιτρέπεται να πούμε πως έχασε το περιεχόμενό του ή, πιο σωστά, το νόημα που μετέφερε μέχρι προ τινος, εφόσον το νόημα ισοδυναμεί με το συναισθηματικό και λογικό περιεχόμενο κάθε πράγματος που γίνεται αντιληπτό. Αυτό δεν αφορά αποκλειστικά τις χρονολογίες στο μάθημα της ιστορίας, ούτε τα ντεσού της «ενημέρωσης» για όσους πεθαίνουν τάχα από επιθυμία να μάθουν αν αυτή τη στιγμή χιονίζει στο Οσλο ή αν το τσιγάρο Silk Cut της κατηγορίας μοβ, περιέχει όντως 7 δέκατα του μιλιγκράμ νικοτίνη. Ο καθένας μας ξέρει, φέρ' ειπείν, πως ο χαρακτηρισμός σκουπίδι αρμόζει στο 90% των όσων μας περιβάλλουν ως κτίσματα ή των όσων τρώμε• τέλος, το 90% των όσων προβάλλει η τηλεόραση, πιθανόν το 95%, αν συμπεριλάβουμε τα δήθεν έγκυρα επιστημονικά ντοκιμαντέρ που δεν μεταφέρουν άλλο μήνυμα απ' το ότι ο Homo sapiens συγγενεύει στενά με τον πίθηκο. Όσο στενότερη η συγγένεια -θα το παρατηρήσατε!- τόσο πιο χαρούμενοι οι επιστήμονες. Οπως η παιδεία και η αγροτική ζωή, η τηλεόραση είναι η χωματερή του ίδιου του προϊόντος της, ακαριαία μετατροπή μιας τρελής καρποφορίας, που δεν μπορεί να χωνευτεί, σε πρώτη ύλη, που δεν μπορεί να καρποφορήσει.

Το ανάλογο ισχύει προφανώς για τις μόδες, την πολιτική, τον αθλητισμό, τη διασκέδαση και τη θρησκευτικότητα.

Δεν είναι άρα συμπτωματικό, εκτός κι αν οφείλεται ίσως σε κάποια σκηνοθετική ειρωνεία της τύχης, το ότι η μαζική διαμαρτυρία της αγροτικής τάξης με την κατάληψη των μεγάλων οδικών αρτηριών ακολούθησε τις ταραχές της εξέγερσης των παιδιών, σαν η άλλη της όψη. Οι αγρότες, όπως και τα παιδιά στο επίπεδο της εκπαίδευσης, αρνούνται να εξακολουθήσουν να επενδύουν σε σκουπίδια. Το αν ο χαρακτηρισμός δικαιολογείται από την κατακόρυφη πτώση της τιμής των οπωροκηπευτικών ή απ' το γεγονός ότι τα τελευταία έχουν γεύση μηδέν, λίγο μετράει, αφού πρόκειται για δύο εκδηλώσεις της ίδιας νομοτελειακής απαξίωσης.

Ετσι, υποχρεωτικά, στο κείμενο που ακολουθεί και προκειμένου να γίνει σαφές το σκεπτικό του, θα μιλήσω για τα κάθε είδους σκουπίδια αυτών των δύο κόσμων ανάμεσα στους οποίους ενηλικιωνόμαστε και γερνάμε: το μυθιστόρημα μιας υπαίθρου που σαπίζει και το αφήγημα μιας παιδείας που δεν καρπίζει• θα μιλήσω επομένως για τα σχολικά βιβλία και τους γεωργικούς συνεταιρισμούς, για τα δεκαπενταμελή και για τους εμπρησμούς στις δασικές εκτάσεις, τέλος για την πολιτική των επιδοτήσεων και για την πυρπόληση των κάδων στα οδοφράγματα, η οποία, κατά τη γνώμη μου, σίγουρα διαφορετική από εκείνη της πλειονότητας των αρθρογράφων και αναλυτών, δεν οφείλεται μόνον σε οργή, σε μίσος, στο πάθος του εντυπωσιασμού ή στην πρόνοια για μιαν αυτοσχέδια χημική άμυνα απέναντι στα δακρυγόνα αλλά, κυρίως, σ' ένα μισοσυνειδητοποιημένο ξέσπασμα αγανάκτησης κατά του εμπορεύματος (αστικού, αγροτικού, εκπαιδευτικού, ψυχαγωγικού κ.λπ.) που κατάντησε ρύπος.

Θα αποδειχτεί, ελπίζω, ότι ο στόχος του παραλληλισμού συνεισφέρει σε κάτι βαθύτερο και πιο ανησυχητικό από μια χιλιοστή επαλήθευση του νόμου δράσης/αντίδρασης. Ναι μεν σπέρνουμε ό,τι θερίζουμε, για να το διατυπώσουμε στη γλώσσα των παροιμιών, αλλά εδώ ισχύει επίσης ότι δεν σπείραμε εξαρχής δηλητήριο -όχι, η τέχνη δεν ήταν πάντοτε σκουπίδι, η πνευματικότητα δεν ήταν ανέκαθεν εμπόρευμα, η γλώσσα δεν ήταν εξαρχής χωρίς σημασιακές αντηχήσεις. Μέχρι προχτές, η μουσική πρόσφερε ερμηνείες της ίδιας της της απόλαυσης, η λογική επέφερε πρακτικές συνέπειες, το σινεμά εξυφαινόταν σαν το όνειρο μιας πόλης τη νύχτα και η σχολική περιπέτεια, παρά τις βλακώδεις επαρχιώτικες και εθνικοπατριωτικές της προκαταλήψεις, έμοιαζε να συνδέεται με κάποιο εμπειρικό αντίκρισμα, εντοπίσιμο μέσα στην καθημερινή ιστορία των κοινοτήτων.

Το σεξ αναφερόταν σ' ένα μυστήριο.

Και οι γεύσεις ήταν γεύσεις. Και, ώρες ώρες, τα αστέρια του καλοκαιριού έσκαγαν σαν ένα πυροτέχνημα σ' έναν απρόσιτο χάρτη οιωνών και ερωτικών ελπίδων, ενώ οι διάσημοι δεν γίνονταν τέτοιοι απλώς επί τη εμφανίσει• ακόμη και τα φαντάσματα, στις εγκαταλελειμμένες αγροικίες, αποκτούσαν τη φήμη τους μετά από επισκέψεις αιώνων. Ξεχώριζες, εύκολα την καλοσύνη απ' την κακία, την ευφυΐα απ' την ανοησία, την αγωνία των διακοπών απ' το άγχος της εργασίας, ξεχώριζες το ιδιωτικό απ' το δημόσιο, το αρσενικό απ' το θηλυκό, τις νέες γυναίκες απ' τις γερασμένες. Ξεχώριζες τη ζωή απ' την επιβίωση, τη μίμηση απ' την απομίμηση, το πρωτότυπο απ' το αντίγραφο, την τεχνολογία απ' την επιστήμη, τη ζωγραφική απ' τη διαφήμιση, τη γνώση απ' την πληροφορία και τη χρήση απ' τη διαχείριση. Ξεχώριζες τη σκέψη απ' την υπολογιστική ικανότητα των μηχανών.

Και ξεχώριζες το χρήσιμο απ' το εύχρηστο. Και ήταν άλλο η γεωργία και άλλο η εκμετάλλευση της γης.

Και πανεύκολα μπορούσες να διακρίνεις την αντίθεση μεταξύ παιδείας και εκπαίδευσης.

Αν η παιδεία ισοδυναμούσε με τη μύηση του ατόμου στην ικανότητα να ανήκει σ' ένα σκεπτόμενο σύνολο και αν η εκπαίδευση αντιστοιχούσε στην επαγγελματική ενασχόληση με τα ζώα του τσίρκου, το πασιφανές γεγονός ότι σήμερα αυτά τα δύο συγκλίνουν, για να μην πούμε ταυτίζονται, εγκαινιάζει τη σκηνή όχι ενός πολέμου, όπως πιστεύουν οι «αγανακτισμένοι πολίτες», αλλά μιας γιγάντιας κοινωνικής και ηθικής χωματερής όπου και οι ίδιοι τρέφονται με αυτό που παράγουν, δηλαδή με απόβλητα. Θυμίζω τη σχέση κατανόησης και χώνεψης όπως καταγράφεται στο αγγλικό ρήμα digest -αφομοιώνω, μαθαίνω σε βάθος. Τώρα χωνεύουμε το ίδιο μας το έντερο. Μήπως η νόσος των τρελών αγελάδων δεν αναπτύχθηκε πάνω στην κατάχρηση της διατροφής των ζώων με τα ίδια τους τα αλευροποιημένα πτώματα; Παρομοίως, αγροτική ζωή και παιδεία εμφανίζονται αντεστραμμένες: η πέψη εκκινεί όχι απ' την εισαγωγή της τροφής αλλά απ' την επαναπαροχέτευση της αφόδευσης.

Αραγε, ολόκληρη η σφαίρα της συσκευασμένης γνώσης των multiple choices, όπου η σκέψη αποσυντίθεται και κρυσταλλοποιείται, δεν είναι ένας χώρος υγειονομικής ταφής; Θα υπερέβαλλε μήπως κανείς υποστηρίζοντας ότι η πληροφορία είναι η γνώση μείον τη σκέψη; Οταν ο Γιώργος Παπανδρέου εμφανίζεται στη Βουλή κραδαίνοντας το προτεινόμενο μαγικό του e-book, τι άλλο κραδαίνει αν όχι το κλειδί ή το κάτοπτρο ενός μέλλοντος όπου οι ψηφοφόροι θα σκέφτονται με όρους εξυπηρέτησης πολυκαταστήματος ετοιμοπαράδοτων γνωστικών ανακλαστικών; Εξαρτημένων ή όχι, δεν χρειάζεται να το διευκρινίσω. Χαράς ευαγγέλια για τη σοσιαλδημοκρατία• είχε από γεννησιμιού της πολλά προτερήματα, αλλά η λατρεία του σκέπτεσθαι ουδέποτε υπήρξε ένα απ' αυτά.

Οντως, η κοινωνική πραγματικότητα δεν ήταν πάντοτε διαβρωμένη από το φαντασιακό των ΜΜΕ• μάλιστα, η δική μου γενιά είχε το κακό προνόμιο, πάντως προνόμιο, της γνωριμίας και με τους δύο κόσμους, τον πριν απ' την «επικοινωνιακή» έκρηξη κι εκείνον που την ακολούθησε -μια καμπή που μπορεί να σκιαγραφηθεί, χοντρικά, σαν ο μεγάλος αλλά ηθικά ανεπαίσθητος κραδασμός της δεκαετίας του '70. Ομολογουμένως, αυτό το πλεονέκτημα, αυτή η δυνατότητα εκτίμησης του μεγέθους της παρακμής επί τη βάσει ενός ιστορικού μέτρου σύγκρισης είναι κάτι που η γενιά των εφήβων, σήμερα, στερείται. Γαλουχημένη από μηδενική αφετηρία με τον αμερικάνικο τρόπο ζωής, μπροστά στις οθόνες, μακριά απ' τους διαρκείς συγκινησιακούς αυτοσχεδιασμούς της γειτονιάς, δίχως Θεό και ηρωικές ψευδαισθήσεις, περιορίζεται σε διαισθαντικές υποψίες εκείνου που οι μεγαλύτεροι αφήνουν να εννοηθεί.

Ετσι, κάτι που ανήκει στο φάσμα των μύχιων στεναγμών της ζωτικής ανάγκης για αλήθεια, την ωθεί να συλλάβει, ας πούμε, το ρίγος της διαφοράς ανάμεσα στο σινεμά και στην τηλεόραση• νιώθει ότι το εμπειρικό ανάγλυφο μιας ταινίας δεν είναι διόλου ανεξάρτητο απ' το πού και πώς η τελευταία προβάλλεται. Αισθάνεται επίσης ότι τα σπορ είχαν κάποτε μιαν αίγλη ανεξάρτητη της ακροαματικότητας, μιαν εσωτερικευμένη ένδοξη διάσταση που σχετιζόταν με την παρθενική αφέλεια της τιμής των όπλων. Ολ' αυτά συνυπάρχουν σαν συνειδησιακά ίχνη του ψυχισμού των παιδιών και γεννούν απορίες μέσα στα κύματα μιας αβεβαιότητας για την οποία οι ενήλικοι τα μέμφονται, κρυμμένοι πίσω από πολυσέλιδα διαφημιστικά φουσκωτών ή 4Χ4 και μεταμφιέζοντας αδέξια τη δική τους απελπισία σε αναίτια κινητικότητα, της οποίας τα ζοφερά ψυχοσωματικά επακόλουθα απωθούν και μετατρέπουν σε νοσήματα του καρδιαγγειακού συστήματος ή σε ξένα σώματα στο συκώτι.

Εντούτοις, η λεγόμενη νέα γενιά είναι ακόμη εξαιρετικά ανθρώπινη για να της κρύψουν ότι την ταΐζουν σκουπίδια -το αντιλαμβάνεται και επαναστατεί. Εξακολουθεί να διατηρεί μιαν αόριστη αίσθηση του ότι η σβέση, μέσα στη νεωτερικότητα, της σημασίας των πραγμάτων ήταν σταδιακή• επιπλέον, καταλαβαίνει ότι αυτή η σβέση επιταχύνεται κι ότι τα περιθώρια συμμετοχής στην αυθεντική εμπειρία ελαχιστοποιούνται. Καταλαβαίνει ότι το μήλο δεν μπορεί να ήταν συμπιεσμένο αλεύρι ήδη από την εποχή της Εύας κι ότι πρέπει να μεσολάβησε μια περίοδος λυκόφωτος, η εξάχνωση εκείνου που τα βιβλία αναγνωρίζουν σαν Ιστορία.


Μέρος 3ο

Αυτό είναι το σημείο καμπής, όπου η μετανεωτερική κοινωνία, έχοντας φτάσει στο τέλος της, παραδόθηκε αμαχητί στον πειρασμό του ναρκισσισμού, ο οποίος, είναι γνωστό, αναπτύσσεται σε κάθε ιστορικό επίλογο.

Καθρεφτίστηκε μελαγχολικά στον εαυτό της και, αυτό κάνοντας, αναγνώρισε την εποποιία των σκουπιδιών -το είναι της. Εκδήλωσε κάποιες τύψεις για τους τόνους των πυρηνικών και χημικών αποβλήτων που άδειαζαν οι εταιρείες στα ποτάμια της Αφρικής και επέβαλε στους ηθοποιούς του Χόλιγουντ την υποχρέωση να υιοθετούν παιδάκια από τις σπαρασσόμενες χώρες της διακεκαυμένης ζώνης• ο Μπραντ Πιτ και η Αντζελίνα Τζολί θέλουν ή έχουν 14 -να τους ζήσουν! Φαγητό, κακά, νάνι, φημισμένα ιδιωτικά σχολεία, τι άλλο να προλάβουν οι δύο στοργικοί γονείς; Ας ελπίσουμε ότι υπάρχουν αρκετοί οικιακοί βοηθοί για να κατεβάζουν τα σκουπίδια.

Ολόκληρη η Δύση ψεκάζει με αποσμητικά. Τα σκουπίδια είναι τώρα γι' αυτήν το μείζον αντικείμενο αγάπης/μίσους, είναι ο αφρός της, ποθητός και συνάμα πανταχού παρών, διαφιλονικούμενος κι εντούτοις δωρεάν. Η καταναλωτική κοινωνία λειτουργεί λες και η σταθερή ημερήσια παραγωγή σκουπιδιών συνιστά το βασικό της κίνητρο και συνάμα τον μηχανισμό της εθιμοτυπίας της. Παγκοσμιοποίηση ήταν η μετατροπή του πλανήτη σε απορριμματοφόρο, για να μην πούμε και για τα διαστημικά σκουπίδια στη στρατόσφαιρα. Οι Αμερικάνοι πετούν, καθημερινά, στα σκουπίδια δέκα εκατομμύρια αναπτήρες• όμως, στον κόσμο της ολικής αντιστροφής, δηλαδή στον κόσμο μας, αυτό είναι απλός αναχρονισμός: απεναντίας, κακόγουστα σκουπίδια από τιτάνιο και πλατίνα αξίας διακοσίων χιλιάδων δολαρίων φιγουράρουν στις μεταμοντέρνες γκαλερί του Μπέβερλι Χιλς, όπου τη θέση των σκουπιδιών έχουν καταλάβει τα χρήματα, τα τσεκ. Μέχρι και οι βομβαρδισμοί χωρών του Τρίτου Κόσμου, και ακριβώς σε πείσμα του ότι τα υπερόπλα αποτελούν το άνθος της τεχνολογικής ανάπτυξης, σχεδιάζονται σαν γιγάντιας κλίμακας εκκενώσεις απεμπλουτισμένου ουρανίου στις ερήμους και στους βυθούς, ύστατη ανακούφιση της υπερπαραγωγής απ' το άγχος του πλεονάσματος.

Σ' αυτή την αντίφαση υπακούει η διφορούμενη στάση μας, καθώς ζούμε παγιδευμένοι στην προϊούσα σύγκλιση περιττού και περιζήτητου, είτε πρόκειται για γνώση, είτε για εμπόρευμα, είτε για τον ίδιο τον χρόνο. Εξάλλου, το ότι αναδύονται αντιφάσεις αναγγέλλει την πιο ευχάριστη απόδειξη του ότι δεν είμαστε θεοί. Αρα, λίγη ταπεινοφροσύνη δεν θα έβλαπτε.

Φέρ' ειπείν, εν ονόματι εκείνου που ονομάζουν «ανάπτυξη», δρόμοι όλο και πιο άνετοι, όλο και πιο φαρδείς, όλο και πιο σωστά σηματοδοτημένοι, μας οδηγούν σε κάποιον επαρχιακό προορισμό όλο και πιο γρήγορα, και ακόμη πιο γρήγορα, και πιο γρήγορα, και το ζήτημα είναι να πηγαίνεις απ' την Αθήνα στην Θεσσαλονίκη σε δέκα λεπτά, μολονότι κανένας δεν μπορεί να αιτιολογήσει την τυφλή, τη μανιακή αφοσίωση στο δόλωμα μιας τέτοιας πανικόβλητης μετακίνησης που τείνει να γίνει ακαριαία. Σκανδαλωδώς αναπάντητο μένει το ελατήριο, το γιατί (νιώθουμε ότι πρέπει) να ταξιδεύουμε όλο και γρηγορότερα, ειδικά τη στιγμή που η ηθική (και οικονομική εδώ που τα λέμε) αξιοπιστία όλων ανεξαιρέτως των εκκρεμουσών υποθέσεων φθίνει. Μπορούμε τουλάχιστον να παρατηρήσουμε ότι η μύχια αντίληψη του τοπίου εκμηδενίζεται: η κάποτε υπέροχη χρωματική ύφανση της υπαίθρου είναι τώρα το απορριμματικό κατάλοιπο της επιτάχυνσης. Με τον ίδιο τρόπο, το στοχαστικό και αισθαντικό τοπίο της γνώσης είναι το κατάλοιπο της υπερταχείας απόκτησης πτυχίων.

Ετσι, ένα σύνθημα όπως το ΖΗΣΕ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ παύει να παραπέμπει, έστω νοσταλγικά, σε περιόδους ευφορίας σαν τον παρισινό Μάη και γίνεται κεντρικό, επιθετικό σλόγκαν της Vodafone. Σε αντίθεση με τους πολιτικούς και τους διανοούμενους, οι διαφημιστές καταλαβαίνουν εγκαίρως τι είναι εκείνο που λείπει: η παλιά, πηγαία ζωή της αυθεντικής επικαιρότητας. Ούτε στην παιδεία, ούτε στο ταξίδι, ούτε στην καλλιέργεια της γης αφομοιώνουμε πλέον τη στιγμή, αλλά η στιγμή είναι ακριβώς αυτό που πρέπει να πεταχτεί στη χοάνη της αχρηστίας το ταχύτερο, να σβηστεί και να ξεχαστεί. Το πένθος της κάθε στιγμής, της κάθε ώρας, της κάθε μέρας, της κάθε χρονιάς, το μετείκασμά της στην επόμενη και στη μεθεπόμενη, αντιμετωπίζεται σαν κάτι το αδιανόητο. Η επερχόμενη στιγμή πρέπει να είναι πάντοτε καινούρια, σαν προϊόν που θα πουληθεί.

Οσο για την Αριστερά, και αναφέρομαι στην Αριστερά που δείχνει επιτέλους να ξέρει από πού έρχονται τα χελιδόνια την άνοιξη, εκείνο που πρωτίστως και με ανυποχώρητο φανατισμό αποφεύγει να θίξει είναι ο φιλοσοφικά συζητήσιμος χαρακτήρας της αμήχανης συναίνεσής της σ' αυτή την εξέλιξη, διότι η απάντηση δεν θα μπορούσε παρά να είναι ενοχοποιητική: φτάσαμε ώς εδώ ειδικά προσπερνώντας τη στιγμή, σαν ψυχικό αγκυροβόλιο του ανθρώπου και διαγράφοντάς την• τα καταφέραμε πιστεύοντας ότι η ζωή όχι μόνον δεν πρέπει να επιδιώκει την απεριόριστη διαπλάτυνση του αθρόου συμβάντος, τόσο σημαντικού άλλωστε για τη βαθμιαία συνειδησιακή αναπροσαρμογή των παιδιών και των εφήβων, αλλά οφείλει να εξαντλείται στη στρατηγική και στο «ορθολογικό» ξετύλιγμα πενταετών πλάνων, χώρια τα ανδραγαθήματα στην παπαγαλία, που ευφραίνουν τους καθοδηγητές. Η στιγμή της τωρινότητας κρίθηκε άχρηστη, διότι η απόλαυσή της ήταν ψυχικής τάξης. Ηδη το ΑΠΟΛΑΥΣΕ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ! είχε γίνει πριν από λίγα χρόνια διαφημιστικό σλόγκαν ενός διάσημου αναψυκτικού, όταν έφηβοι-πρότυπα, εκτελώντας δύσκολες φιγούρες πάνω στο σκέιτ, απολάμβαναν τη στιγμή συμμετέχοντας μέσω φαντασιακών εκφορτίσεων αδρεναλίνης στην εκσπερμάτιση των φυσαλίδων του ανθρακικού. Οι διανοούμενοι θεώρησαν αυτή την πλαγίως διοχετευόμενη ενέργεια σπατάλη, την υποτίμησαν: κανείς δεν βρέθηκε να τη συσχετίσει με το αίτημα μιας εξέγερσης ενάντια στη δικτατορία μιας τεχνολογίας που είχε καταστήσει το παρόν ανυπόφορο• σερφάροντας, τα παιδιά κυνηγούσαν τον φωτοστέφανο της στιγμής που αιωνίως διαφεύγει.

Απέναντι σ' αυτή την υφαρπαγή της αυθεντικότητας της εμπειρίας, η Αριστερά είχε μείνει εξαρχής απαθής, απορροφημένη από τον γρίφο των εσωκομματικών ισορροπιών. Ακόμη σήμερα, συμφωνεί με τους υπόλοιπους, είτε πρόκειται για τα ακαδημαϊκά στελέχη, είτε για τον Μπαράκ Ομπάμα, είτε για τις πολυεθνικές που διαφημίζουν τα προϊόντα τους μ' έναν υπερθεματισμό της αξίας τού «αύριο», στο ότι επιβάλλεται να στραφούμε αποκλειστικά προς το μέλλον, δίχως αλληλεπίδραση με το εκκρεμές πένθος των βιωμάτων του παρελθόντος, τα οποία ματαίως περιμένουν να τα μετατρέψουμε σε διδάγματα. Και για την Αριστερά, λοιπόν, η θέση του αιτήματος ΖΗΣΕ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ είναι ήδη κατειλημμένη απ' το απατηλό πνεύμα της «επικοινωνίας» αλά Vodafone, με αντιπαροχή το πολυθρύλητο ΚΟΙΤΑΖΩ ΜΠΡΟΣΤΑ και τις συναφείς μετωνυμίες του σημείου φυγής, όπου μετακυλίονται όλες οι υπεσχημένες ανταμοιβές της μελλοντολαγνίας. Αντί να ζήσουμε τη στιγμή, παρατείνοντάς την, αντιληφθήκαμε το ζην ως κάτι το στιγμιαίο.

Κοντολογίς, η εποχή, η γενική τάση, πίεζε να συλλάβουμε το ζην ως την αέναη διαδοχή εκείνου που έπαψε να υφίσταται (παρελθόν) κι εκείνου που δεν έφτασε ακόμη (μέλλον), σαν σε παρωδία του αριστοτελικού ορισμού του παρόντος. Καταλήξαμε, συνεπώς, στο ζωή= μηδέν, όπως ας πούμε στην εκπαίδευση, όπου η ζωή, η πραγματική ζωή που έπρεπε να ρέει ανάμεσα στις ψυχικές μαρμαρυγές των προσώπων μεγεθύνοντάς τες, συγχέεται σκόπιμα με τη ζωή ως συνεσταλμένο λειτουργικό μέγεθος που μελετάται απ' τη βιολογία: «Η ζωή», γράφει ο Ζακ Τεστάρ, και με το δίκιο του, «είναι ένα θανάσιμο νόσημα που μεταδίδεται με τη σεξουαλική επαφή». Μπείτε στο κύτταρο, σύντροφοι. Αυτό θα είναι, στο μέλλον, το στρατηγείο μας. Ηδη οι διασπάσεις των ομάδων θυμίζουν φράκταλ.

Οταν αναφερόμαστε στην αίσθηση του τέλους της Ιστορίας (και όχι βέβαια με την αφελή έννοια που δίνει ο Φουκουγιάμα), εννοούμε αυτή την άμβλυνση της μνήμης των αλληλοδιαδοχικών παρόντων, που έχασαν την τρισδιάστατη υφή τους. Μια παρόμοια άμβλυνση είναι, για τον ψυχισμό των παιδιών, εξουθενωτική. Φωτογραφίζοντας με τα κινητά τους τηλέφωνα το κάθε τετριμμένο στιγμιότυπο, τα παιδιά παύουν να θεωρούν τη στιγμή του παρόντος σαν τον τόπο όπου αίρεται η άρθρωση παρωχημένου/επικείμενου ώστε να επιτραπεί η εμβάθυνση των διαπροσωπικών σχέσεων, και υποχρεώνονται να μεταθέσουν τα συναισθήματά τους είτε στο παρελθόν (στο αρχείο) είτε στο μέλλον (στο ψυγείο), ενώ οι υπαινιγμοί των ταινιών του σινεμά γύρω απ' την παλιά ρομαντική πίστη ότι «το παρόν διαρκεί όσο ένα ερωτικό φιλί» τους φαίνονται αδιάφοροι ή ευτράπελοι.

Ετσι, απ' την πλευρά της, με ελάχιστες παραφωνίες, η Αριστερά δυσκολεύεται να καταλάβει ότι, αν τα παιδιά δυσανασχετούν και εξεγείρονται, δεν είναι διότι τους κλέβουν το μέλλον, όπως το θέτει λ.χ. ο Αλέξης Τσίπρας, αλλά διότι τους κλέβουν το παρόν, τους κατάσχουν την εφηβεία, απομακρύνοντάς τα απ' το σημείο βρασμού των συμβάντων και αφαιρώντας τους τη δυνατότητα μιας ζωηρής συμμετοχής στον ενεστώτα των συγκινήσεων. Μέχρι και τα σπασικλάκια γκρινιάζουν για την έλλειψη χρόνου. Σχολείο, φροντιστήρια, βίντεο, SMS, Ιντερνετ, ερωτικές σχέσεις, συναισθηματικές διευθετήσεις, αλληλεγγύη, οικογένεια, σπορ, τα πάντα διεκπεραιώνονται μάλλον παρά συμβαίνουν, τα πάντα συνιστούν παράλληλα, ασύνδετα αθροίσματα και όχι διαλεκτικές αλληλουχίες γεγονότων -και μάλιστα διεκπεραιώνονται όλο και ταχύτερα, όλο και πιο ανώδυνα, όλο και πιο άψυχα, δίχως αντήχηση και δίχως σαφή, εντυπωμένα, επιβλητικά αναμνησιακά ίχνη. Περί αυτού πρόκειται: καθώς η ζωή τους γίνεται το βασικό απόβλητο, τα παιδιά πεθαίνουν από πλήξη1.

Ευτυχώς ή δυστυχώς, ξέρουν, ενστικτωδώς, ότι μια τέτοια πλήξη δεν αποτελούσε συστατικό της δυστυχίας των πατεράδων• οι τελευταίοι μπορεί να πείνασαν ή να στερήθηκαν κοινές απολαύσεις, όμως μετείχαν σ' ένα φάσμα πραγματικότητας απείρως λιγότερο περιορισμένο. Ωστόσο οι πολυάσχολοι πατεράδες δεν είναι διαθέσιμοι σε αναπολήσεις και αναδρομές• είναι υπερβολικά (αλλά και βολικά) αφοσιωμένοι στο κυνήγι του επιούσιου, ανεξαρτήτως του αν ο επιούσιος συμπίπτει με το νέο μοντέλο της BMW. Το πολύ πολύ να μιλήσουν για το ματς της Κυριακής, όμως είναι ηλίου φαεινότερο ότι το παιδί δεν χρειάζεται τη συντροφιά ενός επιπλέον φίλου αλλά μάλλον έναν πατέρα, δηλαδή κάποιον εν ονόματι της λογικής και ηθικής υπευθυνότητας του οποίου θα μπορέσει να διακρίνει ανάμεσα στα εφήμερα κέρδη ενός δοκιμαζόμενου εγωισμού και στις γλυκύτητες της συμπόνιας, για τις οποίες τόσοι και τόσοι ειρωνεύτηκαν τόσους και τόσους κατά καιρούς -και ο πατέρας αυτός απουσιάζει. Λυπάται κανείς, όμως δεν εκπλήσσεται, στη σκέψη ότι μια τέτοια θεωρία των βαθύτερων αναγκών δεν είναι κάτι που θα μπορούσε να 'χε απασχολήσει τον μαρξισμό. Μαρξιστές και θεωρητικοί του φιλελεύθερου καπιταλισμού συμφωνούσαν ανέκαθεν ότι το ζήτημα είναι αποκλειστικά οικονομικής τάξης κι ότι ο άνθρωπος ήταν απλώς ένα πρόσχημα, ένα μέσο, για να κινείται το κεφάλαιο εδώ κι εκεί διαβρώνοντας τον χωροχρόνο των αριθμών και των δανείων. Η ζωή εξοφλείται με δόσεις.

Κτηνοτρόφοι και γονείς που εκτρέφουν παιδιά πρέπει να μοιραστούν τις επιδοτήσεις από το Πλαίσιο Στήριξης.

Οι αγρότες μισούν τις υποσχέσεις και τα παιδιά δεν αντέχουν να ζουν στον μέλλοντα, πόσω μάλλον τον τετελεσμένο, όπως στις δημοσκοπήσεις. Καλλιεργώντας τα σκουπίδια, περιμένοντας τη συγκομιδή, αναρωτούνται, όπως κι εμείς εξάλλου, αν το μέλλον θα χωρέσει τα φορτία του ανακυκλούμενου παρελθόντος• η ανακύκλωση δεν αφήνει πίσω της τίποτα. Το παρόν είναι η χωματερή του μέλλοντος.

Καταργείται άρα και το δικαίωμα στην τεμπελιά και στον ρεμβασμό, που αντιπροσωπεύει την ουσία της παιδικότητας. Το μέλλον είναι το παρόν εν ώρα εργασίας. Απεναντίας, το παρόν εν ώρα αναπαύσεως είναι αληθώς ο εαυτός του, αλλά τέτοιου είδους χαρές έχουν χαθεί απ' το προσκήνιο. Μιλάω για το παρόν που στοιχειοθετείται ανάμεσα στο «θέλω» και το «δεν έχω», το παρόν της επιθυμίας ως υποκειμενικότητας που καίει. Οι έφηβοι, φέρ' ειπείν, συνειδητοποιούν τη φρικίαση του παρόντος λίγο πριν απ' τις εξετάσεις, όταν οι προσταγές τούς επιβάλλουν εμφατικά «να σκεφτούν το μέλλον τους». Ομως δεν έχει σημασία το να χάσεις το λεωφορείο, παίρνεις το επόμενο• δεν έχει σημασία το αν θα σε παρατήσει το κορίτσι σου, βρίσκεις το επόμενο, δεν έχει σημασία το να αποτύχεις σε ένα τεστ, θα περάσεις το επόμενο, όλα παραπέμπουν στην αμέσως επόμενη εκδοχή του εαυτού τους μέσα σε κλίμα επιταχυνόμενης ανταπόκρισης και συνάμα αδιαφορίας. Δεν έχει σημασία κάποιο συγκεκριμένο μήνυμα στο κινητό, θα λάβεις το επόμενο. Αυτή η απάθεια είναι, ενδεχομένως, κατά ένα μέρος υποκριτική, σαν εξωτερίκευση της αμηχανίας που παράγεται ως ψυχικό κατάλοιπο απ' την αυτόματη προσαρμογή στο στιλ της εποχής• ίσως πάλι δηλώνει προϊούσα, γνήσια παραίτηση από το ενδιαφέρον των σημασιών, αφού αυτές οι τελευταίες μόνον ενδιαφέρουσες δεν είναι. Οποιος λοιπόν υπερασπίζεται με ειλικρίνεια τα παιδιά, οφείλει να παραδεχθεί πως αυτή η παραίτηση είναι δικαιολογημένη. Δεν μας μιλάνε όχι διότι δεν τους ακούμε αλλά επειδή δεν τους απευθύνουμε καν τον λόγο. «Διάβασες;» «Εφαγες;» Κι εκεί τελειώνει.

(Συνεχίζεται.)

1. Θυμάμαι τη ζωή στον Ναυτικό Ομιλο της Κέρκυρας στη δεκαετία του '60, όπου 10 έως 15 παιδιά, σε όλες τις βαθμίδες της εφηβείας, ζούσαμε μια πλήρη, περιπετειώδη ζωή, στις παραλίες, από το πρωί μέχρι το βράδυ. Με πρόσχημα την ιστιοπλοΐα είχαμε αφήσει τους εαυτούς μας να υιοθετηθούν απ' την ίδια τη θάλασσα - πρώτοι έρωτες, φιλίες, τσακωμοί, σκασιαρχείο, όλων των ειδών τα παιχνίδια, μάθημα αγγλικών με τους τουρίστες, ακόμη και προσωρινή εγκατάλειψη της οικογενειακής εστίας, όλα περνούσαν από κει, ήταν το θέατρο των συμβάντων. Σε μια επίσκεψη που έκαναν 35 χρόνια αργότερα είδα παιδιά που δεν γνωρίζονταν καν μεταξύ τους, να κατεβαίνουν στον όμιλο με το αυτοκίνητο, συνοδευόμενα απ' τους γονείς τους και κρατώντας ένα σακ βουαγιάζ με την επώνυμη φόρμα, άλλαζαν σιωπηλά ή βαριεστημένα και έκαναν προπόνηση για δύο ώρες, μέχρι να ξανάρθει το αυτοκίνητο και να αποχωρήσουν, με τρόπο εξίσου μοναχικό, για την επόμενη προγραμματισμένη ενασχόληση. Ρώτησα τον Κώστα Πρίφτη, έναν παλαίμαχο φίλο μου, αν υπήρχε εκεί πέρα έρωτας, εννοώντας έρωτας για τη θάλασσα, για τις παρέες, για το καλοκαίρι κ.λπ. Μου απάντησε, το θυμάμαι ακόμη: «Αυτό ξέχνα το!».

Read more!

το Μανιφέστο του Μεταφουτουρισμού

Από το http://mazemata.blogspot.com/2009/02/blog-post_11.html

100 χρόνια μετά τη δημοσίευση στην Le Figaro στις 20 Φεβρουαρίου 1909 του Μανιφέστου του Φουτουρισμού του Filippo Tommaso Marinetti, ο Franco Berardi (Bifo) κι η παρέα του, γράφουν το Μανιφέστο του Μεταφουτουρισμού:

ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΟΥΤΟΥΡΙΣΜΟΥ

1. Θέλουμε να τραγουδήσουμε τον κίνδυνο του έρωτα, την καθημερινή δημιουργία μιας γλυκιάς ενέργειας που ποτέ δεν σκορπά.

2. Η ειρωνεία, η τρυφερότητα κι η εξέγερση θα είναι τα ουσιαστικά στοιχεία της ποίησής μας.

3. Η ιδεολογία κι η διαφήμιση έχουν εξυμνήσει τη μόνιμη κινητοποίηση της παραγωγικής και της νευρώδους ενέργειας της ανθρωπότητας για το κέρδος και τον πόλεμο, αλλά εμείς θέλουμε να εξυμνήσουμε την αβρότητα, τη νωχέλεια και την έκσταση, την αυτοσυγκράτηση των αναγκών μας και την ευχαρίστηση των αισθήσεων.

4. Δηλώνουμε ότι το μεγαλείο του κόσμου έχει εμπλουτιστεί με μια νέα ομορφιά: την ομορφιά της αυτονομίας. Όλοι έχουν το ρυθμό τους και κανένας δεν πρέπει να αναγκάζεται να βαδίζει με ομοιόμορφο βήμα. Τα αυτοκίνητα έχουν χάσει τη γοητεία της σπανιότητας και, πάνω απ' όλα, δεν μπορούν να επιτελέσουν το έργο, για το οποίο είχαν εφευρεθεί. Η ταχύτητα έχει επιβραδυνθεί. Τα αυτοκίνητα έγιναν ακίνητα σαν ανόητες χελώνες μέσα στην κυκλοφοριακή κίνηση της πόλης.

5. Θέλουμε να τραγουδήσουμε τον άντρα και τη γυναίκα, που θωπεύονται για να γνωρισθούν καλύτερα μεταξύ τους και για να γνωρίσουν καλύτερα τον κόσμο.

6. Ο ποιητής πρέπει να προσφέρει την έμπνευση για οίστρο κι ασωτία για να αυξήσει τη δύναμη της συλλογικής νόησης και να ελαττώσει το χρόνο της μισθωτής εργασίας.

7. Δεν υπάρχει κάλλος παρά μέσα στην αυτονομία. Κανένα έργο που δεν εκφράζει τη νοημοσύνη του δυνατού δεν μπορεί να είναι αριστούργημα. Η ποίηση είναι μια γέφυρα που ρίχνεται πάνω στην άβυσσο του τίποτε για να επιτρέψει την κοινή μοιρασιά των ποικίλων φαντασιών και για να απελευθερώσει την ενικότητα.

8. Βρισκόμαστε στο απώτατο ακρωτήρι των αιώνων.. Οφείλουμε απολύτως να κοιτάμε πίσω μας για να θυμόμαστε την άβυσσο της βίας και του τρόμου, τις οποίες η στρατιωτική επιθετικότητα κι η εθνικιστική άγνοια κατόρθωσαν να υποδαυλίζουν κάθε στιγμή. Ζούμε για πολύ καιρό μέσα στην θρησκεία του στάσιμου χρόνου. Η πανταχού παρούσα αιώνια ταχύτητα είναι ήδη πίσω μας, στο Ίντερνετ, και γι' αυτό μπορούμε τώρα να την ξεχάσουμε για να βρούμε το δικό μας ξεχωριστό ρυθμό.

9. Θέλουμε να γελοιοποιήσουμε τους βλάκες που υποστηρίζουν το λόγο του πόλεμου: τους φανατικούς των ανταγωνισμών, τους φανατικούς του γενειοφόρου θεού που προτρέπει τις σφαγές, τους τρομοκρατημένους φανατικούς από την αφοπλιστική θηλυκότητα που υπάρχει σ' όλους μας.

10. Απαιτούμε να γίνει η τέχνη δύναμη αλλαγής μέσα στη ζωή, απαιτούμε να καταργήσουμε το διαχωρισμό μεταξύ ποίησης και μαζικής επικοινωνίας, απαιτούμε να λυτρώσουμε τα μήντια από την εξουσία των έμπορων για να τα ξαναδώσουμε στους ειδήμονες και τους ποιητές.

11. Θα τραγουδήσουμε για το πλήθος των ανθρώπων που μπορούν επιτέλους να απελευθερωθούν από το ζυγό της έμμισθης εργασίας, θα τραγουδήσουμε για την αλληλεγγύη και για τον ξεσηκωμό κατά της εκμετάλλευσης. Θα τραγουδήσουμε για το άπειρο δίκτυο της γνώσης και της επινόησης, για την άυλη τεχνολογία που μας απελευθερώνει από τον φυσικό μόχθο. Θα τραγουδήσουμε για το επαναστατημένο κογκνεταριάτο (το προλεταριάτο της γνωσιακής εργασίας) που μας συνδέει με το ίδιο το σώμα. Θα τραγουδήσουμε για το άπειρο του παρόντος και δεν θα έχουμε πια ανάγκη του μέλλοντος.

... Συνέχεια...
Read more!

Τα γενόμενα ουκ απογίγνονται

Μα... όλοι έχουν άποψη για την αριστερά;! (Με αφορμή διάφορα κακεντρεχή σχόλια διαφόρων γνωστών τύπων για την ισοπέδωση του Αλσυλίου Κύπρου & Πατησίων)...

Μην ασχολείστε με την αριστερά καλοί μου κύριοι και κυρίες. Δεν καθορίζει αυτή την ποιότητα της ζωής σας. Φυσικά και ένα mall εδώ, ένα parking πιό πέρα, περισσότερο πλακόστρωτο, τραπεζοκαθίσματα εδώ γύρω και παρακάτω, από μόνα τους δεν κάνουν τη ζημιά. Όταν βλέπεις μόνο το δένδρο όμως έχεις χάσει το δάσος. Και μιλάς και ερασιτεχνικά.
Για παράδειγμα δέντρο είναι ότι:
1. Οι κάτοικοι της οδού Κύπρου πλήρωσαν έκτακτη εισφορά γιατί "αναβαθμίστηκε" η θέση της κατοικίας τους λόγω της θέσης της ως προς το πάρκο. Μερικών μάλιστα τα σπίτια βγήκαν στο σφυρί για το "χρέος". Θα τα επιστρέψει τώρα τα λεφτά ο δήμαρχος αφού θα αντικρίζουν parking.
2. Το μικροκλίμα στην περιοχή θα αλλάξει προς το δυσμενέστερο ιδιαίτερα το καλοκαίρι (π.χ. δεν θα υπάρχει αρκετή σκιά ή αρκετή βιομάζα για να αυξάνει την εξάτμιση και να ρίχνει τη θερμοκρασία κλπ). Θα πληρώσει ο δήμαρχος τους αυξημένους λογαριασμούς κατανάλωσης ηλεκτρικού ρεύματος;
3. Τα δένδρα απορροφούσαν την υγρασία από τη γη. Τώρα θα συμβούν τα εξής: α) θα καταναλώνεται πολύτιμο νερό για την άρδευση ακόμα και των θάμνων και β) η υγρασία του υπεδάφους θα "σκάει" στα υπόγεια-ισόγεια των κατοικιών καθώς θα "προωθείται" προς αυτά από το στεγανό κουτί του parking. Μήπως θα πληρώσει ο Δήμαρχος τις ζημιές στα σπίτια; κλπ κλπ
Αριστερά λοιπόν είναι να βλέπεις αυτά αλλά και πέρα από τη μύτη σου, να θεωρείς όλο τον κόσμο δικό σου, να τον υπερασπίζεσαι.
Τώρα αυτό μπορείς να το φέρεις από εδώ, να το πείς "παραδοσιακό", να το βαφτίσεις "αντιπροοδευτικό", να το πείς "λαϊκισμό". Η ουσία είναι ότι εμείς θα τα αγγίζουμε αυτά τα θέματα και δεν θα σωπάσουμε. Γνωρίζουμε πως η χειρότερη καταστολή δεν είναι η φυσική αλλά η ιδεολογική, η προπαγάνδα της "προόδου" που μάλιστα λέγεται και "αειφόρα" τρομάρα τους. Εμείς λοιπόν είμαστε με τη "συντήρηση", δεν είμαστε "Ρομπέν" ή "ΔονΚιχώτες", δεν αυτοαποκαλούμαστε επαναστάτες, δεν αποκλείουμε κανέναν.
Μου αρέσει που όλοι αυτοί οι τύποι, κόπτονται για την αριστερά για να την παραινέσουν, να της υποδείξουν, να την βάλουν στο δρόμο το σωστό... Ως να έχουν έμμισθη εντολή...

Read more!

Διασκεδάζοντας στην Εσπερία με Goth metal

Η μπάντα είναι οι Within Temptation και το τραγούδι το "The Truth Beneath The Rose"...Το post χρησιμεύει στο να λυθούν οι απορίες (ιδίως του Μ.Β.) για το πώς ακούγεται μια mezzo-soprano όταν τραγουδάει μια σωστή goth-metal... μπαλάντα. Εντάξει, είναι ολλανδέζα! Μην περιμένετε δηλαδή να έχει και χάρη... Άλλωστε μιλάμε για Goth. Πάντως μοιάζει να το διασκεδάζουν και οι ευρισκόμενοι στη μετεφηβική ηλικία...
Στο βίντεο αποδεικνύεται πως είναι απόλυτα ορθός ο ισχυρισμός οτι δεν μπορείς να παίξεις στα drums σωστά και αυθεντικά βαρβάτα doom, death και παρεμφερείς ποικιλίες metal, αν δεν σηκώνεις 150 κιλά για ζέσταμα.

ακολουθούν και στη συνέχεια οι στίχοι... τυπικοί...
... Συνέχεια...
Give me strength to face the truth
The doubt within my soul
No longer I can justify
The bloodshed in his name

Is it a sin to seek the truth, the truth beneath the rose?
Pray with me so I will find the gate to Heaven's door
I believed it would justify the means
It had a hold over me

Blinded to see
The cruelty of the beast
Here is the darkest side of me
(Forgive me my sins)

The veil of my dreams
Deceived all I have seen
Forgive me for what I have been
(Forgive me my sins)

Pray for me 'cause I have lost my faith in holy wars
This paradise denied to me 'cause I can't take no more

Has darkness taken over me
Consumed my mortal soul?
All my virtues sacrificed
Can Heaven be so cruel?

I believed it would justify the means
It had a hold over me
(Forgive me my sins)

Blinded to see
The cruelty of the beast
Here is the darkest side of me
(Forgive me my sins)

The veil of my dreams
Deceived all I have seen
Forgive me for what I have been
(Forgive me my sins)

I'm hoping, I'm praying
I won't get lost between two worlds
For all I have seen
The truth lies in between

Give me the strength to face the wrong that I have done
Now that I know
The darkest side of me

how can blood be our salvation
And justify the pain
That we have caused throughout the times

Will I learn what's truly sacred
Will I redeem my soul
Will truth set me free

Blinded to see
The cruelty of the beast
Here is the darkest side of me
(Forgive me my sins)

The veil of my dreams
Deceived all I have seen
Forgive me for what I have been
(Forgive me my sins) Read more!

Στον Γ.Γ. και την Μ.Μ.

(Ten Years After - I'm Going Home - 40 χρόνια από το Woodstock)

Το Γιώργο Γκουντούνα που πέθανε σήμερα 26.1.2009 οι περισσότεροι θα τον θυμούνται να αγορεύει με το ιδιαίτερο ύφος του. Εγώ για τις μακριές, φλύαρες νυχτερινές μας βόλτες στη μακρινή Πάτρα του 1984-87. Για μένα βέβαια σημαντικές, σπουδαίο βιβλίο ο Γ., αδιάβαστο. Αυτός ήδη έτρεχε να προφτάσει, σε προκαθορισμένους δικούς του στόχους - απροσδιόριστους για εμάς. Θα θυμάμαι όμως και τη Μαρία μαζί, τους δυό τους μαζί και χώρια. Η Μ. κατόρθωσε και μας έφυγε νωρίτερα. Τους έχω για πάντα συνδυάσει, και αυτοί πάλεψαν και τα κατάφεραν να συντρίψουν και να συντριβούν.
Αδειάζουν οι καρέκλες στην πλατεία...
...

... Συνέχεια... Read more!

Αρχίδια εξέγερση σύντροφοι….

Στο τελευταίο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο του Δεκεμβρίου που πέρασε πριν οι φοιτητικοί σύλλογοι αποσυρθούν στα ενδότερα για την περίοδο των χριστουγέννων, είχαμε ακόμη ένα περιστατικό σεξιστικής βίας, μέσα στα μπλοκ της διαδήλωσης. Και συγκεκριμένα σε αυτό του πολυτεχνείου.

Η αντίδραση αρκετών συντροφισσών απέναντι στο σύνθημα « μπάτσοι-μουνιά σκοτώνετε παιδιά», έβγαλε τους αρχι-εαακίτες που το φώναζαν περήφανα από την ντουντούκα έξω από τα ρούχα τους.

Όσες ήμασταν εκεί υποστηρίζαμε ότι το σύνθημα είναι τελείως αντιδραστικό και μισογύνικο, και ότι αυτό που λέμε απέναντι στους μπάτσους, δεν είναι ότι είναι μουνιά, αδερφές ή καθυστερημένοι, αλλά ότι είναι ένα μάτσο εθνικιστών στρατόκαυλων, που επιβάλλουν τον Νόμο και την Τάξη, συμμετέχοντας υποτακτικά στο κατασταλτικό μηχανισμό του κράτους, σε αυτό το εγκληματικό σώμα που λέγεται αστυνομία

Η ποιότητα του επιχειρήματος μάλλον υπερβαίνει τις διανοητικές δυνατότητες των αρχι-συνδικαλιστών του πολυτεχνείου. Άλλωστε αυτοί είναι οι ούνοι του μάη και του ιούνη(sic)
Οι οποίοι ανδρώθηκαν μέσα στον παραταξιοκεντρικό και βρώμικο συνδικαλισμό των καταλήψεων για το Άρθρο 16.

Εμπνευσμένος από το ιστορικά κατοχυρωμένο ρεύμα του πρωτόγονου αριστερίστικου σεξισμού, ο επιφανείς φοιτητοπατέρας Δ.Γ , επιτέθηκε στην πιο εξοργισμένη συντρόφισσα εκείνη τη στιγμή λέγοντας της επί λέξει «πρέπει να μάθεις να το βουλώνεις, και αν δεν ξέρεις πώς θα στο βουλώσουμε εμείς», κάνοντας ταυτόχρονα την χαρακτηριστική χειρονομία-τσόντα που υπονοούσε πως θα της το βουλώσει με το πουλάκι του (?).

Οι συντρόφισσες άρχισαν τους γελοιοποιούν και να φωνάζουν πιο δυνατά κι αυτό ήταν που έκανε το παρεάκι των 5 τσουτσουνοφόρων του πολυτεχνείου να ξεχειλίσει ανδρισμό. Φούσκωσαν τα στήθια τους-πρακτική που πάντα ενισχύει την παράσταση νίκης- και κινήθηκαν απειλητική με τις αγριοφωνάρες τους έναντι των γυναικών που τους ενοχλούσαν περισσότερο, σε μια προσπάθεια να επιβληθούν με τον όγκο και την δύναμη τους.
Η τρομοκρατία τους δεν πέρασε όμως.

... Συνέχεια...
Αφενός γιατί η μάχη σώμα με σώμα δεν είναι κάτι καινούριο για τις συντρόφισσες. Οι πρακτικές σωματικής βίας μας είναι γνωστές. Με αυτές προσπαθούν να μας εκπαιδεύσουν
εδώ και καιρό οι πατεράδες, οι καθηγητές, οι γκόμενοι, τα αφεντικά και οι μπατσοι, χωρίς να μπορούμε να ξεχάσουμε τα «ληγούρια», τους «πέφτουλες», και τους «πορνόγερους» στο δρόμο και τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς.
Αφετέρου το σκηνικό βίας, που τόσο πηγαία έστησαν οι «εξεγερμένοι» του πολυτεχνείου, δεν θα εξελισσόταν σε κλωτσομπουνίδια, μιας και είναι τόσο βαθιά σεξιστές που δεν θα πιάνονταν ποτέ στα χέρια με μια γυναίκα.

Η αντίδραση μεγάλου μέρους του μπλοκ και κυρίως κόσμου που βρισκόταν στα πλάγια της διαδήλωσης ήταν έντονη μετά από αυτό, και έτσι το περιστατικό έληξε. Αλλά το θέμα «σεξισμός μέσα στο κίνημα» δεν έχει κλείσει παρά τις πυροσβεστικές προσπάθειες άλλων επιφανών στελεχών της ΕΑΑΚ να μας ηρεμήσουν με το σταλινικό παραμυθάκι περί πρωτεύουσας, δευτερεύουσας και τριτεύουσας αντίθεσης του συστήματος κυριαρχίας και να μας πείσουν «πολιτισμένα» το άστοχο της φεμινιστικής παρέμβασης και το άκαιρο της αντί-σεξιστικής δράσης μέσα στις γραμμές του κινήματος.

Η παρουσία τέτοιων σεξιστών στον δρόμο είναι θλιβερή και ο αναβαθμισμένος ρόλος τους στο κίνημα παραπάνω από εξοργιστικός. Αναδεικνύει με τον χειρότερο τρόπο την αντίφαση του να αντιπαρατίθεσαι με τους μπάτσους, την κυβέρνηση, το κεφάλαιο, την Ε.Ε, το νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό και δε ξέρω γω ποιόν άλλο, και την ίδια στιγμή, να ενσωματώνεις όλη την εξουσιαστική κουλτούρα, την αυταρχικότητα και τη βία που επιφυλλάσει η πατριαρχική κοινωνία για τους Άνδρες και τα αρσενικά.

Καθόλου αντιφατικό βέβαια το περιστατικό με την δράση των εν λόγω φοιτητοπατέρων μέσα στο κίνημα. Είναι οι ίδιοι οι οποίοι στα έντυπα ων οργανώσεων του βερμπαλίζουν ασύστολα για την Κοινωνική εξέγερση ενώ στην καθημερινή τους δράση λειτουργούν στοχοπροσηλωμένοι στο να διατηρούν την ηγεμονία της πολιτικής τους στα περιεχόμενα του φοιτητικού κινήματος και της πολιτικής της ηγεμονίας στις δομές του.

Είναι οι ίδιοι-και δεν είναι οι μόνοι- που «κλειδώνουν» την συζήτηση του Συντονιστικού Γενικών Συνελεύσεων και καταλήψεων στο αξιοθρήνητο επίπεδο της ανάγνωσης πλαισίων.
Αυτοί που μαζί με άλλους καλοθελητές εκφυλίζουν την συνέλευση σε τελετουργική επανάληψη πολιτικών χρησμών και κούφιων αιτημάτων, συντηρώντας το status quo, αντί να ενισχύουν το φοιτητικό κίνημα αφήνοντας να αναπτυχθεί η εσωτερική του δυναμική, να απελευθερωθούν η επινοητικότητα της αντίστασης και η δημιουργικότητα της αλληλεγγύης.

Τους φαλλοκράτες των ΕΑΑΚ τους ξέραμε από καιρό.
Ελπίζαμε πως η εξέγερση του Δεκέμβρη
θα τους άνοιγε λίγο τα μάτια, αλλά δυστυχώς κάναμε λάθος.
Η σεξιστική κουλτούρα της πατρίδας,
της θρησκείας, της οικογένειας και της TV καλά κρατεί
ακόμα και μέσα στο φοιτητικό κίνημα…πίσω γορίλες!

σεξιστικές επιθέσεις?
είναι δίκαιο να εξεγειρόμαστε.

-ανοιχτές συνελεύσεις_συζητήσεις για τον σεξισμό στο κίνημα και τον πατερναλισμό των παρατάξεων εδώ και τώρα

Αθήνα 09-01-09
Riot girls

Read more!

Αποτίμηση του Δεκέμβρη από τον Άκη Γαβριηλίδη

Δημοσιεύθηκε στο indy 31.12.2008

Έχει περάσει μικρό μόνο διάστημα από τα γεγονότα, και νομίζω ότι μπορούμε ήδη να κάνουμε μια αποτίμηση όσων γράφτηκαν εδώ με βάση όσα προέκυψαν στο διάστημα αυτό.
Θα αρχίσω από τη μεριά μου την αποτίμηση με βάση το ερώτημα «τι συγκεκριμένα καινούργιο έφερε η εξέγερση».
Η απάντηση που δίνω εγώ, σε γενικό επίπεδο, είναι ότι η εξέγερση έφερε για πρώτη φορά στο πολιτικό προσκήνιο ένα καινούριο κοινωνικοπολιτικό υποκείμενο (που είναι ταυτόχρονα μη-υποκείμενο), έναν καινούριο τρόπο πολιτικής δράσης και μια νέα λογική: το πλήθος (multitude). Αυτό προφανώς είναι που κρύβεται πίσω από τις κουκούλες, ή μάλλον όχι μόνο πίσω αλλά και μπροστά, δίπλα –κατά μία έννοια, αυτό είναι οι ίδιες οι κουκούλες. Όπως έλεγε ο υποδιοικητής Μάρκος, το πλήθος έκρυψε το πρόσωπό του για να το δούμε. Και όπως φαίνεται, το είδαμε –και με το παραπάνω.
Δεύτερον, έφερε αυτήν εδώ την απολύτως πολυπρισματική συζήτηση, όπου άνθρωποι οι οποίοι ως τώρα δεν έμπαιναν καθόλου στον κόπο να σκεφτούν και να μιλήσουν γι’ αυτά τα ζητήματα, πήραν το λόγο και άρχισαν να ανταλλάσσουν και να ακούνε (αρκεί να δει κανείς τον αριθμό των επισκέψεων σε αυτό εδώ το θρεντ και να τον συγκρίνει με οτιδήποτε άλλο είχε γραφτεί στο σχεδόν νεκρωμένο αυτό σάιτ προηγουμένως).

Όποιος όμως βρίσκει ότι τα παραπάνω είναι υπερβολικά αφηρημένα ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο μη ικανοποιητικά, δεν έχει παρά να βγάλει το μπλοκάκι του και να αρχίσει να σημειώνει μερικά μόνο από τα μέχρι τώρα άμεσα και απτά αποτελέσματα που έφερε η εξέγερση:

... Συνέχεια...

1) Ο Προκόπης Παυλόπουλος δήλωσε ότι τη δεύτερη μέρα των διαδηλώσεων έδωσε εντολή στην αστυνομία να αυτοσυγκρατηθεί διότι «το ύψιστο αγαθό που οφείλουν να διαφυλάσσουν οι δυνάμεις της τάξης είναι η ανθρώπινη ζωή» (ταυτόχρονα ομολογώντας έτσι έμμεσα ότι η ελληνική αστυνομία υπό κανονικές συνθήκες δεν σέβεται την ανθρώπινη ζωή, και ότι χρειάζεται ειδικές οδηγίες προκειμένου να την σεβαστεί).

2) Ο Κώστας Καραμανλής παραδέχθηκε ρητά το λάθος του σχετικά με την υπόθεση του Βατοπεδίου.
Για όποιον έχει μάτια να δει και αυτιά για να ακούσει, είναι προφανές ότι επρόκειτο για μια «εξοστρακισμένη συγνώμη» για τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου. Τα στοιχεία για την υπόθεση του Βατοπεδίου ήταν γνωστά εδώ και τρεις μήνες, δεν προέκυψε κανένα νέο στοιχείο τις τελευταίες μέρες. Το μόνο νέο στοιχείο που είχε προκύψει ήταν η εξέγερση.

3) Η ίδια η ιερά επιστασία (ή όπως αλλιώς την λένε) της μονής Βατοπεδίου εξέδωσε ανακοίνωση και ζήτησε ταπεινά συγνώμη από τον ελληνικό λαό για τις πράξεις της, ενώ πριν ένα μήνα, όταν η επιτροπή της Βουλής είχε καλέσει τον Εφραίμ, αυτός προσήλθε και την αντιμετώπισε ειρωνικά και με θράσος αρνούμενος να απολογηθεί.

4) Ο Νικολά Σαρκοζί δήλωσε ρητά ότι ανησυχεί μήπως οι ταραχές εξαπλωθούν σε άλλες χώρες της ΕΕ και λίγες μέρες μετά απέσυρε νομοσχέδιο το οποίο θα «μεταρρύθμιζε» τη γαλλική εκπαίδευση.

5) Ο Μπερλουσκόνι απαγόρευσε τη χρήση δακρυγόνων από την ιταλική αστυνομία.

6) Ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος τάχθηκε ανεπιφύλακτα υπέρ της κατάργησης του θρησκευτικού όρκου στα δικαστήρια και εκφράστηκε ευνοϊκά για το διαχωρισμό κράτους-εκκλησίας, σε μια συγκυρία που κανείς δεν είχε θέσει άμεσα τέτοιο ζήτημα.

7) Συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, πιθανώς για να ξεπλύνουν κάπως την καταισχύνη από τη στάση του κόμματός τους απέναντι στην εξέγερση, έκαναν παρέμβαση στη Νομαρχία Αττικής κατά της κατάργησης της αργίας της Κυριακής για τα εμπορικά καταστήματα. Αντιστοίχως, η κυβέρνηση και τα επιμελητήρια εμφανώς τρομοκρατήθηκαν και άρχισαν να ρίχνουν ο ένας στον άλλο το μπαλάκι για να μη χρεωθεί κανείς τη σχετική απόφαση, και τελικά επέτρεψαν τη λειτουργία των μαγαζιών μόνο στο ιστορικό κέντρο διαβεβαιώνοντας σε όλους τους τόνους ότι αυτό δεν θα αποτελέσει προηγούμενο για το μέλλον.

Cool Τα αρμόδια υπουργεία ανακοινώνουν ότι μελετούν τη μείωση της θητείας και αλλαγή του τρόπου εισαγωγής στα πανεπιστήμια.

Και όλα αυτά, επαναλαμβάνω, μόνο τις λίγες πρώτες μέρες μετά την εξέγερση, και ενώ είναι γνωστό (και το είχα ήδη γράψει στο πρώτο μου ποστ) ότι τα αποτελέσματα των εξεγέρσεων συχνά προκύπτουν αλλού, άλλοτε, έμμεσα, διαθλασμένα –άρα μπορούμε να αναμένουμε ακόμα περισσότερα στο μέλλον.

Αυτό αποδεικνύει ότι:
1) η εξέγερση [i]σαφώς και ήταν διάλογος και επικοινωνία, ο λόγος της ήταν εξαιρετικά εύγλωττος και σαφής[/i], τον άκουσαν όλοι με μεγάλη προσοχή και τώρα προσπαθούν να τον κατανοήσουν και να απαντήσουν σε αυτόν –ασχέτως αν μερικοί κάνουν το κορόιδο και δεν το παραδέχονται δημοσίως.

2) Η εξέγερση όχι μόνο ακούστηκε, αλλά πέτυχε μέσα σε λίγες μέρες σε επίπεδο καθαρά άμεσο, καθημερινό, ακόμα και στο επίπεδο της λεγόμενης «κεντρικής πολιτικής σκηνής», πράγματα τα οποία δεν έχουν πετύχει σαράντα προεκλογικά προγράμματα και ογδόντα εξεταστικές επιτροπές της Βουλής.

Όποιος έχει υπόψη του κάποια άλλη μορφή διαλόγου που να μπορεί να πετύχει έστω τα μισά από τα παραπάνω, δεν έχει παρά να μας την πει. Ή μάλλον, αντί να χάνει τον καιρό του να μας την πει, θα είναι ακόμα καλύτερο να την θέσει απλώς σε εφαρμογή. Εάν πετύχει, θα είμαι ο πρώτος που θα την χειροκροτήσω.

Επίσης,

3) Αυτό αποδεικνύει πόσο εκτός τόπου και χρόνου είναι ο ισχυρισμός –διατυπωμένος με παραπλήσιες εκφράσεις τουλάχιστον τρεις συζητητές σε αυτό εδώ το θρεντ- ότι η εξέγερση «άσκησε μονομερή βία για να επιβάλει μανιχαϊστικά στους άλλους την άποψή της». Ο ισχυρισμός αυτός προφανώς προέρχεται από ένα απόθεμα στερεότυπων αφηγήσεων που συνδέονται με τη «φρίκη της εξέγερσης» και ανασύρονται κάθε φορά αυτούσιες χωρίς καμία μέριμνα για το αν αντιστοιχούν πράγματι στην εκάστοτε πραγματικότητα. Ή, με ανάθεση της μέριμνας αυτής αποκλειστικά στα ελληνικά τηλεοπτικά δίκτυα.

Κατά τις μέρες της εξέγερσης, ουδείς απολύτως βιαιοπράγησε κατά ουδενός προκειμένου να τον αναγκάσει να υποστηρίξει την Α και όχι την Β άποψη. Πού το είδατε αυτό; Και γενικά, ουδείς απολύτως βιαιοπράγησε κατά ουδενός για οποιονδήποτε λόγο.
Κατά την εξέγερση αυτή, δεν προκλήθηκε ούτε μία γρατζουνιά σε ανθρώπους (εννοώ φυσικά από τους διαδηλωτές· από τους μπάτσους προκλήθηκαν δυστυχώς πολύ περισσότερα από γρατζουνιές –και εξακολουθούν να προκαλούνται). Όχι μόνο δεν προκλήθηκε, αλλά ούτε καν επιχειρήθηκε. Στην παράδοση του αντικαπιταλιστικού, ανταγωνιστικού ή όπως θέλετε πείτε το κινήματος, υπάρχει μία παραδοσιακή διάκριση ανάμεσα στη βία κατά προσώπων και τη βία κατά περιουσιών. Η όποια βία από τη μεριά αυτής της εξέγερσης ήταν αποκλειστικά του δεύτερου τύπου. Εξ ού είναι τελείως άστοχος ο παραλληλισμός με την ΕΟΚΑ, η οποία, κατά την αφήγηση που παρατέθηκε, σαφώς άσκησε βία και τρομοκράτηση εις βάρος ατόμων –πράγμα που ουδείς έπραξε στην Ελλάδα.
Και αυτή η καταστροφή περιουσιών, όμως, δεν είχε ουδόλως ως στόχο να «εξαναγκάσει» κανέναν να υιοθετήσει καμία άποψη. Είχε μόνο ως στόχο την επιτελεστική θέση στο δημόσιο χώρο μίας άποψης, η οποία ως τότε ήταν αποκλεισμένη από αυτόν και η οποία μόνο έτσι μπορούσε να εκφραστεί.
Όποιος λοιπόν επιθυμεί «πολυπρισματικότητα απόψεων», θα έπρεπε να είναι 100% με αυτή την εξέγερση. Η εξέγερση είναι αυτή που άνοιξε ένα χώρο για να εκφραστούν και να ακουστούν πολλά «πρίσματα» τα οποία ως τώρα ήταν υπαρκτά αλλά λογοκριμένα, χωρίς δυνατότητα έκφρασης.

Και ένα τελευταίο. Στην προηγούμενη παρέμβασή μου έλεγα ότι οι πιο παραγωγικοί διάλογοι και επικοινωνίες διεξάγονται συχνά χωρίς καν να συναντηθούν οι διαλεγόμενοι. Τις μέρες που μεσολάβησαν προέκυψε ακόμα ένα δείγμα τέτοιου διαλόγου. Οι καταληψίες του κινηματοθεάτρου «Ολύμπιον» στη Θεσσαλονίκη κυκλοφόρησαν ένα δωρεάν έντυπο με την επωνυμία «Ο Κουκουλοφόρος» (γραμμένο με την ίδια ακριβώς γραμματοσειρά που χρησιμοποιεί στην «ταυτότητά» της η καθημερινή εφημερίδα «Ο Αγγελιοφόρος»),
βλ. http://koukouloforos.wordpress.com/ ,

στο οποίο περιλαμβάνεται μεταξύ άλλων ένα άρθρο με τον τίτλο «Καλώς ήλθατε στην όαση του πραγματικού».
Παρεμπιπτόντως, αυτός ο τίτλος από μόνος του είναι μία ακόμα λαμπρή ένδειξη της έκρηξης της συλλογικής ευφυίας, καθότι μαρτυρεί ότι όσοι τον επινόησαν όχι μόνο είναι ενήμεροι για το έργο του Σλάβοϊ Ζίζεκ, αλλά και το έχουν αφομοιώσει σε τέτοιο βαθμό ώστε να κάνουν και ζιζεκικού τύπου καλαμπούρια με αυτό.
Διαβάζοντας το άρθρο αυτό, λοιπόν, πέρα από την κοινότητα της προβληματικής, διαπίστωσα ότι υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερις ή πέντε προτάσεις που είναι ακριβώς ίδιες, ακόμα και στο επίπεδο της διατύπωσης, με αντίστοιχες προτάσεις από το δικό μου κείμενο με το οποίο άρχισε αυτή εδώ η ανταλλαγή.
Άραγε οι συντάκτες του τις είδαν και τις υιοθέτησαν, ή απλώς κατέληξαν στο ίδιο αποτέλεσμα από άλλο δρόμο;
Ό,τι και να συνέβη, αυτό αποτελεί ακόμα μια επιβεβαίωση ότι ένα πράγμα πήγε και ήρθε μεταξύ μας έστω ασυνείδητα, ότι κάποιοι άλλοι σκέφτηκαν με το δικό μου μυαλό και εγώ σκέφτηκα με τα μυαλά άλλων, χωρίς κανείς να συναντηθεί με κανέναν, χωρίς κανείς να ρωτήσει τον άλλο ή να ζητήσει τα «πνευματικά δικαιώματα», χωρίς καμία επίσημη διακήρυξη πίστης στον «διάλογο» και την «πολυπρισματικότητα», αλλά απλώς μέσα από την έμπρακτη επιτέλεση του διαλόγου.
Αυτή ακριβώς είναι η όαση του πραγματικού: το πραγματικό, όπως ξέρουμε, είναι αυτό που αντιστέκεται στη συμβολοποίηση, αλλά και ταυτόχρονα αυτό που παράγει άπειρες συμβολοποιήσεις χωρίς να εξαντλείται σε καμία συγκεκριμένη εξ αυτών. Η παραγωγή ορισμένων μόνο από αυτές τις άπειρες συμβολοποιήσεις είναι αυτό που έλαβε και λαμβάνει χώρα με τον «Κουκουλοφόρο», με το κάψιμο του δέντρου, με την κατάληψη της ΓΣΕΕ, της ΕΡΤ, της νομαρχίας Νοτιοανατολικού Αιγαίου, του δημαρχείου Αγρινίου, χθες του Ναυπλίου … Όποιος θέλει να πάρει μέρος σε αυτή τη γιορτή, σε αυτή τη γενναιόδωρη από κοινού παραγωγή του νοήματος, μπορεί να το κάνει με όποιον τρόπο βρίσκει αυτός πρόσφορο, ή να επινοήσει δικούς του τρόπους αν οι παραπάνω δεν του αρέσουν για οποιοδήποτε λόγο. Όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, μπορεί να κοσκινίζει δέκα, είκοσι και τριάντα μέρες, κλαψουρίζοντας για τα φετίχ της ανταλλακτικής αξίας της «μόρφωσης» και της «ανοδικής κοινωνικής κινητικότητας», το βιβλίο, και αγωνιώντας μήπως από καμία ξώφαλτση μολότωφ καεί κανένα σύγγραμμα διοικητικού δικαίου και βγουν με ελλιπή τεχνική κατάρτιση οι αυριανοί υπουργοί και συνήγοροι δολοφόνων.

Αρχικά δημοσιεύθηκε στο site το ΕΚΦ http://www.socialforum-media.gr/forum/viewtopic.php?t=9371&start=45
Η "πειραγμένη" φωτογραφία του "Faith for William's" στο flickr

και το καλύτερο σχόλιο:

Ahi llega un coche oficial
Con su bandera nacional
Medidas de seguridad
Policía nacional
Al otro lado, la acción
Es una manifestación
somos antiglobalisacion
CADA DÍA SOMOS MAS, CADA DÍA SOMOS MAS

από τον maurobozzoniph

Read more!

Δεν είσαι ότι δηλώσεις

του δρομέ@, δημοσιεύθηκε πρώτα στο http://indy.gr με την προσθήκη μόνο σημείων στίξης για να διαβάζεται ευκολότερα. Το κείμενο τοποθετεί τα πράγματα στη σωστή τους βάση.

δεν είναι το όνομα αυτό που καθορίζει την ταυτότητα αλλά ο ρόλος σου.

είτε σε λένε "Επαναστατικούς Αγώνες", είτε "Κροποτκινιστές για μια Απελευθερωμένη Βουλησιαρχία", ειτε "Κουκουλοφόρους Πιγκουίνους Εξαθλείων", ο ρόλος σου σε προσδιορίζει και όχι η αυτο-ονοματοθεσία.

όποιοι ήσαν που έστησαν και μετείχαν στην δολοφονική επίθεση κατά των ματ, ήσαν προβοκάτορες.

δεν ξέρω και δεν με ενδιαφέρει αν είναι κινούμενα ξένα υπηρεσιών ή ντόπιων, ΕΥΠ ή χρυσαυγά, ομάδα μπάτσων ή κοινοί πυρόγκαβλοι με αναρχική ρητορική.

δεν με ενδιαφέρει εάν και ποσά παίρνουν για κάθε "επιχείρηση".

δεν με ενδιαφέρει η ρητορική τους και το επικαλούμενο ιδεολογικό μπαγκράουντ.

δεν με ενδιαφέρει η αστυνομική σεναριολογία.

με ενδιαφέρει μόνο

1) ότι πήγαν ως συμμορία και αυτοδίκως, να φάνε ανθρώπους, όποιοι και να ήταν αυτοί και ουδόλως ελαφρύνονται από το ότι ήταν ματ, όργανα κρατικής καταστολής, είτε οτιδήποτε.

2) ότι επανοπλίζουν το χέρι της εξουσίας που έμοιαζε αδαής, αμήχανη και σε κρίση.

3) ότι νομιμοποιούν την ανάπτυξη ενός νέου κύκλου αστυνομοκρατίας και αυθαιρεσίας, επανεργοποιούν αυθαίρετες διώξεις, τρομονόμους και τρομοδίκες που ήδη είχαν ξεκινήσει με τις συλλήψεις στη Λάρισα.

4) ότι στέλνουν τον κόσμο άκαιρα στο σπίτι του, ενώ η εξουσιαστική βία κατά της ζωής, της επιβίωσης, των ελευθερίων κλιμακώνεται και έμοιαζε ότι το κίνημα θα μπορούσε να διεκδικήσει η και να διευρύνει κάποιες δημοκρατικές ελευθερίες και δικαιώματα.

αυτά και μονό μου αρκούν

αυτά και μονό μου αρκούν, αλλά υπάρχει και κάτι άλλο.

ότι τέτοιου είδους χτύπημα ήταν πρωτοφανές, δεν το έχουν επιχειρήσει /αποτολμήσει, ούτε οι χειρότεροι, μαφιόζοι, νονοί νύχτας ... δλδ το να στήνεις καραούλι και μόλις εμφανίζονται οι "άλλοι" να τους καθαρίζεις με αυτόματα!!!

αυτά δεν έχουνε γίνει ποτέ και από κανένα.

είναι απίστευτα όμως και αληθινά.

μέχρι χθες το κίνημα είχε ένα ηθικό πλεονέκτημα, θα είναι μεγάλη ηλιθιότητα του και δείγμα απόλυτης ανευθυνότητας να το απεμπολήσει.

αυτοί οι τύποι είναι παρακρατικοί και μόνο παρακρατικοί ... όσο νωρίτερα ξεκαθαριστεί αυτό και διατυπωθεί, φωναχτεί, ουρλιαχτεί με τις πιο στεντόρειες κραυγές, τόσο το καλύτερο για όλους.

όποιο ιδεολόγημα και να επικαλούνται είναι εχθροί και μάλιστα πολύ χειρότεροι από τους φανερούς φασίστες και παντός τύπου όργανα της εξουσίας, ας τελειώνουμε με τις αμφιβολίες και τις αυταπάτες.

Read more!

Το κέρδος είναι ανήθικο εισόδημα

Το άρθρο του Θόδωρου Παρασκευόπουλου, επαναδημοσιεύεται από την ΑΥΓΗ της 12.10.2008 καθώς και από την ύστερη, δεύτερη ανάγνωσή του, αποδείχθηκε ιδιαίτερα κατατοπιστικό.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, στο μάθημα των Δημόσιων Οικονομικών, στο Πανεπιστήμιο του Κιέλου της τότε Δυτικής Γερμανίας, ένας συμφοιτητής μου είχε ρωτήσει για ποιον λόγο τα κέρδη των Νομικών Προσώπων φορολογούνται αυτοτελώς με τον ανώτατο συντελεστή (στη Γερμανία τότε ήταν 56%), ενώ τα άλλα εισοδήματα με την προοδευτική φορολογική κλίμακα, δηλαδή με αυξανόμενο συντελεστή ανάλογα με το ύψος τους. Εγώ, νεαρός κομμουνιστής τότε, το έβρισκα αυτονόητο, χωρίς να το έχω πολυσκεφτεί, και η απάντηση του καθηγητή (παλιού σοσιαλδημοκράτη) με εξέπληξε: -Γιατί τα κέρδη, είπε, δεν θεωρούνται εξίσου ηθικό εισόδημα όσο το εισόδημα από εργασία.

... Συνέχεια...

Ο Στέφανος Μάνος, πολύ αργότερα, πριν από λίγα χρόνια συγκεκριμένα, όταν το Χρηματιστήριο ήταν στα ντουζένια του, μου ξαναθύμισε πόσο σημαντική ήταν εκείνη η παρατήρηση του γερμανού καθηγητή. Ο Στέφανος Μάνος, λοιπόν, έλεγε τότε ότι η άνοδος του Χρηματιστηρίου και η μαζική, και παροδικά αποδοτική, τοποθέτηση χρημάτων σε μετοχές συνέβαλλε ώστε να αποενοχοποιηθεί το κέρδος. Το ίδιο, την αποενοχοποίηση του κέρδους, είχε βάλει σκοπό της δημοσιογραφίας του ο Γιάννης Μαρίνος, άλλοτε διευθυντής του Οικονομικού Ταχυδρόμου. Με μεγάλη επιτυχία, όχι μόνος του βέβαια: πριν ακόμη από την παλινόρθωση του καπιταλισμού στην Ανατολή, είχε αρχίσει μια γιγάντια παγκόσμια προπαγανδιστική εκστρατεία για την κατάκτηση του νου· η απενοχοποίηση του κέρδους ήταν από τα κεντρικά της μελήματα. Η επιτυχία αυτής της εκστρατείας συνέβαλε ώστε στην Ελλάδα η φορολογική επιβάρυνση των κερδών (για τις Ανώνυμες Εταιρείες και τις ΕΠΕ) να έχει μειωθεί από 40% σε 25%, και να σχεδιάζεται φορολογική τους ελάφρυνση μέχρι το 20% σε πέντε χρόνια.

Το ότι στα εγχειρίδια της οικονομικής επιστήμης επέστρεψε ο γελοίος "τριαδικός τύπος" για την παραγωγή και τα εισοδήματα (κεφάλαιο, εργασία, γη), ότι μάλιστα ανακαλύφθηκε νέος συντελεστής της παραγωγής (η "επιχειρηματικότητα"), και επομένως νέα πηγή εισοδήματος που δικαιολογεί τις αστρονομικές αμοιβές των μάνατζερ, κι αυτά χωρίς να πέσει μεγάλο κράξιμο, είναι χαρακτηριστικό της επιτυχίας αυτής της εκστρατείας: τα κέρδη των καπιταλιστών και οι στοκ-όπσιον των μάνατζερ εξομοιώθηκαν από ηθικής απόψεως με τον μισθό.

Τη σημασία της παρατήρησης του δασκάλου μου για τον ανήθικο χαρακτήρα του κέρδους μού την έφερε πάλι στο νου, πριν από λίγο καιρό, ο Μπάμπης Γεωργούλας με ένα σημείο του άρθρου του στην Εποχή (21.9.2008). Με το άρθρο εκείνο ο Γεωργούλας απαντούσε σημείο προς σημείο -μια παλιά τέχνη της Αριστεράς, που την έχουμε μισοξεχάσει- στα όσα είπε ο Γιώργος Παπανδρέου στη Θεσσαλονίκη. Μια και το έφερε η κουβέντα, το άρθρο του Γεωργούλα θα άξιζε να ανατυπωθεί (*σημείωση δική μου: περιλαμβάνεται στο τέλος του άρθρου) και να μοιραστεί στους ανθρώπους του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ., για την καθημερινή πολιτική επιχειρηματολογία τους. Γράφει, λοιπόν, ο Γεωργούλας στην Εποχή:

"Ο Γ. Παπανδρέου υποσχέθηκε ενιαία φορολογική κλίμακα για όλα τα εισοδήματα, ανεξάρτητα από ποια πηγή προέρχονται. Το έκανε, όπως είπε, γιατί είναι άδικο να φορολογείται με δυσμενέστερο τρόπο ο χαμηλόμισθος με τον πλούσιο. Δυστυχώς γι' αυτόν, και θεωρητικά και στην πράξη, εκείνο που διασφαλίζει την ευμενέστερη μεταχείριση των χαμηλών εισοδημάτων είναι η διαφοροποίηση του τρόπου φορολόγησης των εισοδημάτων ανάλογα με την πηγή: με ευμενέστερες φορολογικές κλίμακες για τους μισθούς και επαχθέστερες για τα κέρδη. Δεν το θέλει αυτό το ΠΑΣΟΚ;".

Έχω τη γνώμη ότι το γεγονός πως δεν επιμείναμε σε αυτό το ζήτημα, απαντώντας στον Γ. Παπανδρέου, αλλά ούτε και στη συζήτηση του φορολογικού νομοσχεδίου στη Βουλή (αυτό ωστόσο δεν μειώνει τη λαμπρή παρουσία της κοινοβουλευτικής μας ομάδας εκεί), έχει να κάνει με την επιτυχία αυτής της προπαγανδιστικής εκστρατείας του αστικού καθεστώτος. Ακόμη και σ' εμάς έχει παρεισφρήσει η αμφιβολία: -"Μήπως δεν έχουμε δίκιο; Μήπως έχουμε μεν δίκιο, αλλά πού να τό 'βρουμε; Μήπως χρειάζεται η καλή μεταχείριση του κεφαλαίου, γιατί, όπως έλεγε ο Βίλι Μπραντ, αυτό είναι η γελάδα που θ' αρμέξουμε για τις κοινωνικές δαπάνες;". Αλλά και γι' αυτό το τελευταίο -το κατά Βίλλυ Μπραντ "άρμεγμα"-, το βασικό επιχείρημα των σοσιαλδημοκρατών του 20ού αιώνα, χρειάζεται η ηθική καταδίκη του κέρδους, ως θεμέλιο της επαχθούς φορολόγησής του. Η ηθική καταδίκη του κέρδους, δηλαδή η γνώση της εκμετάλλευσης, μας συνέδεε με τους σοσιαλδημοκράτες ως δύο μέρη του εργατικού κινήματος, κι έκανε δυνατές τις πολιτικές συνεργασίες (στην πραγματικότητα, μετά τον Πόλεμο, μόνο το Κοινό Πρόγραμμα της γαλλικής Αριστεράς). Μας συνέδεε ακόμη και με μεγάλα τμήματα του συντηρητικού αστικού πολιτικού κόσμου· μια συνέπεια της μεγάλης σύγκρουσης με τον φασισμό και τον ναζισμό στα μέσα του 20ού αιώνα: για πολλές δεκαετίες τα εγκληματικά καθεστώτα ήταν στην κοινή συνείδηση φυσικά απότοκα του ανεξέλεγκτου καπιταλισμού. Ήταν και η ηθική θεμελίωση του κοινωνικού κράτους – αλλά όχι η αιτία του. Επίσης, αυτή ήταν και η ηθική θεμελίωση του σοσιαλισμού, δηλαδή της κατάργησης της ιδιωτικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής.

Αυτός ο σύνδεσμος με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις εξέλιπε ολωσδιόλου με την ήττα του ιστορικού κομμουνισμού και τη στροφή των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, τον "Τρίτο Δρόμο", τη θεωρία για το τέλος του εργατικού κινήματος, που την ασπάστηκε και το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στην Ελλάδα.

Δυστυχώς (δυστυχώς, γιατί αν ήταν βάσιμες οι αμφιβολίες κι είχαν δίκιο οι -παλιοί- σοσιαλδημοκράτες, θα ήταν όλα ευκολότερα σ' αυτόν τον κόσμο), δυστυχώς λοιπόν φάνηκε πώς έχουμε δίκιο. Χρειάστηκαν μόλις είκοσι χρόνια "ελεύθερης οικονομίας της αγοράς", για να αποδειχτεί πόσο αβάσιμα ήταν τα σοσιαλδημοκρατικά επιχειρήματα και τι καταστροφές μπορεί να επιφέρει ο καπιταλισμός, όταν οι καπιταλιστές "πάψουν να φοβούνται", όπως έγραψε ο Χομπσμπάουμ.

Κατά τη γνώμη μου, η τελευταία οικονομική κρίση και τα μέτρα που θα χρειαστεί να πάρουν τα κράτη για να τη δαμάσουν, δημιουργούν προϋποθέσεις ώστε να υπάρξει μια ρωγμή στο ιδεολογικό οικοδόμημα που σταθεροποιήθηκε την τελευταία εικοσαετία.

Όπως και να δει κανείς την τρέχουσα οικονομική κρίση, κεντρική κατηγορία για την ανάλυσή της είναι το κέρδος. Κατά τη γνώμη μου, δεν έχει μεγάλο νόημα η τυποποίηση των κρίσεων που επιχειρούν ορισμένοι μαρξιστές οικονομολόγοι, πολύ περισσότερο επειδή η συνήθης τυποποίηση παραβλέπει τον εγχρήματο χαρακτήρα του καπιταλιστικού συστήματος και την ιδιαιτερότητα νομισματικών και πιστωτικών κρίσεων - η τυποποίηση μάλιστα εμποδίζει τη συγκεκριμένη διερεύνηση της εκάστοτε κρίσης. Ο Μαρξ μάς έμαθε ότι το ίδιο το εμπόρευμα, ο χωρισμός της παραγωγής από τη χρήση του προϊόντος της, περιέχει το σπέρμα της κρίσης· το χρήμα, η αφηρημένη έκφραση του εμπορεύματος και η αυτόνομη κίνησή του πολλαπλασιάζουν τις πιθανότητες της κρίσης. Στην καπιταλιστική παραγωγή -τη γενικευμένη εγχρήματη παραγωγή εμπορευμάτων με μισθωτή εργασία και με σκοπό το κέρδος- αυτός ο χωρισμός είναι τόσο απόλυτος ώστε κάθε κίνηση μπορεί να οδηγήσει στην καταστροφή, ιδίως στον σημερινό, όψιμο καπιταλισμό με τον αυτονομημένο χρηματοπιστωτικό τομέα. Σε αυτό το σύστημα, κινητήρια δύναμη είναι το κέρδος, που την απόσπασή του ο εκάστοτε καπιταλιστής (ή το εκάστοτε κεφάλαιο) δεν την πραγματοποιεί μόνο με τα "κλασικά" καπιταλιστικά μέσα, δηλαδή την αύξηση της υπεραξίας, αλλά με πραγματικές ληστρικές επιδρομές εναντίον άλλων καπιταλιστών, με δημιουργία "πυραμίδων" σαν εκείνες των απατεώνων προ ετών στην Αλβανία, αλλά όχι τέτοιες μίζερες: φαραωνικών διαστάσεων, νόμιμων ή σχεδόν νόμιμων, που παρασύρουν τους αφελείς ή -όπως έγινε με τα "δομημένα ομόλογα"- στις οποίες το κράτος (ή τμήματα του κράτους) διοχετεύει τα χρήματα του κοσμάκη. Τα κέρδη του χρηματοπιστωτικού τομέα είναι τόσα που οι έλεγχοι και οι αυστηροί νόμοι έχουν αποδειχτεί ανεπαρκείς. Πού και πού μπαίνει κανένας φυλακή, ε και;

Η ανάλυση της τρέχουσας κρίσης και των αιτίων της, του τρόπου και της έντασης της επέκτασής της στους παραγωγικούς τομείς χρειάζεται βέβαια να γίνει, και είμαι βέβαιος ότι ήδη πολλοί ακαδημαϊκοί οικονομολόγοι ακονίζουν τους υπολογιστές τους. Μαζί και δικοί μας, μαρξιστές οικονομολόγοι, οι οποίοι, τα τελευταία χρόνια που γίνεται πολύς λόγος για την "κρίση του μαρξισμού", έχουν εκλεπτύνει τα επιστημονικά εργαλεία τους. Αυτοί άλλωστε, οι μαρξιστές οικονομολόγοι, προειδοποιούσαν εδώ και καιρό για την επερχόμενη κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Στην πολιτική και στην ιδεολογική σύγκρουση όμως μπορούμε και χρειάζεται από τώρα να διαπιστώσουμε ότι υπάρχουν πια οι προϋποθέσεις για να καταρρεύσουν δύο μύθοι.

Ο ένας μύθος είναι ότι "η οικονομία", δηλαδή οι καπιταλιστές, μπορούν μόνοι τους να τα καταφέρουν και δεν χρειάζεται το κράτος. Όμως, στην πραγματικότητα, το κράτος είναι πάντα παρόν, αυτό καταργεί και επαναφέρει ελέγχους και ρυθμίσεις, διευρύνει ή συρρικνώνει την παρουσία του. Στην παρούσα κρίση, το εντυπωσιακό είναι πόσο γρήγορα τα εθνικά κράτη της Δυτικής Ευρώπης γράψανε στα παλιά τους τα παπούτσια τις δεσμεύσεις, τα σύμφωνα και τους κανόνες που προστατεύουν τον ελεύθερο ανταγωνισμό και απαγορεύουν τις επιδοτήσεις, που περιορίζουν τη δημιουργία δημοσιονομικών ελλειμμάτων, με τι αποφασιστικότητα επανήλθε το εργαλείο της κρατικοποίησης, τη δυνατότητα της οποίας ο κ. Αλογοσκούφης ήθελε να εξαλείψει κιόλας από το Σύνταγμα της Ελληνικής Δημοκρατίας. Αλλά η επάνοδος του κράτους δεν σημαίνει και επάνοδο του κοινωνικού κράτους που γνώρισε το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Εκείνο ήταν αποτέλεσμα ειδικής συγκυρίας –προπάντων της ενίσχυσης της Αριστεράς (και του αντίπαλου δέους στην Ανατολή) μετά την κατανίκηση του φασισμού. Ούτε η επιδότηση τραπεζών είναι κεϋνσιανική αντικυκλική οικονομική πολιτική. Αυτή, μαλθουσιανή στην ιστορία των οικονομικών δογμάτων, απαιτεί διαφορετικού είδους κατεύθυνση των δημόσιων δαπανών, και απαντά, όπως απαντά, σε κρίσεις του οικονομικού κύκλου που οφείλονται σε ελλιπή ενεργό ζήτηση.

Ο δεύτερος μύθος λέει ότι το κέρδος είναι αναγκαίος παράγων για την ευημερία της ανθρωπότητας, και ότι μόνο εφόσον το πλεόνασμα της κοινωνικής παραγωγής το ιδιοποιούνται οι καπιταλιστές –αυτό σημαίνει κέρδος–, μπορεί να υπάρξει κοινωνική ευημερία. Η υποτιθέμενη αναγκαιότητα του κέρδους, αν δεν ξεπλένει τον λεκέ της εκμετάλλευσης, τουλάχιστον τον κάνει αποδεκτό, κι επομένως η ανηθικότητα του κέρδους (η αυθαίρετη ιδιοποίηση του προϊόντος της δουλειάς άλλων) συγχωρείται. Αυτό για εμάς και τους σκοπούς μας είναι ζήτημα ζωής και θανάτου, όπως και για τους αντιπάλους μας. Η γνώση ότι μπορεί να υπάρξει κοινωνική διαχείριση του πλεονάσματος της κοινωνικής παραγωγής, ότι μάλιστα η ιδιοποίηση του πλεονάσματος της κοινωνικής παραγωγής οδηγεί κάθε τόσο σε αδιέξοδο, δεν αρκεί. Οι επαναστατικές αλλαγές χρειάζονται την ψυχή των ανθρώπων. Χρειάζεται, δηλαδή, να ανακτήσουμε το ηθικό πλεονέκτημα που είχαμε αποκτήσει μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μετά την οικονομική κρίση του 1929 και μετά την αντιφασιστική νίκη του 1945. Ευτυχώς, αυτή η δουλειά δεν χρειάζεται να γίνει στις ίδιες συνθήκες που έγινε τότε.

Η ηθική νίκη της Αριστεράς, δηλαδή η ηθική καταδίκη της εκμετάλλευσης και του καπιταλιστικού κέρδους, είναι ίσως λιγότερο δουλειά των πολιτικών μας εκπροσώπων, της ηγεσίας της Αριστεράς και του ριζοσπαστικού της λόγου. Άλλωστε, εκεί χρειάζεται και προβολή προτάσεων, και διαπραγμάτευση, ανάλογα με την ισχύ μας, για άμεσα μέτρα που απαμβλύνουν τις επιπτώσεις της κρίσης στις λαϊκές τάξεις, στους ανθρώπους μας δηλαδή.

Πολύ σημαντικότερη για τον σκοπό της ηθικής επικράτησής μας, κατά τη γνώμη μου, είναι η δραστηριότητα της αριστερής διανόησης, των γραφιάδων μας, των ανθρώπων στα αμφιθέατρα, πάνω στην έδρα και κάτω στο ακροατήριο. Αυτωνών η συνδρομή χρειάζεται σήμερα επειγόντως, γιατί χανόμαστε.


Ακολουθεί το κείμενο του Χ.Γεωργούλα από την Εποχή της 21/9.2008

Δεξιά φλας για "αριστερή στροφή" - ΠΟΣΟ ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΕΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΕΞΑΓΓΕΛΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ;

Αν πιστέψουμε τα φίλα προσκείμενα στο ΠΑΣΟΚ μέσα ενημέρωσης, ο Γ. Παπανδρέου στη Θεσσαλονίκη, παρουσιάζοντας το οικονομικό-κοινωνικό πρόγραμμα του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, πραγματοποίησε μια αριστερή στροφή, μια στροφή στην κοινωνία και τα κοινωνικά ζητήματα. Του λόγου (τους) το ασφαλές (αυτο) επιβεβαιώθηκε με αλλεπάλληλες σφυγμομετρήσεις "της ώρας": ο λαός αντιλήφθηκε τη στροφή και, χωρίς δεύτερη σκέψη, άρχισε να στρέφεται (κι αυτός με τη σειρά του) στο ΠΑΣΟΚ, φέρνοντάς το μπροστά από τη ΝΔ στην πρόθεση ψήφου.
Για την εγκυρότητα και τα ασφαλή συμπεράσματα που προκύπτουν από τις δημοσκοπήσεις "της ώρας" θα μιλήσουν άλλοι αρμοδιότεροι. Εδώ, ας περιοριστούμε να κρίνουμε το χαρακτήρα και το πραγματικό περιεχόμενο των προτάσεων-εξαγγελιών του Γ. Παπανδρέου.
Από τα μεγάλα λόγια των γενικόλογων αφορισμών (στόχος η "κοινωνία της ανθρωπιάς" ή "δικός τους θεός η εξουσία, δικός μας ο άνθρωπος") δεν συνάγεται κανένα συμπέρασμα ως προς τη "στροφή" και το χαρακτήρα της. Ούτε, βέβαια, από τον προσδιορισμό των "ξεκάθαρων προτεραιοτήτων" του ΠΑΣΟΚ ("στήριξη του οικογενειακού εισοδήματος", "αποκατάσταση του κοινωνικού κράτους", "ανάπτυξη για τον άνθρωπο", "δίκαιο και αποτελεσματικό κράτος"). Λίγο πολύ, τέτοιες γενικές εύηχες αναφορές συναντούμε στις προεκλογικές διακηρύξεις όλων των κομμάτων που άσκησαν μέχρι σήμερα κυβερνητική εξουσία. Αρκεί να θυμηθούμε τι έγραφε στις (προεκλογικές) σημαίες της η ΝΔ περί κοινωνικής ευαισθησίας, περί επανίδρυσης του κράτους, περί διαφάνειας και πάταξης της διαφθοράς, περί ανάπτυξης...

Εξ όνυχος τον λέοντα...

Θα προτιμήσουμε να σταθούμε σε μερικά σημεία της ομιλίας του Γ. Παπανδρέου και των απαντήσεών του στη συνέντευξη τύπου, τα οποία "διέλαθαν" γενικώς της προσοχής των μίντια. Μπορούν ωστόσο να χρησιμεύσουν ως ασφαλή κριτήρια του χαρακτήρα της "στροφής" του.
Για παράδειγμα, η ερώτηση μιας καλής συναδέλφου (που δεν προέρχεται από κάποιο... εξτρεμιστικό μέσο, αλλά από τη ΝΕΤ): "Μέσα στις δεσμεύσεις που έχετε αναλάβει, κ. πρόεδρε, έχετε συνυπολογίσει σε ποιο βαθμό θα αυξήσετε το βασικό μισθό; Διότι, φαντάζομαι, αυτό είναι μέσα στις προτεραιότητές σας, όταν ο ίδιος στηλιτεύετε τη "γενιά των 700 ευρώ".
Ο κ. Γ. Παπανδρέου, αν και δαπανά πάνω από 750 λέξεις για να απαντήσει στο ερώτημα, απάντηση περί την αύξηση του βασικού μισθού, δηλαδή των 700 ευρώ (και πολλά λέμε), δεν δίνει πουθενά!
Μιλάει για "φορολογική δικαιοσύνη", για "κοινωνικές παροχές", για "αίσθημα δικαίου" των πολιτών, για "ανάπτυξη που θα έρθει με την ποιότητα όχι με την φθήνια", για "αναδιανομή" και "αναπτυξιακή αναδιανομή" εισοδήματος, αλλά για το... φόνο τίποτα.
Επειδή το ερώτημα ήταν ευθύ και σαφέστατο, δικαιούμαστε να συμπεράνουμε ότι στο πολιτικo-οικονομικό σχέδιο του ΠΑΣΟΚ περιλαμβάνεται μόνο η ενίσχυση του εισοδήματος των ασθενέστερων τάξεων μέσω της ασαφούς "φορολογικής δικαιοσύνης" και των "κοινωνικών παροχών". Δηλαδή, με παρεμβάσεις στο στάδιο της αναδιανομής του εθνικού προϊόντος μέσω της δημοσιονομικής πολιτικής που ασκείται. Δια της σιωπής του ο κ. Γ. Παπανδρέου αποκλείει παρέμβαση στο στάδιο της πρωτογενούς διανομής, εκεί, δηλαδή, που διαμορφώνεται η θεμελιώδης σχέση μισθού-κέρδους και πάνω της στηρίζεται όλο το οικοδόμημα.
Η σχέση αυτή δεν αγγίζεται. Εγκαταλείπεται στο τέλος της αγοράς και του... υγιούς ανταγωνισμού. Στην πραγματικότητα, ο κ. Γ. Παπανδρέου αρνείται όχι να παρέμβει στο έργο της αγοράς, αλλά να συζητήσει και την άρση των ασφυκτικών δεσμών που έχει επιβάλει ο νεοφιλελευθερισμός στο μισθό και την εργασία. Εννοούμε τα δεσμά που πιέζουν με τη βία της ελαστικής, μερικής, προσωρινής, απλήρωτης εργασίας τους μισθούς προς τα κάτω. Κάτω και από τα όρια της φτώχειας.
Όταν αυτή τη σχέση μισθού-κέρδους στην πηγή, στο πεδίο της παραγωγής δεν την αγγίζουμε, το νεοφιλελεύθερο οικοδόμημα δεν αισθάνεται ιδιαίτερη ενόχληση. Είναι χρήσιμες και απαραίτητες για την ανακούφιση των χαμηλόμισθων και χαμηλοσυνταξιούχων οι κοινωνικές παροχές και τα επιδοματικού τύπου βοηθήματα, αλλά όλα αυτά, αφενός, έχουν επικουρικό χαρακτήρα, αφετέρου, εφόσον δεν περιλαμβάνονται στην αμοιβή της εργασίας, τότε εξαρτώνται από την καλή θέληση της κάθε κυβέρνησης και όχι από τη θεμελιώδη οικονομική-κοινωνική σύμβαση κεφαλαίου-εργασίας, η οποία είναι ανάγκη να ρυθμίζεται και νομοθετικά.
Για να το πούμε απλούστερα, με ένα παράδειγμα. Ο παππούς του σημερινού προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Γεώργιος Παπανδρέου, στις αρχές της δεκαετίας του ΄60, μόλις κέρδισε τις εκλογές, πρώτη του δουλειά ήταν να αυξήσει νομοθετικά τις απολαβές των μισθωτών. Η καθιέρωση της καταβολής ενός επιπλέον δεκαπενθημέρου ως "επίδομα αδείας", που δόθηκε ως σταθερό παρακολούθημα του μισθού, δεν ήταν πράξη αναδιανομής του εθνικού εισοδήματος μέσω της δημοσιονομικής πολιτικής, αλλά άμεση παρέμβαση στις σχέσεις μισθού-κέρδους. Φαίνεται, όμως, ότι ο σοσιαλδημοκράτης του 2008 βρίσκεται πολύ πιο πίσω και απ΄ τον κεντρώο του 1963. Και, οπωσδήποτε, πιο δεξιά.

Οι εργασιακές σχέσεις πάνε στον παράδεισο

Είναι, άραγε, τυχαίο το γεγονός ότι σε μια ομιλία ποταμό και μια συνέντευξη ωκεανό δεν βρίσκεται ο απαραίτητος χρόνος και χώρος για μια συγκεκριμένη και σαφή αναφορά στην ανάγκη αναδιάρθρωσης των αποδιαρθρωμένων εργασιακών σχέσεων; (Σε ένα κείμενο 3.000 αράδων διατίθενται μόλις οχτώ γενικόλογες αράδες). Αρκεί η αναφορά "θα καταργήσουμε το 'μπλοκάκι' στο δημόσιο", όταν, πέρα από το δημόσιο που πρωτοπόρησε στην αποδιάρθρωση, στον ιδιωτικό τομέα το ίδιο το ΠΑΣΟΚ έχει αποδεχτεί και έχει επιβάλει, ως κυβέρνηση, την ελαστικοποίηση της εργασίας εισάγοντας την προσωρινότητα, τη μερικότητα, την αβεβαιότητα, τις απλήρωτες υπερωρίες, προβάλλοντας ως ιδανικό τη διαβόητη "απασχολησιμότητα";
Η απουσία συγκεκριμένου σχεδίου για την ανάταξη της αποδιάρθρωσης των εργασιακών σχέσεων είναι προφανώς συνέπεια της επιρροής των δογμάτων του νεοφιλελευθερισμού. Αυτά είναι που απαιτούν να μην αγγίζεται η "αγορά εργασίας" από "παρεμβάσεις" που αλλάζουν τη σχέση μισθού-κέρδους βελτιώνοντας τη θέση των εργαζομένων. Γιατί η βασική ιδέα του νεοφιλελευθερισμού είναι πως η ανεμπόδιστη μεγιστοποίηση του κέρδους με τη μεγαλύτερη δυνατή μείωση του εργατικού κόστους, οδηγεί στην ιδανική κατάσταση την οικονομία και την κοινωνία. Κι αυτή η έμμονη ιδέα δεν αντιμετωπίζεται μόνο με φορολογικά μέσα ή μέτρα κοινωνικής πολιτικής, συχνότατα αναποτελεσματικά κι αυτά.

Προοδευτική φορολογία χωρίς να θιγεί η έμμεση;

Όποιος έχει την υπομονή να ψάξει τις 75 πυκνογραμμένες σελίδες της ομιλίας του κ. Γ. Παπανδρέου στη Θεσσαλονίκη και της συνέντευξης τύπου, θα διαπιστώσει ότι, παρά το γεγονός ότι καταγγέλλεται το σημερινό φορολογικό σύστημα ως άδικο για τους οικονομικά αδύνατους και εξαγγέλλεται η καθιέρωση προοδευτικής φορολογικής κλίμακας, εντούτοις δεν υπάρχει ούτε μια λέξη για το εξοργιστικό καθεστώς της έμμεσης φορολογίας που ισχύει στην Ελλάδα.
Σε μια χώρα, όπως η Ελλάδα, όπου τη σχέση των εσόδων από άμεση φορολογία με τα έσοδα από έμμεση φορολογία είναι συντριπτική υπέρ της δεύτερης, οποιαδήποτε επέμβαση στην κλίμακα άμεσης φορολόγησης προς το προοδευτικότερο δεν πρόκειται να αλλάξει τον αντίστροφα προοδευτικό χαρακτήρα του συνολικού φορολογικού συστήματος. Εφόσον το ποσοστό φορολογικών εσόδων από έμμεσους φόρους εξακολουθεί να είναι τόσο μεγάλο, τότε η επιβάρυνση των ασθενέστερων οικονομικά στρωμάτων θα είναι έτσι κι αλλιώς αναλογικά μεγαλύτερη.
Αν δεν αντιστραφεί αυτή η σχέση, τότε κάθε υπόσχεση για προοδευτική φορολογική κλίμακα θα ακούγεται σαν κοροϊδία. Γιατί το εισόδημα των ασθενέστερων οικονομικά στρωμάτων, ακόμη και εκείνων που δεν φορολογούνται άμεσα, ακόμη και εκείνων που εμπίπτουν εντός των ορίων του αφορολόγητου, αποδεκατίζεται ασύγκριτα περισσότερο από το εισόδημα των πλούσιων. Δηλαδή, ο πραγματικός φορολογικός συντελεστής των χαμηλών εισοδημάτων καταντάει συχνά να είναι στην πράξη μεγαλύτερος από τον συντελεστή φορολόγησης των μεγαλοεισοδηματιών.
Να υποθέσουμε ότι το ξέχασε ο κ. Γ. Παπανδρέου ή το επιτελείο που ετοίμασε την ομιλία και προετοίμασε τη συνέντευξη τύπου; Μάλλον αδύναμη εξήγηση για την προετοιμασία μιας εμφάνισης "πρωθυπουργού εν αναμονή".

Οι "τρεις πυλώνες" από το παράθυρο

Σε μια αποστροφή του λόγου του, τη στιγμή που ανέπτυσσε το όραμα του ΠΑΣΟΚ για το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, ο Γ. Παπανδρέου, σε μια μόνο αράδα, έτσι, στην αστραπή, είπε τη μαγική φράση: "Καθιερώνουμε την ενίσχυση της ανταποδοτικής σχέσης εισφορών και παροχών"...
Τι να εννοεί, άραγε, ο ποιητής μ΄ αυτή την περίτεχνη τεχνοκρατικά διατύπωση; Ας τον μεταφράσουμε στα απλά ελληνικά: από το αναδιανεμητικό σύστημα δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης που ισχύει σήμερα, το ΠΑΣΟΚ μας υπόσχεται ότι θα περάσουμε - με τη βοήθειά του - στο κεφαλαιοποιητικό σύστημα, όπου ισχύει η κοινωνικά "δίκαιη" αρχή "όποιος έχει λεφτά να ασφαλιστεί καλά, ασφαλίζεται επαρκώς, όποιος δεν διαθέτει, ε, ας πρόσεχε". Αυτό σημαίνει σε απλά ελληνικά "ενίσχυση της ανταποδοτικής σχέσης εισφορών-παροχών". Πρόκειται για τον προθάλαμο της πλήρους και γενικής καθιέρωσης των ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων των ασφαλιστικών εταιρειών στην κοινωνική (;) ασφάλιση.
Πόσο αριστερό και κοινωνικό είναι αυτό, θα το αντιληφθούμε αν τον αφήσουμε να (μας) το εφαρμόσει στη νέα "κοινωνία της ανθρωπιάς" που εξαγγέλλει.
Άλλωστε, για το πώς θα λειτουργήσει γενικότερα το σύστημα ασφάλισης, έχουμε ήδη πάρει μια ισχυρή δόση γεύσης από το "νόμο Ρέππα" του ΠΑΣΟΚ.

Χ. Γεωργούλας


ΠΑΣΟΚ και άλλες... βοηθητικές δυνάμεις

Όταν ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ρωτήθηκε πώς βλέπει τις συνεργασίες, απάντησε: "Επιδιώκουμε την αυτοδυναμία και πιστεύουμε ότι θα την έχουμε. Θα θελήσουμε να συνεργαστούμε με κόμματα, τα οποία θέλουν να συμβάλουν στη μεγάλη αλλαγή την οποία εμείς προωθούμε"...

Πόσο αριστερά είναι όλα αυτά;

* Ο Γ. Παπανδρέου υποσχέθηκε ενιαία φορολογική κλίμακα για όλα τα εισοδήματα, ανεξάρτητα από ποια πηγή προέρχονται. Το έκανε, όπως είπε, γιατί είναι άδικο να φορολογείται με δυσμενέστερο τρόπο ο χαμηλόμισθος σε σύγκριση με τον πλούσιο. Δυστυχώς γι΄ αυτόν, και θεωρητικά και στην πράξη, εκείνο που διασφαλίζει την ευμενέστερη μεταχείριση των χαμηλών εισοδημάτων είναι η διαφοροποίηση του τρόπου φορολόγησης των εισοδημάτων ανάλογα με την πηγή: με ευμενέστερες φορολογικές κλίμακες για τους μισθούς και επαχθέστερες για τα κέρδη. Δεν το θέλει αυτό το ΠΑΣΟΚ;
* Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ εξήγγειλε κατάργηση των τεκμηρίων. Γιατί, όμως, μια τέτοια εξαγγελία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αριστερή, όταν στην ελληνική κοινωνία αποτελεί σκάνδαλο η προκλητική διαβίωση των φοροδιαφευγόντων και δεν βρίσκεται άλλος τρόπος σύλληψης της διαφεύγουσας - τεράστιας - φορολογητέας ύλης; Μόνο και μόνο επειδή χαλάει τη σχέση μας με τα πιο ληστρικά - και όχι με τα πιο παιδευόμενα - μεσαία στρώματα;
* Γιατί, άραγε, το αφορολόγητο όριο εισοδήματος πρέπει να είναι ίδιο για όλους; Δεν είναι πιο δίκαιο να διαμορφώνεται αντιστρόφως ανάλογα με το συνολικό μέγεθος του εισοδήματος;
* Γιατί θα πρέπει να χρηματοδοτείται η δαπάνη κοινωνικής ασφάλισης των νεοπροσλαμβανόμενων από τον Προϋπολογισμό; Είναι άραγε αριστερό ή κοινωνικά δίκαιο να ενισχύεται η κερδοφορία μιας επιχείρησης (γιατί αυτό γίνεται...) από τα "κοινά ταμεία" των πολιτών;
* Είναι κοινωνικά δίκαιο ή αριστερό μέτρο να φορολογούμε από την εκκλησιαστική και μοναστηριακή περιουσία μόνο εκείνο το τμήμα που "αξιοποιείται οικονομικά", όταν ακόμη και η κατοικία του απλού πολίτη πιάνεται στη δαγκάνα του φόρου;
* Είναι αριστερή στροφή να παραδέχεσαι - σε σχετική ερώτηση δημοσιογράφων - πως δεν θα πειράξεις το συντελεστή 25%, με τον οποίο φορολογεί η ΝΔ τις επιχειρήσεις, παρότι είχε δραστικά μειωθεί (από 35% που ήταν) από την επάρατη δεξιά;
* Πόσο αριστερή είναι η εξαγγελία της αξιοποίησης της "μεγάλης ακίνητης περιουσίας του δημοσίου", όταν η τελευταία τέτοια επιχείρηση "αξιοποίησης" - επί ΠΑΣΟΚ, με τα Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα και το ξεπούλημά τους, ή, επί ΝΔ, με τα Ολυμπιακά Ακίνητα - γέννησε τέρατα καταστροφής του περιβάλλοντος, καταλήστευσης της δημόσιας περιουσίας και ιδιωτικής κερδοσκοπίας;
* Και, τέλος, τι να σημαίνει, άραγε, από αριστερή σκοπιά, "να κάνουμε το χώρο της υγείας, χώρο που θα έχει κερδοφορία από αυτούς που θέλουν να νοσηλευτούν ή να αποθεραπευτούν στη χώρα μας"; Μπορεί να σημαίνει τίποτε άλλο από την απροκάλυπτη εισαγωγή ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων στο χώρο της υγείας ή /και ασφυκτική εξάπλωση των ιδιωτικών κερδοσκοπικών ιατρικών κέντρων;

Read more!

Μασκοφόροι, Ενοπλοι, Κρανοφόροι, Ασπιδοφόροι, Ανώνυμοι Κρατικοί Καταστολείς

1ον Οι πολίτες έχουν δικαίωμα να προστατέψουν και αυτοί την υγεία τους, όπως τα ΜΑΤ που φορούν μάσκες με φίλτρα πριν να εκσφενδονίσουν τα δηλητήριά τους. Δηλαδή τα ΜΑΤ είναι μασκοφόροι.Οι πολίτες πράγματι φορούν μαντήλια για να φιλτράρουν τα χημικά που τους πετάνε, ενίοτε επειδή τα μαντήλια πέφτουν και δεν συγκρατούν σφιχτά το στόμα και τη μύτη, μια κουκούλα μπορεί να το βαστάει στη θέση του το μαντήλι, φυσικά υπάρχει και το κασκόλ μόνον που σε στιγμές ανάγκης δεν δένεται εύκολα και γλιστράει. Άρα οι κουκουλοφόροι από άμυνα και από ανάγκη υπάρχουν απέναντι στους μασκοφόρους δημόσιους λειτουργούς.

2ον Η ιστορία αυτή ισχύει τουλάχιστον από τις πρώτες διαδηλώσεις μετά την πτώση της χούντας, φυσικά και για λόγους προφύλαξης και μη αναγνωρισιμότητας. Και εδώ ερχόμαστε στο άλλο θέμα όπου οι διάφοροι ειδήμονες το παίζουν παρθένες, πρέπει αυτός που διαδηλώνει να είναι αναγνωρίσiμος και καταγράψιμος; Ποια είναι αυτή η λογική που λέει δεν έχω τίποτα να φοβηθώ;

3ον Τα ΜΑΤ και οι αστυνομικές δυνάμεις έχουν πάντα κρυμμένα τα διακριτικά τους -εμείς γιατί πρέπει να τα δείχνουμε; Μήπως αυτή δεν είναι μια ασφαλίτικη λογική!
... Συνέχεια...
4ον Αυτά που ρίχνουν οι δημόσιοι λειτουργοί πρέπει να είναι δηλητηριώδη, εκκωφαντικά, σφαίρες από καουτσούκ κ.λπ. -ποιος προστατεύει τη δημόσια υγεία του πληθυσμού; Παράδειγμα: είχα πάει την Κυριακή το παιδί μου στο Α. Κυριακού και δεν μπορούσαν τα παιδιά να αναπνεύσουν μέσα στο κτίριο του νοσοκομείου γιατι ο αέρας έφερε μέσα τα δακρυγόνα και τέλος ποιος τους είπε πως έχουν το δικαίωμα να κρύβουν τα διακριτικά τους;

5ον Υπόθεση εργασίας: Αν είχαν διάθεση οι διαδηλωτές και χρήματα να είναι ίσοι με τα παλληκάρια για να βρίσκονται σε ισότιμη αντιπαράθεση, τι θα έκανε το κράτος; Τώρα τους λοιδορεί σαν κουκουλοφόρους λέγοντάς τους πως κακώς δεν κάθεστε να πνιγείτε από τα δηλητήρια που σας ρίχνω αλλά προφυλάσσετε τον εαυτό σας κιόλας και δεν σας αναγνωρίζω μ' αυτές τις κουκούλες! Κι αν λοιπόν η σύγκρουση γίνει με κράνη, κι αν έχουνε κι άλλα τσιμπράγκαλα όπως τα ΜΑΤ -τότε παιδιά ποιός θα τρέχει και δεν θα προφταίνει; Και βέβαια κανένα ΜΑΤ δεν θα ήθελε να βρεθεί αντιμέτωπο με τον οργισμένο πολιτικά κόσμο που θα έχει τα ίδια παιχνίδια με εκείνον στα χέρια του.

6ον Όλη η απαξιωτική συμπεριφορά απέναντι στην κριτική για τη χρήση όπλων από την αστυνομία, πως είναι μεμονωμένα γεγονότα και η φοβική στάση της κυβέρνησης να μην δούμε κοινωνική διάσταση στη νεολαιίστικη εξέγερση μπορεί να οδηγήσει σε δύσκολες και μπερδεμένες καταστάσεις που δεν εξυπηρετούν παρά μόνον τη συγκάλυψη των πραγματικων αιτίων με στόχο την καταπάτηση των δικαιωμάτων για μόρφωση, υγεία, εργασία, κοινωνική ειρήνη και τον εξευτελισμό του ανθρώπου.

7ον Κάτω από την κουκούλα βέβαια υπάρχουν και αυτοί που ασκούν βία όπως στα γήπεδα ή σε κάθε εκδήλωση που καταλήγει άσχημα. Το ίδιο συμβαίνει και με τους μασκοφόρους -από αυτούς μάλιστα ξεκίνησαν τα γεγονότα αλλά και συνεχίστηκαν- ευτυχώς είχανε ξεχάσει να φοράνε μάσκες μια που δεν υπήρχαν δακρυγόνα. Γιατι δεν λέει κανείς τίποτα ενάντια στους κουκουλοφόρους των σούπερ μάρκετ που μοιράζουν τα τρόφιμα; Η κουκούλα δεν κάνει τον παπά αλλά η μάσκα φέρει την υπογραφή της εξουσίας.

8ον Ο Αλέξανδρος μαζεύτηκε, έσκυψε να προφυλάξει το κορμί του όταν συνάντησε τον τρόμο. Μήπως εσείς θαρραλέoι μου θα ανοίγατε τα πουκάμισά σας και θα προτείνατε τα στιβαρά σας στήθη βροντοφωνάζοντάς του βάρα με στο στήθος, ρε! Έχετε τρελαθεί, να μην υπολογίζετε στο ότι στατιστικά, παγκόσμια, οι περισσότερες τέτοιες πράξεις αστυφυλάκων -εξ ορισμού λοιπόν- χαρακτηρίζονται εξοστρακισμός! Aλλά παράλληλα δεν έχετε αντιληφθεί στατιστικά ότι όταν έχεις 100 ανθρώπους μπροστά σου και ρίξεις 10 σφαίρες στον αέρα το αποτέλεσμα εξοστρακισμού που να πετύχει στόχο είναι περίπου μηδενικό! Εγώ στο Ναυτικό το έμαθα εσείς που είσαστε επαγγελματίες δεν ακούσατε πόσο από τον εξοστρακισμό χάνει διεισδυτική δύναμη η σφαίρα και τέλος μην μου πείτε πως δεν γνωρίζετε πως υπάρχουν σφαίρες που δείχνουν εξοστρακισμένες πριν να χρησιμοποιηθούν! Και δείξατε, βρήκατε το σημάδι εξοστρακισμού σ' έναν τοίχο ή κολώνα και βέβαια όλοι οι αυτόπτες μάρτυρες δεν ξέρουν τίποτα για τον φόνο!

Τέλος, αυτό που ξεκίνησε με τόσο αυθεντικό τρόπο, ανένταχτο σε στεγανά και μικροκομματισμούς, πέρα από τις ψηφοθηρικές αντιπαραθέσεις, παρακαλώ σεβαστείτε το, είναι τα παιδιά μας. Αφήστε τα ήσυχα να προσδιορίσουν έναν ουσιαστικότερο δρόμο. Επιτρέψτε τους να είναι διαφορετικά από εμάς. Απαιτήστε από τη σημερινή και την αυριανή κυβέρνηση να αναγκάσει την αστυνομία να σέβεται τους πολίτες και να προστατεύει τις περιουσίες τους για να μην το χρεώνουνε στο κίνημα των προβληματισμένων αυτών νέων. Αλλά να το χρεώνουν εκεί που πρέπει δηλαδή στην σκόπιμη απουσία της αστυνομίας τις πρώτες μέρες, δηλαδή στον ψηφοθηρικό σχεδιασμό της κυβέρνησης άς τους να καούν και θα τους αποζημιώσουμε (κάηκε όλη η Ελλάδα πέρσι και φέτος ζητάνε και τα τριχίλιαρα πίσω, την ψήφο τους την πήραν!) ή στον άλλον θαυμάσιο σχεδιασμό ας τους να τα κάψουν για να στραφεί ο κόσμος εναντίον τους, έξυπνο, μπράβο! Κάηκαν όμως τόσα μαγαζιά και το κίνημα συνεχίζει με αμείωτο κέφι, θάρρος και αγωνιστικότητα.

Το ταξίδι σας ξεκίνησε σ' αυτήν τη μεγάλη, θαρραλέα περιπέτεια, ο αγώνας δεν σταματάει και η ζωή μπορεί και πρέπει να επαναπροσδιορίζεται. Είμαι μαζί σας.

Του Κωστή Τριανταφύλλου (δημοσιεύθηκε στην ΑΥΓΗ την 25.12.2008)
Read more!

Does Democracy Really Work?

... Συνέχεια...
Μα.. δεν λειτουργεί η δημοκρατία!

Αν λειτουργούσε, τότε για παράδειγμα ο Υπ.Παιδείας Στυλιανίδης δεν θα χαρακτήριζε "απερίσκεπτο" τον αστυνομικό που δολοφόνησε ένα παιδί και "εγκληματία" τον συμμαθητή του που πέταξε νεράντζια! Βέβαια πού να βρουν ισορροπία τα παχύδερμα.

Αν λειτουργούσε, τότε δεν θα υπήρχαν κουκουλοφόροι αστυνομικοί να σεριανίζουν με τηλεσκοπικούς λοστούς μαζί με τους αστυνομικούς στην πρώτη γραμμή!

Αν λειτουργούσε, ο Βορίδης θα είχε καταδικαστεί ήδη για τους τραμπουκισμούς του - χρόνια πάθηση των ελληνάριων - και τώρα θα ήταν έξω με αναστολή (καθότι η δημοκρατία συγχωρεί) και κανένας δεν θα του επέτρεπε να ασελγεί στα "παράθυρα" στο όνομα της "νομιμότητας"

Θα λειτουργούσε αν δεν χαρακτηρίζονταν αλήτες συλλήβδην οι μαθητές, οι φοιτητές και οι δάσκαλοί τους και η πολιτεία έσκυβε στα προβλήματα αντί να υπηρετεί τα συμφέροντα των κολεγιαρχών.

Θα λειτουργούσε αν το πρόβλημα δεν ήταν η εξασφάλιση των κερδών αλλά η εξασφάλιση των ανθρώπων και το ερώτημα ήταν πως θα διασφαλίσουμε δουλειά και προκοπή (υγεία, παιδεία και πρόνοια) για όλους ανεξάρτητα από την οικονομική τους κατάσταση!

Θα λειτουργούσε αν η υπεράσπιση του δημόσιου χώρου γινόταν από τη συντεταγμένη πολιτεία που τώρα "επιτυχημένα" πρακτορεύει τα συμφέροντα των μεγαλοεργολάβων.

Θα είμασταν περήφανοι αν περιφρουρούνταν τα πραγματικά δέντρα αντί για τα ψεύτικα.

Αλλά δεν λειτουργεί αλλά σέρνεται και αυτό όλοι/ες το αντιλαμβανόμαστε καθημερινά!

Η καταδίκη όσων αυθόρμητα συμμετείχαν σε διαμαρτυρίες τελικά (διότι καταδικάζουν τις μολότοφ με την ίδια βαρύτητα που καταδικάζουν π.χ. την κατάληψη της ΓΣΕΕ, την διαμαρτυρία στην Ακρόπολη και τις "θεατρικές πρεμιέρες" αλλά και τη συμβολική ρύπανση του χριστουγεννιάτου δένδρου - τοτέμ του καταναλωτισμού) σκοπό έχει να οχυρώσει ιδεολογικά το σύστημα και να καταστείλει τις αντιδράσεις. Αποδεδειγμένη εμπειρία στην καταστολή κάθε είδους έχουν το κράτος, ο "Πρετεντέρης" και η "Παπαρήγα". Γιαυτό και τα κοπλιμέντα μεταξύ τους.

Μ.Κ.

το clip από το indymedia
Read more!

Εσύ! Γιατί δεν καταδικάζεις τη βία;

Γενικά μιλώντας, η πράξη της καταδίκης δεν έχει καμία αποτελεσματικότητα ως προς την αντιμετώπιση αυτού που καταδικάζει. Για παράδειγμα, όλοι καταδικάζουν τα φαινόμενα βίας στα γήπεδα όμως η γηπεδική βία εξακολουθεί να αυξάνεται διαχρονικά.

Έχει όμως μεγάλη αποτελεσματικότητα ως προς αυτό που δεν καταδικάζει. Διότι όταν καταδικάζεις κάτι, στην ουσία το κάνεις για να μην καταδικάσεις κάτι άλλο. Στη περίπτωση των γηπέδων καταδικάζεται η βία δηλαδή αυτοί που την πράττουν ως φυσικοί αυτουργοί για να μην καταδικαστεί το παρακράτος των ΠΑΕ και των Προέδρων που έχουν άμεση σχέση και δοσοληψίες με το κράτος και είναι τελικά όλοι αυτοί που θέλουν την βία ως ηθικοί αυτουργοί. Και την θέλουν, γιατί η βία ανατροφοδοτεί τον φανατισμό και αυξάνει τα έσοδα τους (και μην βιαστείτε να πείτε ότι η βία διώχνει τις οικογένειες από τα γήπεδα γιατί μπορεί να διώχνει κάποιους αλλά προσελκύει πολλούς περισσότερους).

Στην περίπτωση του κράτους, όταν αυτό καταδικάζει την βία που προέρχεται από «κουκουλοφόρους» ή άλλους, το κάνει για να μην καταδικαστεί το ίδιο. Γιατί το κράτος έχει το μονοπώλιο της οργανωμένης βίας (στρατός, αστυνομία, τόνοι χημικά που ρίχνει αδιακρίτως) και φυσικά δυσανασχετεί όταν κάποιοι του αμφισβητούν το μονοπώλιο. Έτσι λοιπόν αυτοί που καταδικάζουν γενικά τη βία (από όπου και αν προέρχεται) είναι υποκριτές γιατί καταδικάζοντας τις μολότωφ, θα έπρεπε να προτείνουν και τον αφοπλισμό τους κράτους, αλλά το τελευταίο δεν το κάνουν γιατί στην πραγματικότητα δεν καταδικάζουν την βία γενικά. Στην πραγματικότητα, στο πίσω μέρος του κεφαλιού τους πιστεύουν ότι ορισμένες μορφές βίας (αυτές του κράτους) είναι απαραίτητες και χρήσιμες (για να μην μας κλέψουν οι κλέφτες, για να μην μας φάνε οι Τούρκοι κλπ). Αφού λοιπόν μια κάποια ορισμένη βία μπορεί και να είναι χρήσιμη για το κράτος και τους υποστηριχτές του, τότε είναι πιθανόν και κάποιες άλλες μορφές βίας να είναι χρήσιμες, έστω και αν αυτήν την χρησιμότητα δεν την καρπώνεται το κράτος αλλά άλλοι.

Και για όσους δεν κατάλαβαν, δεν καταδικάζω τα γεγονότα.
Τι είμαι εγώ, ένας απλός υπαλληλάκος είμαι και όχι ο Πρετεντέρης!

Στην περίπτωση πάντως που με εξαναγκάσει κάποιος να τα καταδικάσω, θα κάνω παζάρι! Θα τα καταδικάσω αφού αφοπλιστεί το κράτος!
PS

... Συνέχεια... Read more!